I think it's unwise to use movies as a guide for reality, don't you, inspector?

                                               

Τη νιώθω τη μονομανία με το Ιταλικό σινεμά να έρχεται οπότε ας συνεχίσω από εκεί που την άφησα. Με Dario και μία αγαπημένη ταινία. Μία τραγουδίστρια της όπερας παίρνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο όταν η προκάτοχος σκοτώνεται σε ατύχημα. Και είναι η στιγμή που οι γύρω της αρχίζουν να δολοφονούνται ένας ένας. Ποιος είναι ο δολοφόνος; Και γιατί την αναγκάζει να παρακολουθεί κάθε φόνο; Μυστικά του παρελθόντος, σαδιστικοί φόνοι, μουσικάρες(όποτε χώνει thrash-ιες γουστάρω τρελά)... Τα γνωστά!!! Η ταινία ξεκινάει με επιβλητικά πλάνα και ήχους, εντυπωσιάζει και γρήγορα ψυλλιάζεσαι πως έχει να κάνει άμεσα με σένα. 

Γιατί εδώ εσύ είσαι το βασικό θέμα του Argento, δηλαδή ο θεατής. Η Betty γίνεται θεατής στις μακάβριες δολοφονίες των φίλων της όμως αυτή δεν έχει τη δική μας πολυτέλεια να κλείσει τα μάτια. Είναι εκεί και πρέπει να δει την παραμικρή λεπτομέρεια. Από θέαμα πάνω στη σκηνή έχει γίνει θεατής και δεν σου αφήνει περιθώρια να μην ταυτιστείς μαζί της. Αλλά ο Argento συνεχίζει να παίζει μαζί μας. Η κάμερά του ζωντανεύει, αναπνέει και πλέον βλέπουμε μέσα από τα μάτια του δολοφόνου. Και λίγο αργότερα μέσα από τα μάτια του κορακιού που τον καταδεικνύει. Η κάμερα κυριολεκτικά πετάει μέσα στο θέατρο και σε αφήνει χαζό. Τη λατρεύω αυτή τη σκηνή. Α και μη ξεχνάμε τα αμέτρητα κοντινά στα μάτια των ηθοποιών του που κάνουν ακόμη πιο ξεκάθαρο πως πρόκειται για ένα φιλμ πάνω στη σχέση θεατής-θέαμα. Εντωμεταξύ προσπαθώ ώρα να κάνω το κείμενο να βγάζει νόημα αλλά δεν τα καταφέρνω. Βγάλτε συμπέρασμα από τα συμφραζόμενα...

Στα της καθαρής διασκέδασης τώρα: οι ερμηνείες είναι όσο κακές επιβάλλεται ενώ το gore μπορεί να μην είναι πολύ αλλά είναι εμπνευσμένο. Μάτια φεύγουνε, μαχαίρια καρφώνονται, βελόνες, κοράκια, σίδερα, ψαλίδια... Και με μια πολύ spooky ατμόσφαιρα να χτίζεται από πολύ νωρίς! Δεν τρομάζεις βέβαια, όμως το νιώθεις ότι βλέπεις horror. Εγώ την είδα σχετικά πρόσφατα για πρώτη φορά(και δεύτερη ακόμη πιο πρόσφατα) και νομίζω πως είμαι η τελευταία από όσους πρέπει να την έχουν δει. Αν έχει μείνει και κανένας άλλος προφανώς πρέπει να το κάνειο. Αυτά! Sorry για το "πως είναι έτσι" κείμενο, στο μυαλό μου όσα ήθελα να πω για την ταινία φαίνονταν πολύ cool.

Jennifer has a few million close friends. She's going to need them all...

                                                                        
Με ψήσατε Bill και Aldo και ξαναείδα τα Φαινόμενα του αγαπημένου! Αυτή την ταινία τη γουστάρω απίστευτα. Έχει αυτό το ονειρικό, που μπλέκει την πραγματικότητα με τη φαντασία και δεν ξέρεις τι θα συμβεί στο επόμενο πλάνο. Όλα είναι δυνατά. Η Jennifer κόρη διάσημου ηθοποιού, έρχεται από την Αμερική σε σχολείο στην Ελβετία. Στην περιοχή κόβει βόλτες δολοφόνος που αρέσκεται στο να καθαρίζει μικρά ανυποψίαστα κοριτσάκια. Επίσης η Jennifer έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τα έντομα και γνωρίζει έναν εκκεντρικό ανάπηρο εντομολόγο και τη μαϊμού του. Ναι κάπως πολλά και άσχετα και παρανοϊκά πράγματα μαζεμένα στο σενάριο.

Η αλήθεια είναι πως σαν σενάριο είναι κάπως ότι να΄ναι. Πεταμένα πράγματα, αδύναμο βασικό στόρι. Αλλά για μια στιγμή. Υπάρχει έστω και ένας who really gives a fuck? Τα ασύνδετα του σεναρίου κάνουν ακόμη πιο ονειρική την ταινία. Μικρά κομμάτια, αναλαμπές, δεμένα με ζαλιστικά φώτα και μουσικές. Εγώ δεν έχω καλύτερο. Απίστευτη ατμόσφαιρα, ακόμη και τώρα που το είδα για πολλοστή φορά τρόμαξα σε κάποια σημεία. Νιώθεις κάπως άβολα βλέποντας το. Όχι ακριβώς τρόμος αλλά σαν κάπου κάπου να θέλεις να κοιτάξεις πίσω σου να βεβαιωθείς ότι δεν είναι κάποιος. Και ξέρεις κάτι; Αν δεν ήταν έτσι περασμένο από το μίξερ το σενάριο ίσως να μην έβγαζε τέτοιο feeling.

Βέβαια αυτός που για την ατμόσφαιρα πρέπει να πάρει όλα τα credits είναι ο μεγάλο Dario(πέρα από το σενάριο)! Σκηνοθετεί με νεύρο, χαρίζει μερικά από τα αγαπημένα μας κοντινά σε σιχαμένα πράγματα, βάλε και υποβρύχια λήψη που για άλλη μια φορά μου έκοψε τα ύπατα(αφού το ξέρω ότι όταν βουτάει η κάμερα του Dario, κάτι θα πεταχτεί γιατί συνεχίζω να τρομάζω;) και φυσικά οι λήψεις σε εξωτερικούς χώρους που είναι γεμάτες ένταση. Gore έχει όσο μπορεί, με τη βουτιά στην πισίνα με τ΄απομεινάρια των θυμάτων να με κάνει να μετανιώνω που το είδα αφού είχα φάει. Λατρεύω απεριόριστα κάθε σκηνή με την πιθηκούλα. Τι πλάσμα υπέροχο; Με συγκινεί το ίδιο ακόμη η άτιμη.

Οι ερμηνείες ως συνήθως δεν είναι σπουδαίες αλλά υπηρετούν τέλεια την ταινία. Νομίζω η καλύτερη από όλους είναι η προαναφερθείσα πιθηκούλα :) Αρχειακό το υλικό καθώς πρωταγωνιστεί η Jennifer Connelly πιτσιρίκα. Και κάπου εδώ πρέπει να φωνάξω το πόσο πολύ γαμάει η μουσική της ταινίας: ΑΠΕΙΡΑ!!! Goblin και Argento είναι το απόλυτο WIN αλλά εδώ θα ακούσεις και Motorhead και Maiden. ΕΠΟΣ! Και ταιριάζει πάντα απίθανα με την αγωνία των ηρώων, το φόβο τους ή το μπερδεμένο τους μυαλό. Όσοι δεν την έχετε δει, απορώ τι κάνετε τόσο καιρό! Κάντε μια μετάνοια και δείτε τη.

Giallo

                                                                                                    
Τελευταίο φιλμ του Argento για αυτή την περίοδο. Αυτό δεν το ξαναείδα αλλά μου είχε αρέσει τόσο που το θυμάμαι αρκετά καλά. Giallo, και είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος. Ένα κλασσικότατο giallo film που απλά δεν μιλάνε Ιταλικά. Α να πω εδώ ότι αυτό που μιλάνε στα αγγλικά είναι μια βλακεία. Μα γιατί; Είναι και πανέμορφη γλώσσα και τρομερά εκφραστική. Τελοσπάντων το ξεπερνάω γρήγορα το θέμα.

Η αδελφή της Linda εξαφανίζεται και αυτή καταφεύγει σε έναν επιθεωρητή από τη Νέα Υόρκη για να τη βοηθήσει. Απρόθυμος και κλεισμένος στον εαυτό του δέχεται μόνο όταν βλέπει φωτογραφία της αδερφής της. Είναι σίγουρος(πως, γιατί και τέτοια μη ρωτάτε, giallo film είπαμε, τα σεναριακά κενά επιβάλλονται) πως έχει πέσει θύμα ενός κατά συρροή δολοφόνου με προτίμηση στις πολύ όμορφες νεαρές γυναίκες. Αρχίζουν λοιπόν να ψάχνουν τα κομμάτια για να συμπληρώσουν το παζλ που θα οδηγήσει στη σωτηρία της μικρής αδερφής της Linda

Μεγάλη έμφαση δίνεται κι εδώ στα παιδικά τραύματα. Άλλωστε πάντα υπάρχει χώρος για κάτι τέτοιο σε ταινία του Argento. Εδώ έχουμε απευθείας αναφορές με φλασμπάκ και όχι αναφορές με συνεχείς συμβολισμούς όπως στο Profondo Rosso για παράδειγμα. Τόσο ο δολοφόνος όσο και ο διώκτης του κουβαλάνε πληγές της παιδικής τους ηλικίας που ορίζουν τις επιλογές τους. Δρουν με άξονα τα τραύματα του παρελθόντος και κάθε τους αντίδραση έχει λογική. Αν όχι στο παρόν, σίγουρα στο παρελθόν.

Οι ερμηνείες κι εδώ δεν είναι για να πηδάς και από τη χαρά σου. Νομίζω φταίει πως πολλοί από τους ηθοποιούς δεν παίζουν στη γλώσσα τους. Ο Adrien Brody είναι αξιοπρεπής στον καρακλισέ αλλά τόσο αγαπημένο ρόλο του. Η Emmanuelle Seigner μου ήταν συμπαθής από το πρώτο πλάνο κυρίως γιατί μου θυμίζει τη Monica Potter η οποία είναι αδυναμία μου. Θα σταθώ όμως στον κακό της υπόθεσης. Φάτσα απίστευτη, φωνή αρκούντως τρομακτική και γενικά με έπεισε. Σαν επιλογή την βρήκα ιδανική κι εννοείται για μια ακόμη φορά συμπάθησα τον serial killer(αυτό ίσως να πρέπει να το κοιτάξω).

Botox σε taxi έχεις ξανακάνει;

Σε όλα τα παραπάνω συνίσταται η επιτυχία αυτού του φιλμ. Αλλά επίσης και στο ότι δεν αποσπάται η προσοχή του θεατή από την πόλη. Η Ρώμη είναι πανέμορφη αλλά σχεδόν ποτέ ο Dario δεν της χάρισε κολακευτικά πλάνα. Δεν παίρνει μέρος στην ιστορία, απλά κάπου έπρεπε να διαδραματιστεί. Θεωρώ τη Ρώμη τόσο όμορφη που κλέβει την παράσταση με τεράστια ευκολία και προφανώς αυτό δεν είναι το ζητούμενο. Έτσι ο Argento κινηματογραφεί τις λιγότερο κολακευτικές γωνιές της ή την επισκέπτεται νύχτα, όταν ακόμη κι αυτή μπορεί να γίνει απειλητική αφήνοντάς μας προσηλωμένους στο κυνήγι του δολοφόνου.

Α και δεν βιαζόμαστε να κράξουμε. Giallo film a.k.a. μεταμεσονύχτια απενοχοποιημένη διασκέδαση με επιβεβλημένες τις μέτριες ερμηνείες και το κλισέ σενάριο! Ο Dario το ξεκαθάρισε ήδη από τον τίτλο...

Any humiliation which stood in his way could be swept aside by the simple act of annihilation: Murder

                                                                              
Μεταφυσικός τρόμος ή αστυνομικό μυστήριο; Πλάσματα με υπερφυσικές δυνάμεις ή κατά συρροή δολοφόνοι; Εγώ προτιμώ το δεύτερο και μάλλον και ο Argento καθώς πάντα έχει χώρο για έναν ευρηματικό serial killer. Το Tenebre είναι μια πολύ αγαπημένη μου ταινία καθώς ανήκει στο πρώτο είδος θεάματος ή αναγνώσματος που λάτρεψα, το "βρες το δολοφόνο". Και αν τη βρίσκω με αποτυπώματα, DNA, γρίφους και ιδιοφυείς ντετέκτιβς, τη βρίσκω λίγο παραπάνω με αποφασισμένους ανθρώπους που κινδυνεύουν και μπαίνουν στο στόχαστρο του δολοφόνου για να βρουν τη λύση.

Εδώ,ο άνθρωπος αυτός είναι ένας συγγραφέας τον οποίο ακολουθεί μια σειρά από δολοφονίες που θυμίζουν πολύ το τελευταίο του βιβλίου. Ο δολοφόνος φαίνεται να έχει εμμονή μαζί του. Του στέλνει γράμματα μίσους και τον παρακολουθεί. Κάπως έτσι ο συγγραφέας ιντριγκάρεται και θέλει να ανακαλύψει την αλήθεια. Στο πλευρό του η παράνομη σχέση του κι ένας νεαρός παράτολμος και περίεργος. Σύντομα θα βγάλουν μια άκρη...αλλά τραβώντας την το κουβάρι δεν ξεμπλέκεται αλλά δένεται κόμπος! Εδώ ο δολοφόνος δεν μοιάζει να είναι πολύ πιο μπροστά. Φαίνεται ότι μόνο από ένα απρόσμενο μίσος κινείται. Σίγουρα όμως είναι καλά ενημερωμένος και σίγουρα στοχεύει σε άλλο θύμα.

Κλασσικός ατμοσφαιρικός Argento. Το πρόσωπο του δολοφόνου δεν θα το δούμε, θα δούμε όμως κάθε τι που χρησιμοποιεί για να σκοτώσει. Πολλοί λαιμοί θα μας αποχαιρετήσουν άδοξα και πολλές επιφάνειες θα βαφτούν με αίμα. Έχω αναφερθεί ξανά στον αγαπημένο θάνατο του Tarantino! Επίσης κι εδώ η μουσική κάνει θαύματα και θυμίζει παλιότερα μοτίβα, κάνοντας την ταινία να αφήνει αυτή τη γνώριμη αίσθηση του Argento και να κάνει τον θεατή να νιώθει ασφαλής στα έμπειρα χέρια του μεγάλου δημιουργού.

Η διαφορετικότητα του Tenebre έγκειται στη φωτογραφία. Υπερβολικά φωτεινή, αλλόκοτα ψυχρή ταιριάζει απίστευτα με τους ίδιους τους χαρακτήρες της ταινίας. Είναι κι αυτοί παγωμένοι, έχοντας διαλέξει να ζουν με τα λάθος άτομα και να μην αφήνουν διεξόδους στα πάθη τους παρά μόνο μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου ή μια φαντασίωση. Εκτυφλωτικά πλάνα, λαμπερές επιφάνειες, τίποτα δεν μοιάζει φιλόξενο.

Και κάπου εκεί έρχεται το φινάλε να δικαιολογήσει όλη αυτή την ψυχρότητα. Όλο αυτό το νοσοκομειακό φως. Γιατί το φως που πηγάζει από μέσα μας δεν είναι απαραίτητα ζεστό και γιατί το φως είναι πολλές φορές ενοχλητικό(αν ρωτάς εμένα θα σου πω, όλες). Το τέλος από ένα σημείο και μετά το υποψιάζεσαι αλλά όταν το βλέπεις να συμβαίνει, όταν βλέπεις αυτό οτ ανέκφραστο, αποφασισμένο, γυμνό από συναίσθημα πρόσωπο εκπλήσσεσαι. Και τελικά ναι, μπορεί και μέχρι εκεί να φτάσει ο άνθρωπος!

La Terza Madre

                                                                     
Είδα και το Terza Madre και τελικά δεν ήταν ούτε τόσο καλό, ούτε τόσο κακό. Σίγουρα πάντως ήταν διαφορετικό. Πολλά τα θετικά, πολλά και τα αρνητικά και γενικά μου άφησε μια αίσθηση ότι θα μπορούσε αλλά δεν τα κατάφερε τελικά.

Όταν ένα μυστηριώδες κιβώτιο που συνοδεύει ένα φέρετρο ξεθάβεται, ο πάτερ της περιοχής καταλαβαίνοντας ότι κάτι πολύ κακό κρύβεται μέσα το στέλνει πεσκέσι σε έναν ερευνητή. Η περίεργη κόρη του Argento και πρωταγωνίστρια της ταινίας και η ακόμη πιο περίεργη συνάδελφός της το ανοίγουν και η ταινία αρχίζει με το φόνο της μίας. Το μπαούλο έχει πλέον κλαπεί και το περιεχόμενο του φτάνει στα χέρια της Μητέρας των Δακρύων και αν με ρωτάτε να σας πω, όχι αυτό δεν είναι καθόλου καλό.

Θα ξεκινήσω με τα αρνητικά γιατί δεν μου αρέσει ποτέ να κλείνω ένα κείμενο με αυτά. Καλύτερα να μένει καλή αίσθηση στο τέλος και ειδικά για μια ταινία που τελικά το αξίζει! Το ότι έχει χρησιμοποιηθεί αρκετά ψηφιακή κάμερα (ή κατάλαβα λάθος;) το κάνει να θυμίζει σε αρκετές περιπτώσεις τηλεοπτική παραγωγή. Επίσης οι ερμηνείες είναι φρικτές και όσο και να αναδύει ένα b-μουβιάρικο άρωμα στο τέλος με ενόχλησε. Η Asia δεν το έχει και πολύ δυστυχώς. Επίσης το χρώμα του αίματος ήταν αρκετά αληθοφανές και καθόλου Argent-ίνικο.

Τα καλά είναι πως πρόκειται για μια πολύ καλή ταινία τρόμου. Αν μπεις στο κλίμα, που δεν είναι και δύσκολο, μέχρι και που θα τρομάξεις. Ατμοσφαιρικό, κυρίως στις τρομακτικές σκηνές και με αρκετή ένταση. Η σύνδεση με τις προηγούμενες ταινίες και ιδιαίτερα το Suspiria ήταν ευχάριστη έκπληξη. Ευχαριστήθηκα απίστευτα και το ατέλειωτο gore. Πολύ αίμα όμως(κι εννοείται το αντεράκι που αποκαλύφθηκε και στα σχόλια του inferno,που όμως δεν αγγίζει αυτό του Braindead-ανάθεμα κι αν το αγγίζει κάτι αυτό βέβαια-)...

Από τα τελευταία του φιλμ που έχω δει(και είναι τρομακτικά λίγα) το βρήκα το πιο αδύναμο αλλά απόλυτα απολαυστικό. Πάντως προτιμώ τα πιο αστυνομικά του τελικά. Ξαναείδα και το Tenebre το Σαββατοκύριακο και το επιβεβαίωσα! Οπότε λέω να γράψω κάτι και γι΄αυτό αλλά και για το Giallo που το θυμάμαι αρκετά.

You think you're telling the truth, but in fact... you're telling only your version of the truth...

                                                                                
Με χώσατε να ξαναδώ Argento και είπα να επαναλάβω το Profondo Rosso αφού έπαιξε πρόβλημα με το Terza Madre και μέχρι να το βρω θα ξαναδώ κάποια που έχω ήδη. Είναι μαζί με το Suspiria στην κορυφή των αγαπημένων  μου από τον σπουδαίο αυτό σκηνοθέτη.

Ένας πιανίστας γίνεται αυτόπτης μάρτυρας μιας δολοφονίας και αποφασίζει να ψάξει μόνος του την υπόθεση. Όμως όσοι σχετίζονται αρχίζουν να δολοφονούνται ένας ένας πριν φτάσει σε αυτούς. Μου αρέσουν πάντα αυτές οι ταινίες όπου μαζί με τον πρωταγωνιστή ακολουθούμε τα στοιχεία και γνωρίζουμε πάνω κάτω όσα και αυτός. Την πρώτη φορά που την είχα δει, από πολύ νωρίς είχα υποψία για το δολοφόνο πάντως, αλλά στο τέλος είχα κάνει τραγικό λάθος, σχεδόν ερασιτεχνικό!

Πολύ καλό σενάριο, αγωνιώδες, διατηρώντας όμως κάποια απαραίτητα κλισέ του είδους. Σε συνδυασμό με την εξαιρετική σκηνοθεσία η ένταση ανεβαίνει αρκετά και σε κρατάει σε εγρήγορση. Επίσης σε αρκετά σημεία γελάς κάτι που δεν το συνηθίζει γενικά ο Argento και που εδώ είναι ένα από τα δυνατά κομμάτια της ταινίας. Επίσης όπως είναι λογικό έχουμε αρκετό gore, απίθανοι τρόποι δολοφονίας κάνοντας με να ανησυχώ λίγο για την ψυχική υγεία του Dario. Πραγματικά είναι ευρηματικότατος.

Και πάμε στην τρομερή κινηματογράφηση. Ω θεοί πραγματικά αυτό είναι υπέροχο. Ιδιαίτερα τα κτίρια τα έχει κινηματογραφήσει με τέτοιο τρόπο που ανά φάσεις έβγαινα από το κλίμα της ταινίας γιατί θαύμαζα τα πλάνα. Χρησιμοποιεί όλους τους χώρους προς όφελός του και το αποτέλεσμα είναι μαγευτικό!

Αυτό όμως που κάνει το Profondo Rosso τόσο γαμάτη ταινία είναι η μουσική! Δεν γίνεται να μην σταθεί κανείς στις απίθανες μουσικές των Goblin που ντύνουν την εικόνα και ολοκληρώνουν την ατμόσφαιρα! Εντάξει έχουν ξανασυνεργαστεί με τον Argento αλλά νομίζω εδώ η καλύτερη από τις συνεργασίες τους. Και φυσικά να μην ξεχάσω την εκπληκτική φωτογραφία που κάνει κάθε ξενάγηση σε κάθε ένα από τα κτίρια ή δωμάτια ξεχωριστή εμπειρία.

Όλα τα παραπάνω μας βάζουν κι εμάς στο ρυθμό και την ατμόσφαιρα της ταινίας. Και προχωράμε μαζί με τον ήρωα, τον ακολουθούμε με αγωνία για να επιστρέψουμε πάλι εκεί από όπου ξεκινήσαμε για το αποκαλυπτικό, ιδιοφυέστατο, εκπληκτικό φινάλε. Όλοι γυρίσαμε στην αρχή για να δούμε ιδίοις όμμασι την αλήθεια! Πραγματικά είναι από τα εξυπνότερα φινάλε που έχω δει, όχι τόσο σαν σύλληψη αλλά σαν μαεστρική εκτέλεση!

There are mysterious parts in that book, but the only true mystery is that our very lives are governed by dead people...

                                                                                                    
Σε ιταλικό mood λόγω των χαζοεξετάσεων είπα να ξεθάψω Dario που είχα καιρό να δω και αν κρίνω και από το πως πήγα ταιριάζει απόλυτα... Το Inferno το είχα ξαναδεί αλλά μία φορά και όχι πολύ προσεκτικά ή όχι ολόκληρο. Κακώς γιατί ακολουθεί το Suspiria που λατρεύω σαν δεύτερο μέρος μιας τριλογίας που τελικά δεν ολοκληρώθηκε.

Όλα ξεκινάνε με ένα βιβλίο για τις τρεις μητέρες(των Στεναγμών, των Δακρύων και του Σκοταδιού) και για το σκοτεινό μυστικών κάποιων κτιρίων φτιαγμένων γι΄αυτές. Η Rose διαβάζει το βιβλίο και όταν συνειδητοποιεί πως μένει σε ένα από τα κτίρια, ξεκινάει μια αναζήτηση για το κατά πόσο είναι αληθινά όσα διάβασε. Όταν αρχίζει να φοβάται καλεί στη Νέα Υόρκη τον αδερφό της αλλά όταν αυτός φτάνει είναι πλέον αργά για εκείνη κι αυτός μην έχοντας άλλη επιλογή ψάχνει να βρει τι έγινε...

Και το σενάριο είναι όσο βλακεία φαίνεται αλλά δεν έχει την παραμικρή σημασία. Ο Argento έχει δημιουργήσει τέτοια ατμόσφαιρα και σκηνοθετεί τόσο δεξιοτεχνικά που απλά θέλεις να κρατήσει η ταινία αιώνια. Ένα κτίριο λαβύρινθος που κάθε δωμάτιο είναι μία καινούρια μακάβρια ανακάλυψη, ένας δολοφόνος που γυρνάει στους σκοτεινούς διαδρόμους του κτιρίου, παιχνίδια των σκιών, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται!

Ο Argento χρησιμοποιεί μαεστρικά μπλε και κόκκινους φωτισμούς, παίζει εμπνευσμένα με το ζουμάρισμα, η μουσική ανατριχιάζει... Ο θεατής μπαίνει εύκολα στο κλίμα από τις πρώτες κιόλας σκηνές. Ομολογώ ότι δυο, τρεις φορές πετάχτηκα από τη θέση μου!

Πρόκειται για ένα οπτικό θαύμα! Χρησιμοποιεί τόσο όμορφα τα χρώματα(κάτι είπα τώρα...). Έχει δημιουργήσει ένα δικό του σύμπαν που σε καταπίνει αυτόματα. Αγωνιάς, τρομάζεις, αγχώνεσαι κι αν δεν τα νιώσεις όλα αυτά σίγουρα θα νιώσεις μια ένταση, μια ανατριχίλα... Είναι κάπως σαν όνειρο. Πολλά είναι αυτά που βλέπεις και δεν μπορείς να εξηγήσεις ή να βρεις λογική μέσα τους και αυτό είναι που μετατρέπει την ταινία(και κάθε ταινία του Dario) σε μία υπέροχη εμπειρία.