Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

Battle Royale for kids...

                                                                
Σήμερα είχα σκοπό να γράψω για το Dead Meat ή το Killer Klowns From Outer Space αλλά είναι ωραιούλια ταινιάκια κι έχω μια όρεξη για κράξιμο. Οπότε πάρε Hunger Games να΄χεις να χαίρεσαι(ή όχι). Που λες λοιπόν εγώ αυτή την ταινία ήθελα να τη δω. Ήθελα πολύ να τη δω αλλά δεν μπορώ με τίποτα α θυμηθώ το λόγο. Σου λέω την περίμενα και δεν ξέρω γιατί... Περίεργα πράγματα. Στο προκείμενο λοιπόν. Την υπόθεση θαρρώ την ξέρεις αλλά ας την ξαναγράψω για να έχουμε έναν μπούσουλα και να φαίνεται μεγάλο κι επιβλητικό το κείμενο: 12 επαρχίες σαν τιμωρία επειδή κάποτε επαναστάτησαν τιμωρούνται στέλνοντας κάθε χρόνο ένα αγόρι κι ένα κορίτσι σε ένα ας το πούμε τηλεπαιχνίδι σε Battle Royale φάση με έναν μόνο επιζώντα νικητή. Όταν η αδερφή της Κάτνις επιλέγεται, αυτή παίρνει εθελοντικά τη θέση και πρέπει τώρα να μετατραπεί σε έναν δημοφιλή John Rambo ώστε και να επιβιώσει αλλά και να κερδίσει τους χορηγούς, πράγμα πολύ σημαντικό σε αυτούς τους αγώνες.


Και αυτή η ταινία είχε όλες τις προοπτικές. Να δώσει θέαμα, δράση, σφαξίδια, cool χαρακτήρες και ταυτόχρονα να περάσει και σχόλια για τα ΜΜΕ και την επιρροή τους, τις σύγχρονες κοινωνίες και χίλια δυο άλλα για τα οποία μας έβαζαν να γράφουμε εκθέσεις στο λύκειο. Μπορούσε επίσης να έχει γαμιστερή μουσική ή σασπένς και να σε αιφνιδιάζει με ανατροπές που δεν θα περίμενες. Δυστυχώς δεν κάνει τίποτα από όλα αυτά, οπότε όλη η προσπάθεια πάει στο διάολο και δυόμιση ώρες αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν να μην έχει λειτουργήσει τίποτα σωστά. Θύμωσα που σε κάθε σκηνή ήξερα τι θα γίνει στις τρεις επόμενες. Και διάολε δεν διαψεύστηκα ούτε μία φορά! Και αυτό προφανώς είναι απίστευτα βαρετό όπως άλλωστε και ο πρόλογος που είναι τραγικά τεράστιος και ταυτόχρονα έχει μηδέν(0) νόημα.


Απαράδεκτο βρήκα το φινάλε και κάθε λεπτομέρεια που έκανε τη ζωή της ηρωίδας εύκολη. Πραγματικά δεν πρέπει να πήρε καμιά δύσκολη απόφαση σε όλη τη διάρκεια των (θεωρητικά life changing)αγώνων. Και πάνω που έλεγες ίσως τώρα σπάσει το καλούπι του mainstream και θα σε εκπλήξει κάνοντας κάτι που θα έχει αντίκτυπο σε όσους παρακολουθούν(για την επανάσταση ρε γαμώτο και τέτοια) τότε ήταν που στρογγυλοκαθόταν στ΄αυγά της κι έκανε αυτό που βόλευε την παρτάρα της. Άσεμας κοπελιά! Και άσεμας κι εσύ τρισάθλια μουσική που όμως με έκανες τουλάχιστον να γελάσω. Κάτι ήταν κι αυτό. Anyway, η κατάσταση λιγουλάκι σώθηκε λόγω Stanley Tucci και Woody Harrelson που όπως και να το κάνεις προσθέτουν coolness!

        

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

Terror has teeth... Κάτι μας είπες τώρα!

                                        
Η ταινία λέγεται Creature. Από τον τίτλο φαίνεται η έλλειψη φαντασίας των δημιουργών αλλά ταυτόχρονα και οι προσδοκίες που μπορεί να γεννήσει στο θεατή. Μία παρέα από τρία ζευγάρια(;) πάει κάπου(δεν έχει σημασία το που). Σε ένα σημείο σταματάνε και συζητάνε με τους ντόπιους τρομακτικούς βλάχους τον τοπικό θρύλο. Ο θρύλος αφορά μια οικογένεια αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, αυτάρκη και πολύ αγαπημένη(πολύ όμως). Με τον καιρό έχουν μείνει μόνο ο τούμπανος Grimley και η μικρή αδερφή του που όμως είναι έγκυος κι ετοιμάζονται να παντρευτούν στο δάσος και είναι χαρούμενοι που το όμορφο οικογενειακό τους δέντρο δεν σταμάτησε να βγάζει κλαδιά. Τότε σκάει ένας κροκόδειλος(το creature) και τρώει τη μικρή. Ο Grimley τον κυνηγάει στη φωλιά του, βλέπει το πτώμα της αδερφής του και από απόγνωση...τρώει τον κροκόδειλο(και την αδερφή για επιδόρπιο). Λογικό όσο να πεις(not!). Από εκεί και πέρα γίνεται ένα με το πλάσμα και μετατρέπεται σε κάτι τύπου κροκοδειλάνθρωπος και κυνηγάει στο δάσος.


Οι νεαροί που ανέφερα παραπάνω αποφασίζουν να κάνουν μια παράκαμψη για να επισκεφτούν την "βαμμένη με αίμα" καλύβα της οικογένειας του θρύλου. Πανέξυπνοι όλοι. Τη νύχτα κατασκηνώνουν στο δάσος και από εκεί και πέρα δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω κάτι άλλο. Ο werecrocodile βγαίνει από κάτι τρύπες στο έδαφος και ψάχνει γυναίκα να κάνει οικογένεια. Μία είναι η λογική υποψήφια αλλά πρώτα κοιτάει τις όμορφες. Υπάρχει φυσικά και ένα twist που είναι τόσο πανηλίθιο που δεν μπορείς καν να γελάσεις... Γενικά πρόκειται για κακή ταινία που όμως μεταμεσονύχτιες ώρες μπορεί να αποβεί απροσδόκητα διασκεδαστική. Τις ώρες που παρακολουθείς με το μισό μάτι ανοιχτό από τη νύστα κάτι τέτοια εργάκια μπορούν να δείξουν πραγματικά ενδιαφέροντα.


Μερικές σκηνές έχουν χαβαλέ. Α πρωταγωνιστής είναι εκείνο το γκομενάκι που είχε η Τάρα στη δεύτερη σαιζόν του True Blood. Αυτό σημαίνει ότι το τεράστιο πλάσμα που τον πετάει κάτω και τον χτυπάει με όλη του τη δύναμη στο στήθος, δεν θα τον εμποδίσει στην επόμενη σκηνή να σηκωθεί χωρίς να έχει σπάσει τίποτα και και να...kick some serious ass(δεν παίζουν με τα σίδερα και τέτοια). Τουλάχιστον χαίρεσαι να τον βλέπεις να πλακώνεται με το τερατάκι. Χαβαλέ έχει το πόσο τραγικά είναι τα ηχητικά εφέ αλλά και ότι οι πρωταγωνιστές εδώ δεν χρειάζονται κανένα λόγο για να βγάλουν τις μπλούζες του. Επιτίθενται σε έναν κάτι αράχνες και οι άλλοι δύο πετάνε τις μπλούζες και τρέχουν να τον τινάξουν με αυτές... Ούτε ο φλωρολυκάνθρωπος στο twilight δεν γδυνόταν με τόσο ηλίθιο τρόπο. Anyway μην το δεις, το έκανα εγώ για σένα και σου λέω ότι δεν βλέπεται. Ίσως λίγο μόνο για το θεούλη Sid Haig!


Πάρε και trailer να καταλάβεις: