Immortals

                                           

Ψιτ εσύ σεναριογράφος; Θέλουμε blockbuster τύπου 300 για να βγάλουμε φράγκα. Μέχρι αύριο στις τρεις να έχεις έτοιμο το σενάριο. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι και ιδιαίτερα δύσκολο κάτι τέτοιο. Διαλέγουμε random ήρωα από την ελληνική μυθολογία. Η κληρωτίδα έβγαλε τον Θησέα. Κρατάμε μόνο το όνομα και τον Μινώταυρο. Για την ακρίβεια μόνο τα κέρατα και την αγελαδόφατσα και τα φοράμε στους αντίπαλους. Ο ήρωας είναι outsider αλλά τρομερός πολεμιστής με γοητευτικό χαμόγελο(Gerard γεννιέσαι πάντως καλέ μου, δεν γίνεσαι). Ο κακός είναι ο Μίκι Ρουρκ οπότε δεν χρειάζεται κάτι άλλο να τον προσδιορίσει. Ας βρούμε κι ένα λόγο για να πλακωθούν στα μπουνίδια. Ο κακός λοιπόν ψάχνει να βρει το Τόξο της Ηπείρου με το οποίο θα ελευθερώσει τους Τιτάνες. Αυτοί είναι φυλακισμένοι σε ένα αιώνιο υπόγειο ποδοσφαιράκι(που μάλλον επειδή δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί το ποδόσφαιρο, κανείς δεν αξιοποιεί). Στο ενδιάμεσο σκοτώνει τη μάνα του Θησέα. Πετάμε και τη Freida Pinto κάπου εκεί γύρω κι έτοιμη η ταινία...

Όλο αυτό το ποτ πουρί μυθολογίας, χωρίς ίχνος συνοχής ή ενδιαφέροντος υπό άλλες συνθήκες θα οδηγούσε σε ποστ κραξίματος(ή σε μη ποστ). Έλα όμως που βγαίνοντας από την αίθουσα ένιωθα μόνο ευγνωμοσύνη για τους κύριους Parlapanides(στο imdb τους βρήκα, ιδέα δεν έχω τι είναι) και το ανόητο σενάριό τους. Απλά και μόνο που υπήρχε κάτι να σκηνοθετήσει ο Tarsem Singh φτάνει! Οπτικό υπερθέαμα... Και δεν αναφέρομαι σε εφέ κλπ. Απλά μια σειρά από πανέμορφες εικαστικά εικόνες. Σαν πίνακες ζωγραφικής. Απίστευτα χρώματα, συμμετρία, κίνηση... Δυσκολεύομαι και να το περιγράψω. Και απλά αρκεί η πρώτη σκηνή για να σε μαγέψει. Όσο διαρκεί η ταινία δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη και δεν σε ενοχλεί ούτε η έλλειψη σεναρίου, ούτε τα αλλόκοτα αρχαία ελληνικά(;) της Pinto, ούτε ο Ρουρκ που φτύνει αριστερά και δεξιά(κάνε λίγο κράτει βρε αγόρι μου, τα πάντα έφαγες).

Το μόνο πράγμα που σε στιγμές με έβγαζε εκτός κλίματος ήταν η μουσική. Για την οποία όμως είχα σχηματίσει τόσο κακή γνώμη από το trailer που τελικά μέχρι και αυτή ήταν ανώτερη των προσδοκιών μου. Με λίγα λόγια μου άρεσε πραγματικά πολύ και να τη δείτε όλοι. Αρκεί να μη μου έρθετε εδώ μετά και μου κάνετε συγκρίσεις με τους 300 γιατί δαγκώνω... Άλλο πράγμα το ένα, άλλο πράγμα το άλλο. Το κάθε ένα γαμάτο με τον τρόπο του.

       

The Adventures of Tintin: The Secret of The Unicorn

                        

Η αλήθεια είναι πως από τον Τεν Τεν δεν περίμενα σπουδαία πράγματα. Κάτι που τον είχα συνηθίσει χάρτινο, ζωγραφιστό και δισδιάστατο. Κάτι που το κόμικ παρά του ότι σαν παιδί ήταν ίσως το αγαπημένο μου εκ των υστέρων ανακάλυψα ότι κουβαλάει τόσα πολλά στερεότυπα που τελικά ίσως δεν είναι όσο αθώο φαίνεται. Διάφορα τελοσπάντον μου είχαν ξινίσει και μπήκα στην αίθουσα με άπειρες επιφυλάξεις. Οι τίτλοι αρχής ήταν αρκετοί για να τις διαλύσουν!! Θα έλεγα ότι είναι εκπληκτικοί αλλά ίσως είναι λίγο. Από το Buried νομίζω είχα να δω κάτι τόσο καλό(μπορεί να κάνω και λάθος βέβαια).

Και μετά έρχεται η απίθανη αισθητική του να κλέψει την παράσταση. Αυτό που στο Polar Express έμοιαζε ψυχρό και ελαφρά creepy εδώ ταίριαζε υπέροχα. Και ήταν τόσο αληθοφανές. Σημειώνω πως δεν το είδα 3D αλλά και πάλι υπήρξαν σκηνές που μου φαινόταν σαν να είμαι μέρος τους. Και πόσο αφράτος ήταν ο Μιλού!! Τον θέλω σπίτι μου... Γενικά σαν θέαμα μου άρεσε πάρα πολύ και με κέρδισε και με την παιδικότητά του. Βγαλμένο από άλλες εποχές, διασκεδαστικό και με πολλή δράση (κάτι που δεν περίμενα) σε κάνει να χάνεις την αίσθηση του χρόνου. Πραγματικά κυλάει σαν νεράκι! Μου θύμισε πάρα πολύ τα συναισθήματα που μου είχε προκαλέσει και το Super 8.

Αστείο, απίστευτα διασκεδαστικό, πραγματική έκπληξη. Γιατί όταν κάτι το έχεις γνωρίσει παιδί μέσα στο κεφάλι σου μοιάζει τεράστιο και υπέροχο. Τον ενθουσιασμό που ένιωθες τότε που ξεφύλλιζες κάθε νέο τεύχος που έπεφτε στα χέρια σου είναι δύσκολο να τον νικήσει κάτι τώρα που -πως να το κάνουμε- έχεις απαιτήσεις. Για μένα δεν το πέτυχε απόλυτα αλλά εκτιμώ απεριόριστα το ότι με γύρισε πίσω! Αυτός ακριβώς είναι ο Steven Spielberg που μου αρέσει. Δράση Indiana Jones και feeling Ε.Τ., what's not to like about it?

    

Hands

            

Sons of Anarchy: Season 04 Episode 10

Just Let Go

               

Dexter: Season 6 Episode 6

     

Always check your candy...

                           

Αυτή η ανάρτηση προοριζόταν για το ΣΚ αλλά το ρούτερ με πρόδωσε!

Βλακείες σαν τον Άγιο Βαλεντίνο ξέρουμε να κάνουμε εισαγωγή. Cool γιορτές σαν το Halloween δεν μας έκοψε να φέρουμε :( Εμείς δεν μασάμε όμως και τουλάχιστον σχετική ταινιούλα βλέπουμε κάθε χρόνο. Φέτος διαλέξαμε να μην κινηθούμε κλασσικά βλέποντας για χιλιοστή φορά το αριστούργημα του Κάρπεντερ αλλά να κάνουμε τη διαφορά με κάτι πιο καινούριο. Και το Trick R Treat αποδείχτηκε ιδανική περίπτωση ταινίας. Πρόκειται για διαφορετικές ιστορίες που συνδέονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μεταξύ του. "Περίεργα" περιστατικά που συμβαίνουν στην ίδια πόλη την ίδια νύχτα, τη νύχτα του Halloween...

Δεν πρόκειται για κάποιο σούπερ τρομακτικό θρίλερ. Όμως έχει εκπληκτική ατμόσφαιρα. Σε βάζει τόσο πολύ στο κλίμα αυτής της υπέροχης γιορτής. Αν ήξερα πως μυρίζουν οι κολοκύθες θα τις μύριζα στον αέρα όσο έβλεπα την ταινία. Γενικά λοιπόν μου άφησε όμορφη αίσθηση. Είναι βέβαια από τις ταινίες που θέλει παρέα. Είτε για να κανιβαλίσετε όλοι μαζί, είτε για να τρομάξετε ο ένας τον άλλο. Είχα καιρό να δω τόσο καλό "παρεϊστικο" θρίλερ. Έχει σκηνές πραγματικά καλογυρισμένες. Αν δεν είσαι πολύ τραγί σαν εμένα ίσως και να τρομάξεις σε κάποια σημεία. Έχει όμως και κάποιες γραφικές στιγμές που δεν μπορείς να ξεπεράσεις εύκολα. Τα όρια ανάμεσα στο camp και το κιτς είναι δυσδιάκριτα και δεν ξέρω πως τυχαίνει τον τελευταίο καιρό αλλά πάνω τους στρογγυλοκάθεται η Anna Paquin.

Πάντως το ότι έχει ανακατέψει φαντάσματα, serial killers, βαμπίρ, λυκάνθρωπους, τους θρύλους του Halloween και παρ΄όλα αυτά δεν βγαίνει μπουκωμένο είναι αξιοσημείωτο. Και τελικά μιλάμε για ένα καλό θρίλερ που συστήνω ανεπιφύλακτα. Εξάλλου όπως ολόσωστα σημειώνεται σε ένα από τα πόστερ της ταινίας "Η καλύτερη Halloween movie τα τελευταία 30 χρόνια". Α! Και μην ξεχνάμε το κωλόπαιδο τον Σαμ που σε κάνει να τρομάζεις απλά με την ύπαρξή του.

    

A Horse of a Different Color

Dexter: Season 6 Episode 4

New Series 2011(part 3)

                  

Pan Am

Ρετρό φάση που μόνο γι΄αυτό θα το βλέπω(βαριέμαι ν΄αρχίσω Mad Men). Η Christina Ricci είναι βέβαια ένας επιπλέον λόγος που με έκανε να δω τον πιλότο. Εντυπωσιακή σειρά, φανερά πολυδάπανη, αναπαριστά ωραία την εποχή. Τη βρήκα ιδιαίτερα ευχάριστη και σίγουρα θα τη συνεχίσω. Έχει ενδιαφέροντα subplots και μέχρι τώρα με έχει κρατήσει.

Homeland

Συζητήθηκε ιδιαίτερα ο πιλότος. Είναι γεγονός ότι αντικειμενικά μιλάμε για κάτι πολύ καλό. Προσωπικά με άφησε αδιάφορη. Θεωρώ ότι τρέφει τη μανία καταδίωξης των Αμερικάνων και δεν ξέρω πως μπορεί να σωθεί από τα κλισέ που βρίσκονται προ των πυλών. Μακάρι να με διαψεύσει αλλά ήδη έχω αρχίσει να βαριέμαι κάπως. Από την άλλη το καστ περιλαμβάνει τη Morena Baccarin και τον Damian -the Baker- Lewis οπότε και σαν το Glee να ήταν θα το έβλεπα!

The Playboy Club

Έπαιξε τρία επεισόδια και κόπηκε. Να σου πω την αλήθεια ποτέ δεν το βρήκα τόσο κακό όσο θεωρήθηκε. Ήταν απλά αδιάφορο. Όπως και να έχει το ένα επεισόδιο ήταν πιο άνευρο από το προηγούμενο, ο Eddie Cibrian προσπαθεί να μοιάσει στον Don Draper και όχι με ιδιαίτερη επιτυχία και ενώ δεν είναι δυσάρεστο αδυνατεί να σε κερδίσει σε οποιοδήποτε επίπεδο.

Terra Nova

Το ήξερα πριν το δω ότι πρόκειται για πατάτα αλλά είπα να δώσω μια ευκαιρία. Άλλη μια σειρά που διαφημίστηκε πολύ, που ξοδεύτηκαν άπειρα χρήματα, που πολλοί περίμενα πως και πως και που τελικά έμεινε απλά μια ανεκμετάλλευτη ευκαιρία για κάτι καλό. Δεν άντεξα τρίτο επεισόδιο. Άλλωστε νομίζω είναι και προφανές πως θα εξελιχθεί, άρα μηδέν ενδιαφέρον.

Ringer

Χαχαχα! Το βλέπω να βρίσκει άξια θέση στην ελληνική απογευματινή ζώνη. Ή θα μπορούσε να αντικαταστήσει κάποια από τις τούρκικες σαπουνόπερες που αντικατέστησαν τις μεξικάνικες. Why not; Το Βλέπω ακόμη για τα μάτια της Sarah Michelle Gellar που by the way είναι απαράδεκτη εδώ και γιατί μου φαίνεται ξεκαρδιστικό να παρακολουθώ το πόσο εύκολα η ιστορία γίνεται τόσο υπερβολική που αν στο επόμενο επεισόδιο έσκαγε ο King Kong θα φαινόταν μέχρι και φυσιολογικό. Δεν ξέρω πόσο ακόμη θα την παλέψω.

New Girl

Καλούλι. Δεν ενθουσιάστηκα. Το βλέπω πολύ ευχάριστα αλλά ακόμη κάτι δεν μου πάει καλά. Πάντως είναι φρέσκο, το καστ έχει εκπληκτική χημεία και τη Zooey Deschanel δεν χορταίνεις να τη βλέπεις. Σίγουρα θα το βλέπω καθώς δεν μπορώ να αντισταθώ σε κάτι που κουβαλάει τόση θετική ενέργεια.

American Horror Story

Αντίθετα με τους περισσότερους εγώ το βρήκα παραπάνω από απλά ok. Ναι μπορεί να γίνεται γραφικό και να θυμίζει κακή ταινία τρόμου(που όμως τις αγαπάμε έτσι δεν είναι;) αλλά δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω την πρωτοτυπία. Μία δίωρη ταινία τρόμου είναι κατόρθωμα αν απλά βλέπεται οπότε εδώ μιλάμε για ένα πραγματικό στοίχημα. Στην τελική δεν με χαλάει μια εβδομαδιαία δόση από ένα αγαπημένο είδος.

Suburgatory

Και ναι, ο τυφώνας χίπστερ που χτυπάει αλύπητα τον κινηματογράφο πέρασε και από την τηλεόραση! Εδώ όμως το αποτέλεσμα είναι φρέσκο, ευχάριστο και μυρίζει Gilmore Girls. Απλά αντί για cool μαμά, έχουμε cool μπαμπά. Και τι μπαμπά... Ο Billy Chenowith himself. Δηλώνω ότι τον αγαπάω και συνεχίζω να βλέπω τη σειρά με ιδιαίτερη ευχαρίστηση!

Από αυτά που συνεχίζονται να πω ότι το Sons of Anarchy διανύει hell of a season. Ξύπνησε όλα εκείνα που ένιωθα όταν έβλεπα Shield, οπότε μόνο respect. 

Το Breaking Bad αφού του έριξα τα απίστευτα μπινελίκια για τη βαρεμάρα που μου προσέφερε μέχρι τη μέση περίπου με έκανε να τα πάρω όλα πίσω με ένα σερί εκπληκτικών επεισοδίων κι αποκορύφωμα ένα φινάλε που φέρνει τον Walter στο πιο σκοτεινό ως τώρα σημείο. Έχω πει πόσο δεν τον γουστάρω πια; 

 Το Bored to Death επέστρεψε την εβδομάδα που μας πέρασε και είναι όσο cool και γαμάτο το θυμάσαι. Μάλιστα ο Ted Danson αποτελεί και τη νέα προσθήκη στο CSI που κάπως έτσι αποκτά ξανά κάποιο ενδιαφέρον. 

Άρχισε επίσης ξανα το Psych. Και ξέρεις πως μια σαιζόν ξεκινάει καλά όταν το πρώτο επεισόδιο ονομάζεται Shawn Rescues Darth Vader και κάνει guest Ο Malcolm McDowell.

                     

Once Upon a Time

                       

 Dexter: Season 6 Episode 2

     

You can fool me, but you cannot fool Ernest Hemingway...

                                        

Του πάει η Ευρώπη του Woody, πλέον είναι δεδομένο. Στην Ευρώπη είναι λιγότερο σαρκαστικός και περισσότερο ρομαντικός. Μπορεί να μην σε κάνει να ξελιγώνεσαι στα γέλια(αν και έχει κάποιες ξεκαρδιστικές στιγμές) αλλά σε κάνει να ονειρεύεσαι και να νοσταλγείς και να χαμογελάς υπνωτισμένα. Κι αν το καινούριο του αριστούργημα δεν σε παρασύρει και δεν σε κάνει να χαθείς σε σκέψεις τότε πιθανότητα δεν έχεις καρδιά και να πας να κοιταχτείς! Για του υπόλοιπους η ταινία ήταν δυο ώρες ψυχανάλυση και μια υπενθύμιση κάποιων πραγμάτων που βολικά αποφεύγουμε να αντιμετωπίσουμε.

Ο Gil βρίσκεται στο Παρίσι με τη μέλλουσα γυναίκα του και τους γονείς της. Στο Παρίσι που χρόνια πριν είχε αφήσει. Την πόλη που τον εμπνέει και στην οποία ονειρεύεται να ζήσει. Αντί όμως να ζήσει το όνειρό του έχει επιλέξει να κάνει μια δουλειά που δεν τον εκφράζει και να είναι εγκλωβισμένος σε μια σχέση που δεν του κάνει καλό. Παρένθεση για να πω πόσο για ξύλο είναι η τύπισσα. Αγενής, όχι αστεία... Ο Gil λοιπόν, κάθε βράδυ, ακριβώς τα μεσάνυχτα, μεταφέρεται στο Παρίσι του '20. Ακριβώς στην εποχή που ήθελε να ζει. Και γνωρίζει όλους όσους τον ενέπνευσαν ή θα τον ενέπνεαν αργότερα. Από τον Χέμινγουεϊ ως τον Μπουνιουέλ.

Ο Picasso, η Zelda Fitzgerald, ο Dali(παραλίγο να πνιγώ από τα γέλια με τον Brody και τους ρινόκερους) πετάνε τσιτάτα, φιλοσοφούν, έχουν τόση αυτοπεποίθηση για την ευφυΐα τους...σαν κάποιον να σας θυμίζουν; Προσφέρουν απολαυστικές στιγμές. Και ανάμεσα σε αυτούς η Marion Cotillard, να τους σαγηνεύει όλους και να ονειρεύεται κι αυτή με τη σειρά της μια άλλη εποχή! Γιατί το τώρα ποτέ δεν μας ικανοποιεί. Πάντα πιστεύουμε πως παλιότερα ήταν καλύτερα. Και τελικά είναι και παρηγοριά να ρίχνουμε το φταίξιμο στην εποχή που ζούμε. Σήμερα όλα είναι πιο δύσκολα, πιο ανέπνευστα, πιο επίπεδα. Ισχύει όμως αυτό;

Ο Woody Allen επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά πως είναι ίσως ο εξυπνότερος και πιο διορατικός καλλιτέχνης της εποχής μας. Και αυτή τη φορά μου χάρισε ένα φιλμ που το αγάπησα αυτόματα. Και που με άνεση το βρήκα την καλύτερη και πιο γλυκιά στιγμή του τα τελευταία χρόνια. Μία ταινία για τις επιλογές που δεν έκανες, τις αποφάσεις που δεν πήρες, τα όνειρα που φοβήθηκες να κυνηγήσεις. Για όσα νοσταλγείς, όσα δεν έγινες, όσα άφησες να φύγουν...

      

Life happened. Things happened. Yeah, time happened...