Bronson

                                                                  
Με το Scott Pilgrim ακόμη πρόσφατο δεν θα πω ότι είχα καιρό να ενθουσιαστώ με ταινία. Όμως αυτή τη φορά δεν το περίμενα καθόλου μα καθόλου. Κάτι που δεν πολυήξερα τη φάση είναι η ταινία, κάτι που δεν είχα άποψη για τον σκηνοθέτη (δεν έχω δει τα Pusher αλλά μετά από αυτό θα το κάνω σύντομα), κάτι που δεν είχα σε μεγάλη υπόληψη τον Tom Hardy ως ηθοποιό, ήταν μεγάλη έκπληξη για μένα. Και για να πω την αλήθεια και πλακάρα έπαθα και γούσταρα απίστευτα πολύ. Πρωτότυπη, ενδιαφέρουσα, δεν είναι απλά μια βιογραφική ταινία. Και σου λέω πως την είδα αδιαφορώντας γι΄αυτή, απλά γιατί ο Hardy είναι κούκλος(μην κοιτάς που εδώ είναι αγνώριστος).

Ο Michael Peterson  είναι ο πιο διαβόητος Άγγλος κρατούμενος. Πρώτη φορά φυλακίστηκε για εφτά χρόνια το 1974. Είναι ακόμη στη φυλακή, καθώς λόγω της συμπεριφοράς του η ποινή του συνεχώς μεγάλωνε. Τον περισσότερο καιρό τον έχει περάσει στην απομόνωση λόγω του βίαιου χαρακτήρα του. Άντε τυχεροί θα σας μορφώσω σήμερα. Εδώ, σαϊτάκι "Free Bronson" κι εδώ, wikipedia. Α το Bronson είναι το παρατσούκλι που χρησιμοποιούσε όταν πάλευε, εμπνευσμένο προφανώς από τον Charles Bronson. Στη φυλακή επιδόθηκε σε ξυλοδαρμούς δεσμοφυλάκων(με μεγάλη επιτυχία μπορώ να πω) και παίρνοντας ομήρους άλλους κρατούμενους, φύλακες ή τον δάσκαλο των καλλιτεχνικών. Κυρίως για να αναγκάσει τους φρουρούς να τον πλησιάσουν και να τους σαπίσει στο ξύλο για ακόμη μια φορά. Ιδιόμορφος χαρακτήρας, πολύ βίαιος, με καλλιτεχνικές τάσεις. Οδηγεί σε καταστάσεις ακραίες αλλά και οδηγείται σ΄αυτές. Έχει περίεργη αίσθηση του χιούμορ και μια αδιανόητη ευγένεια κάποιες στιγμές.

Τον καταφανώς διαταραγμένο αυτό χαρακτήρα ο Tom Hardy τον υποδύεται Α-ΨΟ-ΓΑ! Έμεινα πραγματικά άφωνη. Είναι καταιγιστικός, απολαυστικός και με εξέπληξε απίστευτα. Κρύβει τεράστιο ταλέντο, όλη η ταινία είναι πάνω του και δεν μοιάζει καν να κουράζεται. Κι ενώ η σκηνοθεσία είναι πολύ καλή και έξυπνη νομίζω ότι ο Hardy κλέβει την παράσταση. Ο άνθρωπος είναι έπος, αποκάλυψη! Από δίπλα όμως και η σκηνοθετική ματιά του Nicolas Winding Refn. Ο Δανός δεν διστάσει να δώσει μια κάπως θεατρική υπόσταση στο δημιούργημά του. Σουρεαλιστικές πινελιές, κλασσική μουσική και στο τέλος δεν έχεις ένα δράμα φυλακών όπως όλα τα άλλα!

Εμπνευσμένη προσέγγιση του κεντρικού ήρωα, ασφυκτικά κοντινά ανά στιγμές, παιχνίδι με τους φωτισμούς. Μια βουτιά στον ψυχισμό του Bronson. Μου άρεσε πολύ και ίσως είμαι και λίγο περισσότερο ενθουσιασμένη από όσο θα έπρεπε αλλά ήταν τόσο ευχάριστη έκπληξη και την χάρηκα τόσο πολύ την ταινία που δεν μπορώ να μην είμαι. Πάντως δεν θυμίζει ταινία. Είναι κάπως σαν εικαστικό installation. Ζωγραφική, μουσική, βίντεο όλα μπερδεμένα σε ένα παράξενο, ιδιόμορφο δημιούργημα. Να την δείτε όλοι χθες :)

                     

The Town

                                                           
Τελικά ο Ben Affleck έχει ταλέντο. Δυστυχώς όχι στην υποκριτική, οπότε τζάμπα μας ταλαιπωρούσε τόσα χρόνια. Στη σκηνοθεσία τα καταφέρνει σαφώς καλύτερα με την τελευταία του ταινία να είναι εξαιρετική. Όχι ταινιάρα, αλλά αναμφισβήτητα καλή. Το The Town με συνεπήρε από την αρχή και η αλήθεια είναι πως ήθελα καιρό να το δω αλλά συνέχεια το ανέβαλα γιατί "εμ εντάξει δεν θα είναι και τίποτα σοβαρό". Τελικά έκανα φρικτό λάθος γιατί είναι παραπάνω από αξιοπρεπής ταινία. Η ιστορία αρχίζει, όταν ο Doug με την ας την πούμε συμμορία του κάνουν μια ληστεία και αναγκάζονται να πάρουν μαζί μια όμηρο για να την αφήσουν όταν πλέον είναι ασφαλείς.

Η ληστεία είναι εντυπωσιακή. Βέβαια στη συνέχεια ανακαλύπτουν πως κάτι πήγε στραβά καθώς η όμηρος είναι πρακτικά γειτόνισά τους κι έτσι ο Doug αναλαμβάνει να την ψαρέψει και να μάθει τι γνωρίζει και τι έχει πει στην αστυνομία (η οποία αστυνομία βρίσκεται ήδη μια ανάσα πίσω τους). Αρχίζει να την ερωτεύεται, ο παιδικός του φίλος και πιο οξύθυμος της παρέας βλέπει τη σοβαρότητα με την οποία ο Doug βλέπει το δεσμό και τα πράγματα δυσκολεύουν. Οι σχέσεις όπως είναι λογικό είναι τεταμένες. Το παρελθόν επιστρέφει, η φιλία δεν είναι αρκετή για να τους κρατήσει δεμένους και ο Doug σκέφτεται όλο και περισσότερο να φύγει επιτέλους από εκεί και να ξεκινήσει μια νέα ζωή μακριά. Κλασσικά θα πρέπει πρώτα να ολοκληρώσει ένα τελευταίο κόλπο... Ναι τώρα που το κοιτάω είναι προφανές τι γίνεται μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Anyway, δεν έχει και πολύ σημασία γιατί εστιάζει όμορφα στους χαρακτήρες. Αυτοί με τη σειρά τους είναι ρεαλιστικοί, ανθρώπινοι και τα κίνητρά τους εμφανή. Βέβαια ο Ben Affleck ταλέντο δεν έχει αποκτήσει αλλά δεν είναι και ενοχλητικός. Η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική και το μόνο που θα ήθελα ακόμη είναι να εμβαθύνει κάπως στην κουλτούρα της περιοχής αυτής, τους ηθικούς κώδικες των ληστών και γενικά περίμενα περισσότερο υπόκοσμο, περισσότερη ατμόσφαιρα. Ίσως την επόμενη φορά τα καταφέρει ακόμη καλύτερα ο Μπεν και εύχομαι τότε να αναλάβει μόνο τη σκηνοθεσία. Α μου άρεσε πολύ και η Rebecca Hall.

The Big One

           

 Dexter: Season 5 Episode 12

          

In the near future, you don't live to play... you'll play to live...

                                                                                  
Κάποτε στο μακρινό μέλλον τα παιχνίδια ίσως είναι λίγο διαφορετικά. Αντί να φτιάχνουμε εικονικούς ανθρώπους και σχέσεις στο Sims, αντί να οδηγούμε εικονικούς χαρακτήρες στα σκοτεινά μονοπάτια του Mafia ίσως μπορούμε να ελέγχουμε αληθινούς ανθρώπους. Και στις περιπτώσεις των first person shooter τι θα γίνεται; Καταδικασμένοι σε θάνατο κρατούμενοι μπορούν να παίρνουν μέρος στις μάχες με αντάλλαγμα την ελευθερία τους. Αυτή είναι η ιδέα της ταινίας και του Ken Castle(Michael C. Hall) που την κάνει πραγματικότητα. Και ο καλύτερος παίκτης, αυτός που φτάνει πιο κοντά στην ελευθερία είναι ο John Tillman ή αλλιώς Kable.

Ο Kable έχει γίνει μύθος. Οι μάχες που δίνει τραβάνε πλήθος κόσμου σε όλο τον κόσμο. Εξάλλου ίσως είναι και αυτός που έκανε στην πραγματικότητα δημοφιλές το παιχνίδι. Ο ίδιος επιθυμεί όσο τίποτα την ελευθερία του και να βρει τη γυναίκα του και την κορούλα του κι εγώ βαρέθηκα ήδη με την ιστορία του. Ο Gerard όμως βρώμικος και άγριος είναι κούκλος και δεν με πολυνοιάζει που είναι κλισέ και βαρετός του θανατά. Δέρνει, σκοτώνει, ψάχνει το δίκιο του. Ένας ακόμη ήρωας από τους ίδιους αλλά θα τον φάω στη μάπα γιατί hello είναι ο Gerard. Σεναριακά πάντως είναι απαράδεκτος χαρακτήρας που δεν έχει τίποτα παραπάνω να προσφέρει από φαν. Όχι ότι είναι κακό αλλά μια φορά θέλω να δω έναν σεναριογράφο να κουράζεται.

Είπα μήπως ξόδεψαν το μελάνι τους στον χαρακτήρα του κακού αλλά μπα! Τέτοιο villain από παιδικό είχα να δω. Στόχος του είναι να μετατρέψει όλους τους ανθρώπους σε ρομποτάκια και να παίζει τον puppet master. Βρε που το έχω ξαναδεί; Στα Χελωνονιντζάκια και τον Αστυνόμο Σαϊνη!!! Πάντως ο Michael C. Hall είναι πολύ καλός. Όχι καλύτερος από της τηλεοπτικές του ερμηνείες(βλ. Dexter και Six Feet Under) και ήταν ήδη γνωστό ότι τον παρανοϊκό-εκκεντρικό μπορεί να υποδυθεί άψογα αλλά όχι κάτι που δεν έχει ξανακάνει. Τουλάχιστον είχα την ευκαιρία να απολαύσω τις χορευτικές του δυνατότητες μια και το Broadway μου πέφτει κάπως μακριά. Πάντως σοβαρά τώρα, σεναριακά η ταινία μοιάζει να γράφτηκε σε δέκα λεπτά το πολύ. Τουλάχιστον δεν προσποιείται πως είναι κάτι διαφορετικό.

Όμως σκηνοθετικά μου άρεσε. Το γρήγορο στυλ εδώ ταιριάζει γάντι και ιδιαίτερα οι σκηνές του παιχνιδιού ήταν άψογες. Εντελώς σε στυλ FPS και πολύ γούσταρα αν και δεν παίζω ποτέ τέτοια παιχνίδια. Γενικά περνάς καλά αν δεν σταθείς στα ολοφάνερα προβλήματα της ταινίας. Από κάτι περιπέτειες με τρομοκράτες και πράκτορες(για το Salt η μπηχτή) πολύ καλύτερο. Εγώ ψιλοβαρέθηκα αλλά δεν τις γουστάρω καθόλου αυτές τις ταινίες και το είδα μόνο λόγω Gerard(αχ) και του αγαπημένου μου Michael C. Hall αλλά νομίζω πως οι υπόλοιποι θα το ευχαριστηθείτε. Α και ωραίες μουσικές επιλογές αν και κινήθηκαν σε ασφαλή και δοκιμασμένα μονοπάτια. Plus, σύντομη εμφάνιση της Zoe Bell!

Don't get him wet, keep him out of bright light, and never feed him after midnight...

                                                                   

Στόλισα, αγόρασα χριστουγεννιάτικες κάλτσες και για να μπω εντελώς στο κλίμα είδα τα Gremlins. Must ταινία κάθε χρονιά. Ένας πολύ συμπαθητικός μπαμπάς εφευρέτης παίρνει δώρο στο γιο του ένα γλυκύτατο πλασματάκι. Ένα Mogwai, τον Gizmo που κλέβει την καρδιά σου με την πρώτη ματιά. Όμως αυτά τα πλάσματα είναι λίγο παράξενα. Ο κάτοχός τους πρέπει να ακολουθεί τρεις κανόνες: Να μην τα εκθέτει σε δυνατό φως, να μη τα αφήνει να έρθουν σε επαφή με το νερό και κυρίως να μην τα ταΐζει μετά τα μεσάνυχτα. Και όπως είναι γνωστό ο φίλος μας θα παραβιάσει και τους τρεις κανόνες και θα γίνει χαμός!

Και ας είναι. Το φως απλά τα ενοχλεί. Όμως ο Billy ανακαλύπτει εξ εμπειρίας ότι ο μικρούλης Gizmo αναπαράγεται με...νερό. Γεμίζει λοιπόν περισσότερα γλυκά, χνουδωτά πλασματάκια που όμως φαίνονται ύπουλα και πρέπει να τα νταντέψει κι αυτά. Και θα μου πεις σιγά το πράγμα. Ούτε δέκα ζωντανά λούτρινα. Ε και; Ε όταν καταλάθος τα ταΐζει μετά τα μεσάνυχτα μεταμορφώνονται σε μικρά τερατάκια ικανά να καταστρέψουν όλη την πόλη. Με αρχηγό τον πανκ Stripes, γίνονται πολλά, ντύνονται cool και τα κάνουν γυαλιά καρφιά. Μία συμμορία λιλιπούτειων διαστάσεων που είναι τόσο στη σπίντα και που έχουν τόση όρεξη για χαμό που δεν τα σταματάει τίποτα. Πραγματικά δεν ξέρεις αν τα μισείς ή τα συμπαθείς.

Όταν διασκεδάζουν έχουν φοβερή πλάκα. Χορεύουν, πίνουν, καπνίζουν. Η επίσκεψη στην ενοχλητική γειτόνισσα για τα κάλαντα είναι το κάτι άλλο. Όμως δεν περιορίζονται σε μικρές αταξίες. Μπορούν ακόμη και να σκοτώσουν. Κι επίσης δεν συμπαθούν τον Gizmo. Μεταξύ μας πάντως είναι και λίγο φλωράκι και σπασικλάκι. Τρελή επίσης σκηνή είναι στο σινεμά που γουστάρουν με τη Χιονάτη και τραγουδάνε όλα μαζί. Από τις πιο χαρωπές σκηνές σε ταινία αν και η συνέχειά τους όπου τα Gremlins σκίζουν με τα νύχια τους το πανί της οθόνης ,την μικρούλα Annie Hall την είχε ταράξει κάπως. Anyway, ο φιλαράκος μας βρίσκει τρόπο να ξεπαστρέψει τα πολλά κι ενώ η soon to be γκόμενα θυμάται να του εξιστορήσει τη δακρύβρεχτη ιστορία του γιατί μισεί τα Χριστούγεννα(χαλαρά η πιο fail και βαρετή σκηνή της ταινίας).

Ακολουθούν εκρήξεις, κυνηγητά και ο Gizmo τυλιγμένος σε κουβέρτα. Τι τέλειο πλασματάκι! Ο Stripes είναι πραγματικά badass και θα δυσκολέψει τους ήρωες όσο μπορεί. O Stripes με αλυσοπρίονo είναι τόσο έπος που δεν περιγράφεται. Τελοσπάντων δεν λέω άλλα. Απλά ότι πρόκειται για μία απίστευτα διασκεδαστική ταινία, διαφορετική από τις κλασσικές γλυκανάλατες Χριστουγεννιάτικες, ελαφρά αηδιαστική ανά στιγμές και κυρίως έχει σημαδέψει τα παιδικά μας χρόνια(τουλάχιστον εγώ την έβλεπα κάθε φορά στην τηλεόραση την περίοδο των γιορτών).

Well, that's the story. So if your air conditioner goes on the fritz or your washing machine blows up or your video recorder conks out; before you call the repairman turn on all the lights, check all the closets and cupboards, look under all the beds, 'cause you never can tell there just might be a gremlin in your house. 

ΥΓ: Η μάνα του Billy είναι χαλαρά παρανοϊκή

ΥΓ2: Χιόνισε για λίγο :)

ΥΓ3: Πεννούλα χρόνια πολλά!

Πλάνα αρχείου: Άλλος για ξύρισμα;

                                                                                            

Πραγματικά από τους καλύτερους τίτλους αρχής που έχω δει στη ζωή μου!Σε προδιαθέτει για τη συνέχεια και σε βάζει σε δευτερόλεπτα στο σκοτεινό κλίμα της ταινίας. Και τότε είναι που φτάνει το πλοίο στο λιμάνι...Κουβαλάει βαρύ φορτίο...Φονικό. Και να σκεφτείς ότι είχα σιχαθεί να βλέπω τον Johnny Depp σε πλοίο (μάλλον σε στολή πειρατή τον έχω σιχαθεί!). Οι σκοτεινοί δρόμοι στους οποίους περπατάει, ο τρόπος που στέκεται το κατάστημα της κυρίας Lovett, τα χρώματα, η σκοτεινή φωτογραφία θυμίζουν τον Tim Burton που αγαπάμε...

Δεν χρειάζεται να πω ότι είναι μανούλα σε κάτι τέτοια. Σκηνοθετικά, ίσως να είναι και η καλύτερη ταινία του. Δεν σε αφήνει να βγεις από τη μαγική της ατμόσφαιρα. Αντίθετα βυθίζεσαι όλο και περισσότερο.Μέχρι να ταυτιστείς με τον Sweeney Todd! Σαν χαρακτήρας ο Sweeney Todd αναμφίβολα έχει πονέσει. Αλλά όχι πια! Πλέον το μόνο που θέλει είναι εκδίκηση. Όχι για να λυτρωθεί από τον πόνο, άλλωστε δεν τον νιώθει πια. Θέλει εκδίκηση απλά για την εκδίκηση. Και αυτό είναι το διαφορετικό, αυτό που κάνει τον Sweeney Todd να ξεχωρίζει από τους κεντρικούς χαρακτήρες άλλων ταινιών. Είναι ζωντανός νεκρός, είναι προσηλωμένος στο στόχο του, δεν επικοινωνεί, δεν ακούει και κυρίως δεν βλέπει τίποτα άλλο...

Από την άλλη η Mrs. Nellie Lovett...Του δίνεται ολόψυχα χωρίς να της το ζητήσει. Δεν σκέφτεται αν την εκμεταλλεύεται και είναι εκεί όποια στιγμή της το ζητήσει. Ανιδιοτελώς αν κι έχει κι αυτή το δικό της σχέδιο στο βάθος του μυαλού της... Οι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι αναμενόμενοι(ή μήπως όχι;). Ο δικαστής είναι ο κλασσικός κακός που γνωρίζουμε. Είναι ο κύριος Μπάμπλ από τον Όλιβερ Τουίστ, η κακιά μάγισσα των παραμυθιών και γενικά είναι ο χαρακτήρας που δεν μας ενδιαφέρει να αναλυθεί. Αυτός που δεν χρειάζεται(και κυρίως δεν θέλουμε) να μάθουμε για ποιους λόγους αντιδρά με τον τρόπο που αντιδρά... Και φυσικά όπως κάθε "Κακός" που σέβεται τον εαυτό του έχει και το τσιράκι του. Φοβερή φάτσα ο τύπος!!Πολύ γέλιο.

Στα υπέρ το μαύρο χιούμορ που είναι διάχυτο χωρίς όμως να γίνεται αυτοσκοπός. Τα τραγούδια μου άρεσαν και δυο τρία μου κόλλησαν!Αντικαθιστούν υπέροχα τους διαλόγους, η μουσική επιβάλλει χωρίς δυσκολία συναισθήματα και γενικά θα βυθιστείς ευχάριστα στην ταινία... Οι ερμηνείες είναι εκπληκτικές.Η Helena Bonham Carter είναι φοβερή όπως πάντα.Υποστηρίζει υπέροχα το ρόλο, όπως και το απαίσιο χτένισμα! Ο Johnny Depp στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του(μαζί με το Libertine ίσως). Πάντα το έλεγα ότι ο Depp σαν ηθοποιός βελτιώνεται συνεχώς. Σε κάθε ταινία είναι καλύτερος από την προηγούμενη και κατά τη γνώμη μου αυτό είναι το μεγαλύτερο προσόν για έναν ηθοποιό. Επίσης τον ακούμε πρώτη φορά να τραγουδάει.Και το κάνει πραγματικά καλά!Εγώ τουλάχιστον δεν περίμενα κάτι περισσότερο...

Hop A Freighter

                         

 Dexter: Season 5 Episode 11

The Bastards Have Landed...

                                                                                   

Λίγο πριν μπω σε Χριστουγεννιάτικο πνεύμα ας ποστάρω κάτι αηδιαστικό αλλά τρελά χαβαλεδιάρικο! Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Peter Jackson είναι κάτι σαν την ώρα του παιδιού. Κι ας αρχίσω από το σενάριο: Εξωγήινοι σκάνε στη γη για να προμηθευτούν ανθρώπινο κρέας για αλυσίδα fast food του πλανήτη τους. Τόσο απλό αλλά αρκετό για να γεννηθεί ένα μεγάλο ταλέντο. Γιατί μπορεί όπως είπα παραπάνω όλη η ταινία να είναι ένας τεράστιος χαβαλές αλλά ο σκηνοθέτης Jackson το έχει πάρει απόλυτα στα σοβαρά! Πέρα από την πλάκα έδειξε από τότε πόσο αφοσιωμένος μπορεί να είναι και κυρίως πόσο διαβασμένος. Είναι ξεκάθαρο ότι έχει μελετήσει το είδος κι εδώ το τιμάει με το παραπάνω!

Σκηνές αξιομνημόνευτες, ατάκες ξεκαρδιστικές, σπλάτερ και τόση πολύ έμπνευση. Πρόκειται για καθαρά κωμική ταινία. Απλά με την ευκαιρία ανοίγουν μερικά κεφάλια(για να γίνουν ωραιότατα πιάτα με εκλεκτό μεζέ), ρουκέτες εκτοξεύονται, σάτιρα υποβόσκει και ο Peter Jackson σαν χόμπιτ που έχει πιει Red Bull κρατάει δυο ρόλους για τον εαυτό του και γυρνάει γύρω γύρω προσφέροντας γέλιο! Είναι από τις ταινίες που γίνονται ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Κάθε πιθανή και κυρίως απίθανη σκηνή βρίσκει τρόπο να χωρέσει. Κι αν αυτό δεν είναι ΓΑ-ΜΑ-ΤΟ, τότε δεν ξέρω τι είναι. Γιατί εδώ δεν υπάρχει μπούσουλας. Μια απλή και γελοία ιδέα και ότι τους ήρθε. Φανερά πολλές σκηνές υπάρχουν γιατί απλά είναι κουλ ή βγάζουν γέλιο. Όμως αυτό στο τέλος δένει και γίνεται ένα άψογο b-movie!

Για να καταλάβεις το epicness της ταινίας απλά θα σου παραθέσω μερικά από τα keywords που έχει γι΄αυτήν στο imdb: Alien, Fast Food, New Zealand, Chainsaw, Throat Slitting, Obscene Finger Gesture, Disembodied Head, Axe Murder, Exploding House, Split In Two, Rocket Launcher, Eating Brains, Machete, Machine Gun, Sheep!!! Άρα πλέον δεν πρέπει να σε πείσω ότι πρόκειται για ταινιάρα. Θα σου πω όμως ότι δεν είναι τόσο αλάνθαστη όσο ο Άρχοντας, ούτε τόσο απερίγραπτα cool όσο το Braindead, είναι όμως διασκεδαστική, αφελής(με την καλή έννοια) και ταυτόχρονα είναι φανερή μια απίστευτη συνέπεια και αφοσίωση από το δημιουργό της. Α και πως το λένε αυτό το catchy οι ηθοποιοί; Περνάνε καλά κι αυτό βγαίνει προς τα έξω; Ε παίρνει και λίγα μυαλά κι εντόσθια όπως βγαίνει. Σπλατς! Ανεκτίμητο...

Θα τελείωνα εδώ την ανάρτηση αλλά θέλω να αναφερθώ στην τελευταία προφητική σκηνή. Όπου ο Derek(Peter Jackson) μετά από την επική ατάκα "Suck my spinning steel, shithead!" κάνει ντου με αλυσοπρίονο και κυριολεκτικά μπαίνει μέσα στον εξωγήινο. Σωριάζεται στο πάτωμα καλυμμένος με ότι αηδία μπορείς να φανταστείς και αναφωνεί: "I'm born again!". Κάπου εκεί, ανάμεσα στο σιχαμένο "είναι" ενός εξωγήινου αρχηγού γεννήθηκε ο σκηνοθέτης Jackson. Κι αν τώρα βρίσκεται ανάμεσα στους πιο αναγνωρίσιμους σκηνοθέτες της εποχής μας, το χρωστάει στην προσήλωση και την αγάπη για την τέχνη του που ήταν φανερή από τότε.

Επίσης μην κουράζεστε, δείτε το εδώ:

Just when you thought crime dramas were safe...

                                                           
Ήθελα να κάνω μια μεγάλη ανάρτηση για το Terriers αλλά δεν γράφω τόσο καλά όσο του αξίζει. Ήθελα να γράψω πολλές γραμμές για την αντρική φιλία που τόσο πολύ τιμάει η σειρά αλλά ως γυναίκα δεν τολμάω καν να αγγίξω το ζήτημα. Το θέμα είναι πως με δεκατρία μόνο επεισόδια κατάφερε να γίνει η αγαπημένη μου σειρά! Έτσι θα προσπαθήσω να πω δυο πραγματάκια. Το Terriers είναι η ιστορία δύο ανδρών. Δεν είναι οι άντρες στους οποίους θέλεις να μοιάσεις. Ίσως ούτε αυτοί με τους οποίους θα ήθελες να κάνεις παρέα. Είναι losers και όχι μόνο το ξέρουν, αλλά το υποστηρίζουν κιόλας. Και στο τέλος είναι τόσο ειλικρινείς, ευθείς και ηθικοί με το δικό τους τρόπο που δεν γίνεται να μην τους αγαπήσεις.

Οι δυο τους θα φτάσουν όσο πιο χαμηλά γίνεται. Με δική τους ευθύνη. Ο Χανκ θα αποφασίσει να παίξει στη μεγάλη κατηγορία, ο Britt θα τον ακολουθήσει γιατί δεν θέλει να τον δει να παθαίνει κακό και κάπου εκεί θα τους πάρει όλους ο διάολος. Λάθος επιλογές, βιαστικές κινήσεις... Ο Ηank βάζει μόνος του εμπόδια στον εαυτό του. Και όταν όλα δείχνουν έτοιμα να φτιάξουν, δίνει μια κλοτσιά και τα καταστρέφει όλα. Σαν να φοβάται την ευτυχία. Ή σαν να μην την αξίζει. Και ο Britt πάντα δίπλα του. Μέχρι που θα πρέπει κι αυτός να αντιμετωπίσει τους δικούς του δαίμονες. Οι πρώην συνεργάτες και των δύο (όταν ο Britt ήταν ληστής και ο Hank μπάτσος) είναι κι αυτοί εκεί. Είτε για να τους αναστατώσουν είτε για να τους βοηθήσουν. Αλλά το σημαντικότερο ρόλο παίζουν οι γυναίκες της ζωής τους. Η κοπέλα του Britt και η πρώην γυναίκα του Hank τους έχουν τόσο πολύ καθορίσει που είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εξέλιξής τους!

Δεν θα γράψω τίποτα παραπάνω για τους χαρακτήρες γιατί το ωραιότερο πράγμα σε αυτή τη σειρά είναι η γνωριμία μας με τους ήρωες. Και το εκπληκτικό είναι πως ακόμη και μετά το τέλος ξέρεις ότι υπάρχουν πτυχές τους που δεν έχεις δει. Έχουν και οι δύο τόσα επίπεδα που χρειάζονται μέχρι και πολλαπλές αναγνώσεις. Σε εκπλήσσουν συνεχώς κι εκεί που είσαι σίγουρος για το τι θα κάνουν, πάντα σε διαψεύδουν. Και γενικά η σειρά το έχει συνήθειο να παίρνει όλα τα κλισέ και να τα διαλύει ένα προς ένα. Εδώ ποτέ δεν μπορείς να προβλέψεις κάτι. Στο σύμπαν του Terriers δεν χωράνε συμβάσεις!

Επίσης θα ήταν τουλάχιστον ηλίθιο να μην πω κάτι για τις εκπληκτικές ερμηνείες. Ο μεν Michael Raymond-James που τον είχα δει και στο True Blood ως Rene και ομολογώ δεν με είχε πείσει είναι εξαιρετικός. Και το πρόσωπό του δεν τον βοηθάει και πολύ. Κι όμως είναι πολύ πολύ καλός. Από την άλλη ο Donal Logue είναι διαστημικός. Τόση έκφραση, τόσο συναίσθημα δεν το βλέπουμε συχνά. Και θα ήθελα να τον δω με βραβείο αλλά μου φαίνεται σενάριο επιστημονικής φαντασίας! Προσωπικά τουλάχιστον είναι ίσως η αγαπημένη μου τηλεοπτική ερμηνεία. Και με πολύ ευκολία στέκεται δίπλα στον Chiklis. Που για μένα ο Chiklis ήταν ο υπέρτατος(μαζί με τον Tim Roth αλλά αυτός δεν έχει τόσο βολικό ρόλο για ρεσιτάλ ερμηνείας).

Η  σκηνοθεσία δεν είναι τίποτα αξιοσημείωτο(βλέπω Sopranos και Boardwalk παράλληλα, δεν παίζει σύγκριση) αλλά δεν της δίνεις και σημασία. Εξάλλου οι ώμοι των σεναριογράφων και των πρωταγωνιστών είναι τόσο στιβαροί που το αποτέλεσμα δεν μπορούσε να μην είναι τέλειο. Επίσης στη σειρά ακούγονται υπέροχες μουσικές με αποκορύφωμα το ΑΠΑΙΧΤΟ τραγούδι των credits!

Όσο για το αν τελείωσε ή θα πάρει κι άλλη σαιζόν, αναμένουμε κι ελπίζουμε! Αλλά πραγματικά μέσα σε δεκατρία επεισόδια πήρα τόσα πράγματα από αυτή τη σειρά που ας κάνουν ότι θέλουν. Γέλασα, έκλαψα, θύμωσα, απογοητεύτηκα, πανηγύρισα και είχα τόσο όμορφες στιγμές που πραγματικά δεν θα στεναχωρηθώ καν αν δεν υπάρξει κι άλλη σαιζόν. Βέβαια θα χαρώ απεριόριστα αν συνεχιστεί. Και αν κρίνω από το Shield...σκέφτομαι τι μπορεί να γίνει και ανατριχιάζω! Cross your fingrs λοιπόν!

Στα θετικά:
+ Ο Χανκ. Από τους πιο ρεαλιστικούς χαρακτήρες ever.
+ Οι συνεχείς εκπλήξεις
+ Το εκπληκτικό σενάριο
+ Οι ερμηνείες
+ ΟΛΑ

Στα αρνητικά:
- Πλάκα μου κάνεις!

We've Sensed It. We've Seen The Signs. Now... It's Happening...

                                         
Είδα και το Happening και τα νέα από το μέτωπο δεν είναι κακά. Μου άρεσε! Δεν με ενθουσίασε αλλά μια χαρά ταινιούλα είναι. Για την ακρίβεια έχουμε για άλλη μια φορά μια τρομερή ιδέα από τον M. Night Shyamalan η οποία απλά δεν εξελίσσεται το ίδιο εντυπωσιακά. Ξαφνικά άνθρωποι στις μεγάλες πόλεις αρχίζουν να αυτοκτονούν. Το φαινόμενο αναπτύσσεται γρήγορα και σειρά έχουν μικρότερες πληθυσμιακές ομάδες. Ο Elliot, ένας καθηγητής φυσικής βρίσκεται να τρέχει μακριά μαζί με τη σύζυγό του και την κόρη ενός φίλου του. Προσπαθεί να καταλάβει γιατί συμβαίνει αυτό, να προφυλάξει τους αγαπημένους του και να διορθώσει την προβληματική σχέση με τη γυναίκα του η οποία εν μέσω της συντέλειας του κόσμου του ξεφουρνίζει κι ότι βγήκε ραντεβού μ΄έναν τύπο...

Πολλά να σηκώσει στις πλάτες του ένας απλός άνθρωπος και πόσο μάλλον ο Mark Wahlberg που δεν δίνει και τον καλύτερο ερμηνευτικό του εαυτό! Πάντως μπροστά στη Zooey Deschanel είναι για όσκαρ(που οπουδήποτε αλλού την έχω δει είναι εκπληκτική). Τραγική ερμηνεία! Πέρα από τις ερμηνείες δε με χάλασε τίποτα πολύ. Και σεναριακά το βρήκα παράδοξα....σεμνό. Μας έχει συνηθίσει με εντυπωσιασμούς, και ανατρεπτικά φινάλε. Αλλά όχι εδώ. Και το εκτίμησα. Αν και το τέλος το έβλεπες να έρχεται χάρηκα που το μετέφερε αλλού και η τελευταία σκηνή των ηρώων ήταν σκηνή γαλήνης και ευτυχίας. Όμως το φινάλε δεν είναι κάτι που σηκώνει συζήτηση. Ήταν απλό, όμορφο και αρκετά κλισέ(αλλά not in a bad way).

Από την άλλη, οι πρώτες σκηνές είναι υπέροχες. Και όσο το φαινόμενο δεν εξηγείται δημιουργείται μια απειλητική ατμόσφαιρα. Μου άρεσε μάλλον το ότι ουσιαστικά δεν έχει καμιά κορύφωση η ιστορία και απλά εξελίσσεται μέχρι που σβήνει. Δεν ξέρω αν λειτούργησε με όλους αλλά εμένα δεν με χάλασε. Η κλασσική σαρκαστική διάθεση του Shyamalan έλειπε αυτή τη φορά ή τουλάχιστον δεν ήταν ιδιαίτερα εμφανής. Δεν αναλώνεται σε πολιτικά σχόλια αλλά από την άλλη ούτε τους χαρακτήρες του έχει χτίσει καλά. Η σχέση του πρωταγωνιστικού ζευγαριού με άφησε αδιάφορη και τελικά το φάουλ της ταινίας αυτό ήταν. Πέρα από το...Συμβάν δεν εμβαθύνει πουθενά αλλού. Κρίμα.

Σε γενικές γραμμές πάντως το είδα ευχάριστα και δεν το βρήκα όσο κακό περίμενα. Εσείς και τα σχόλια σας φταίτε! Με πολύ κακό μάτι τον βλέπετε και δεν είναι σωστό αυτό. Πάντως τo Lady in the Water δεν το βλέπω ακόμη γιατί όπως το κόβω είναι το μόνο που μπορεί να μου αλλάξει γνώμη για τον Ίνδο. Α και το Last Airbender, αλλά αυτό δεν πρόκειται να το δω ποτέ λογικά!