Blogoscars 2012: Best Movie(Part 2)

    

10.

9.

8.

7.

6.

5.

4.

3.

2.

1.

Blogoscars 2012: Best Achievement in Directing

     

10. Woody Allen Midnight in Paris

Γιατί τον αγαπάω τον "τουρίστα" Woody. Γιατί μας χάρισε την πιο γλυκιά και ρομαντική ταινία της χρονιάς που όμως μπορεί να σε πονέσει βαθιά. Γιατί ζωντάνεψε εποχές άλλες και το έκανε αβίαστα και εύκολα. Και στην τελική εκτυλίσσεται στο Παρίσι...

9. Michel Hazanavicius The Artist

Γιατί κατάφερε να κάνει μια ταινία νοσταλγική και ταυτόχρονα φρέσκια. Γιατί δεν σταμάτησα να χαμογελάω σε όλη τη διάρκεια. Γιατί η σκηνή του εφιάλτη είναι από τις πιο ευφυείς σκηνές που είδα φέτος. Και στην τελική έκανε επιτυχία κάτι που έμοιαζε χαμένη υπόθεση...

8. Tarsem Singh Immortals

Γιατί ενώ η ταινία ήταν μια σάχλα μαγεύτηκα από το πρώτο δευτερόλεπτο από τα υπέροχα πλάνα του. Γιατί κάθε εικόνα που πέρναγε από τα μάτια μου ήταν σαν έργο τέχνης. Χρώματα, συμμετρία, κίνηση, μαγεία... Και στην τελική χάρη στον Singh δεν έκλαψα τα λεφτά μου!

7. Steve McQueen Shame

Γιατί η σκηνοθεσία ήταν απόλυτα ταυτισμένη με τον ήρωα. Για τα υπέροχα κάδρα που δεν χωρούσαν τον Brandon. Γιατί με πήρε από το χέρι και με βύθισε στον κόσμο ενός ανθρώπου με τον οποίο ποτέ δεν θα μπορούσα να ταυτιστώ. Και στην τελική έγδυσε τον Fassbender!

6. Gavin O'Connor Warrior

Γιατί η ταινία είχε φανταστικό ρυθμό. Γιατί δεν βαρέθηκα στιγμή. Γιατί "ξεγύμνωσε" τους ήρωές του(όχι ακριβώς όπως ο αποπάνω) και ταυτόχρονα τον θεατή. Και στην τελική για εκείνη την τελευταία σκηνή στο ρινγκ που μου έκοψε την ανάσα!

  

 

5. Lars von Trier Melancholia

Για εκείνα τα πρώτα απερίγραπτα πλάνα. Κι εκείνα τα τελευταία. Για τον πόνο που μοίρασε σε όλο το πρώτο μισό χωρίς ίχνος λύπησης. Για της δύο ηρωίδες του που δεν ξέρω τι βασανιστήρια τους έκανε αλλά απέσπασε ερμηνειάρες. Και στην τελική για τη Μελαγχολία και για εκείνο το Σαββατοκύριακο που μου χάλασε!

4. Nicolas Winding Refn Drive

Γιατί δεν το "μπούκωσε" όπως θα έκανε κάποιος άλλος στη θέση του. Για τους σωστούς ρυθμούς. Για τις τέλειες σκηνές καταδίωξης. Και στην τελική για το coolness!

3. James Wan Insidious

Γιατί επιτέλους τρόμαξα και παρακαλούσα να τελειώσει. Γιατί μου θύμισε παλιάς κοπής θρίλερ και γούσταρα. Για την απίστευτη χρήση της μουσικής. Για τη σκηνή με τη μάσκα που πολλούς σας ξενέρωσε αλλά εγώ τη βρήκα αριστουργηματική. Και στην τελική γιατί ήταν ήταν ένα σωστό haunted house flick!

2. David Fincher The Girl with the Dragon Tattoo

Γιατί έκανε κάτι τόσο ίδιο αλλά την ίδια στιγμή τόσο διαφορετικό με το πρωτότυπο. Γιατί ουσιαστικά ξαναείδα την ίδια ταινία και τη λάτρεψα ξανά από την αρχή. Για τους ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΥΣ τίτλους αρχής. Και στην τελική γιατί ήταν άψογο!

1. Martin Scorsese Hugo

Γιατί απέδειξε πως δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να κάνει. Για τον έρωτά του προς το σινεμά που δεν βαριέται να φωνάζει. Γιατί χάθηκα στο παραμύθι του. Γιατί μετά συζητούσαμε την ταινία και όχι το (εκπληκτικό, δεν χωράει κουβέντα) 3D. Και στην τελική ρε φίλε είναι ο Marty, πως θα μπορούσα να έχω άλλον στην πρώτη θέση;

      

Blogoscars 2012: Καλύτερο Σενάριο

      

10. Jeff Nichols Take Shelter

Curtis: I still take off my boots not to wake her.
Samantha: I still whisper.
 

 
9. John Logan  Hugo

Hugo Cabret: I'd imagine the whole world was one big machine. Machines never come with any extra parts, you know. They always come with the exact amount they need. So I figured, if the entire world was one big machine, I couldn't be an extra part. I had to be here for some reason.
 

 
8. John Michael McDonagh The Guard  

 

Sergeant Gerry Boyle: I'm Irish. Racism is part of my culture.
 

 
7. Denis Villeneuve Incendies

Simon Marwan: One plus one, does it make one?
 

 
6. Brit Marling, Mike Cahill Another Earth

 

Rhoda Williams: Maybe they're up there. Maybe not. Maybe.
 

 
5. Lars Gudmestad, Ulf Ryberg Headhunters

Roger Brown: You have asked me what I fear. And I have been afraid since the first time I met you. I have been afraid that you would leave me. Afraid that we would have a child that you would have loved more than me. And I have been afraid that you to see who I really was. And hate it.
 

 
4. Asghar Farhadi A Separation

Nader: What is wrong is wrong, no matter who said it or where it's written.

 
3. Gavin O'Connor Warrior

 

Tom Conlon: I think I liked you better when you were a drunk.
 

 
2. Abi Morgan, Steve McQueen Shame

 

Sissy Sullivan: We're not bad people. We just come from a bad place.
 

 
1. Woody Allen Midnight In Paris

 

Inez: You always take the side of the help. That's why Daddy says you're a communist.  

     

You can fool me, but you cannot fool Ernest Hemingway...

                                        

Του πάει η Ευρώπη του Woody, πλέον είναι δεδομένο. Στην Ευρώπη είναι λιγότερο σαρκαστικός και περισσότερο ρομαντικός. Μπορεί να μην σε κάνει να ξελιγώνεσαι στα γέλια(αν και έχει κάποιες ξεκαρδιστικές στιγμές) αλλά σε κάνει να ονειρεύεσαι και να νοσταλγείς και να χαμογελάς υπνωτισμένα. Κι αν το καινούριο του αριστούργημα δεν σε παρασύρει και δεν σε κάνει να χαθείς σε σκέψεις τότε πιθανότητα δεν έχεις καρδιά και να πας να κοιταχτείς! Για του υπόλοιπους η ταινία ήταν δυο ώρες ψυχανάλυση και μια υπενθύμιση κάποιων πραγμάτων που βολικά αποφεύγουμε να αντιμετωπίσουμε.

Ο Gil βρίσκεται στο Παρίσι με τη μέλλουσα γυναίκα του και τους γονείς της. Στο Παρίσι που χρόνια πριν είχε αφήσει. Την πόλη που τον εμπνέει και στην οποία ονειρεύεται να ζήσει. Αντί όμως να ζήσει το όνειρό του έχει επιλέξει να κάνει μια δουλειά που δεν τον εκφράζει και να είναι εγκλωβισμένος σε μια σχέση που δεν του κάνει καλό. Παρένθεση για να πω πόσο για ξύλο είναι η τύπισσα. Αγενής, όχι αστεία... Ο Gil λοιπόν, κάθε βράδυ, ακριβώς τα μεσάνυχτα, μεταφέρεται στο Παρίσι του '20. Ακριβώς στην εποχή που ήθελε να ζει. Και γνωρίζει όλους όσους τον ενέπνευσαν ή θα τον ενέπνεαν αργότερα. Από τον Χέμινγουεϊ ως τον Μπουνιουέλ.

Ο Picasso, η Zelda Fitzgerald, ο Dali(παραλίγο να πνιγώ από τα γέλια με τον Brody και τους ρινόκερους) πετάνε τσιτάτα, φιλοσοφούν, έχουν τόση αυτοπεποίθηση για την ευφυΐα τους...σαν κάποιον να σας θυμίζουν; Προσφέρουν απολαυστικές στιγμές. Και ανάμεσα σε αυτούς η Marion Cotillard, να τους σαγηνεύει όλους και να ονειρεύεται κι αυτή με τη σειρά της μια άλλη εποχή! Γιατί το τώρα ποτέ δεν μας ικανοποιεί. Πάντα πιστεύουμε πως παλιότερα ήταν καλύτερα. Και τελικά είναι και παρηγοριά να ρίχνουμε το φταίξιμο στην εποχή που ζούμε. Σήμερα όλα είναι πιο δύσκολα, πιο ανέπνευστα, πιο επίπεδα. Ισχύει όμως αυτό;

Ο Woody Allen επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά πως είναι ίσως ο εξυπνότερος και πιο διορατικός καλλιτέχνης της εποχής μας. Και αυτή τη φορά μου χάρισε ένα φιλμ που το αγάπησα αυτόματα. Και που με άνεση το βρήκα την καλύτερη και πιο γλυκιά στιγμή του τα τελευταία χρόνια. Μία ταινία για τις επιλογές που δεν έκανες, τις αποφάσεις που δεν πήρες, τα όνειρα που φοβήθηκες να κυνηγήσεις. Για όσα νοσταλγείς, όσα δεν έγινες, όσα άφησες να φύγουν...

      

Αγαπημένες ταινίες 2010

                                

Θα ξεκινήσω πρώτα με τις χειρότερες που είδα για να τελειώσει ωραία το ποστ. Η χειρότερη μακράν ήταν το Μέσα στο Δάσος. Ακολουθεί το αναμενόμενα κακό Eclipse, το απερίγραπτο Knight and Day, το Greenberg και το Salt. Μεγαλύτερη απογοήτευση όμως ήταν το Somewhere που εννοείται δεν ήταν κακό, όμως δεν ήταν αυτό που περίμενα και στεναχωρήθηκα πολύ. Πάμε στα καλά τώρα!

10. You Will Meet a Tall Dark Stranger(Woody Allen)

Γι΄αυτή τη θέση είχα τεράστιο πρόβλημα. Το When You're a Stranger, η Αλίκη, το Piranhas 3D και το Unmade Beds πέρασαν από το μυαλό μου. Τελικά κέρδισε ο Γουντάκος που είμαστε και φίλοι από παλιά! Αστείο, ανθρώπινο, αληθινό. Με την σταθερά κοφτερή ματιά του Allen, αγαπημένους πρωταγωνιστές και ξεκαρδιστικές ατάκες.
  

9. Bal(Semih Kaplanoglu)

Μία υπέροχη ταινία. Ζεστή και γλυκιά με τον πιο εκφραστικό μικρούλη που επιλέγει να μιλάει με τα τεράστια μάτια του. Και πραγματικά λέει πολλά και ουσιαστικά πράγματα. Είναι πανέμορφα σκηνοθετημένη και σε κάνει να νιώθεις μια θαλπωρή που πολύ εκτίμησα!
   

8. The Last Exorcism(Daniel Stamm)

Παρά το κακό του τέλος το αγάπησα. Έξυπνη σάτιρα, ξεκαρδιστικό κάποιες φορές, τρομακτικό κάποιες άλλες. Όλα, πλην του φινάλε λειτούργησαν άψογα. Εκπληκτικός ο πρωταγωνιστής αλλά και η...δαιμονισμένη. Τρομακτική μόνο που την έβλεπες. Ωραία ατμόσφαιρα, αυθεντικός τρόμος. Και πλέον δεν βλέπουμε καλές ταινίες τρόμου. Ε λοιπόν, να μία!

7. Des Hommes et Des Dieux(Xavier Beauvois)
  

Αντικειμενικά ίσως να του άξιζε να μπει και παραπάνω αλλά τις ταινίες της εξάδας μου τις αγάπησα πολύ. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα δράμα που σου κόβει την ανάσα. Κυρίως με την εκπληκτική του σκηνοθεσία. Μεγαλειώδεις σκηνές που θυμάμαι ακόμη, εκφραστικότατα πρόσωπα και μια ιστορία που είναι αδύνατον να μη σε συγκλονίσει και συγκινήσει. Υπέροχη.
   

6. The Social Network(David Fincher)

Ο Fincher τα έχει καταφέρει και καλύτερα. Όμως αυτή εδώ η ταινία έχει πιάσει τόσο καλά τον παλμό της εποχής μας και του πιο δημοφιλούς social network που δεν γίνεται να μην του το αναγνωρίσω. Τρομερός ρυθμός, ερμηνείες έκπληξη και δύο αξιομνημόνευτες σκηνές! Πολύ ωραία εμπειρία και μία ταινία που περίμενα αρκετά και που τελικά ήταν καλύτερη απ΄όσο περίμενα.
    

5. Ghost Writer(Roman Polanski)

Γιατί μόνο ο Polanski έμεινε να χτίζει τόσο καλά κλειστοφοβική ατμόσφαιρα. Κόβει την ανάσα και παράλληλα βρίσκει χρόνο να σε κάνει να γελάσεις. Με ένα δυνατό φινάλε που σε αφήνει εκτεθειμένο όπως είχες συνηθίσει, μια υπόθεση που χτίζεται υποδειγματικά και αυτό να συμβαίνει στο πιο αφιλόξενο περιβάλλον.
     

4. Inception(Christopher Nolan)
   

Εντυπωσιακό, πωρωτικό αλλά και με βάθος. Μεγάλος δημιουργός ο Nolan και αυτή είναι μια μεγάλη ταινία. Για μένα είναι η καλύτερή του και δείχνει έναν δημιουργό με όραμα. Μία ταινία για το παρελθόν και τις αναμνήσεις και πως αυτές μπορούν να φάνε το μέσα μας. Εκπληκτικό σε όλα τα επίπεδα και είχε και πολλά!
     

3. Scott Pilgrim VS The World(Edgar Wright)

Το αγάπησα αυτόματα και πολύ. Δεν έχω λόγια να το περιγράψω. Παρά μόνο πως είναι δυνατό, διαφορετικό, φασαριόζικο και κάνει αίσθηση. Σκάει σαν βόμβα, σε παρασέρνει στους τρελούς του ρυθμούς και είναι τόσο ξέφρενο που μόνο κάποιος τρελαμένος σαν τον Wright μπορούσε να το πραγματοποιήσει. Με βρήκε απροετοίμαστη και I'm in lesbians with it από την πρώτη στιγμή.
     

2. Toy Story 3(Lee Unkrich)

Όταν μια ταινία σε κάνει να γελάσεις δυνατά και μετά από λίγο να κλαις σαν μικρό παιδί, όταν ξυπνάει μόνο καλά συναισθήματα, όταν σου θυμίζει τα παιδικά σου χρόνια, όταν σε κάνει να αναπολείς εκείνη την πρώτη φορά που μέσα στη σκοτεινή αίθουσα αναφώνησες γιατί αυτό που είδες σου ήταν πρωτόγνωρο κι εντυπωσιακό, όταν νιώθεις τους πρωταγωνιστές φίλους σου, τότε μιλάμε για μια σπουδαία ταινία και ακριβώς αυτό είναι το Toy Story 3!
      

1. Shutter Island(Martin Scorsese)

Έλα τώρα πλάκα μου κάνεις. Τι άλλο θα μπορούσε να βρίσκεται στην πρώτη θέση πέρα από υπέροχο, ατμοσφαιρικό Marty. Φωτογραφία και μουσική φτιάχνουν ατμόσφαιρα, την ώρα που Di Caprio και Scorsese μας ταξιδεύουν στα πιο σκοτεινά μονοπάτια της ψυχής του Τεντ. Μία εκπληκτική ταινία που γίνεται στο φινάλε τόσο αληθινή που σε κάνει να ψάχνεις μέσα σου. Martin Scorsese σ΄ευχαριστώ για μια ακόμη φορά!

Άντε καλή Πρωτοχρονιά να έχουμε, καλά να μας μπει, άλλο κακό να μη μας βρει και του χρόνου σπίτια μας! Αν λένε και τίποτα άλλο και το ξέχασα τότε κι απ΄αυτό μας εύχομαι :)