Νύχτες Πρεμιέρας 2014

     

 

Updated: 25/09/2014

Αγαπημένοι Απέθαντοι

                           

Με αφορμή τη νέα σαιζόν του True Blood που by the way είναι παραπάνω από συμπαθητική είπα να κάνω ένα αφιερωματάκι στα αγαπημένα μου βαμπίρ. Υπέροχα, ερωτικά πλάσματα του φανταστικού που οι δημιουργοί τους είτε εκμεταλλεύονται στο έπακρο, είτε τα λούζουν με γκλιττερ με τα γνωστά βαρετά αποτελέσματα.

 

9. Klaus - The Vampire Diaries

Σε μία σειρά με χλιαρά φλωροβαμπιράκια ήταν προφανές πως θα ξεχώριζε ο κακός με την cool προφορά. Κάτι το sexy ψεύδισμα, λίγο το νερό που βάζει στο κρασί του για τα μάτια της Καρολάιν αλλά κυρίως ότι παρά το προαναφερθέν νερό δε διστάζει να σου βγάλει την καρδιά και να στην ταΐσει αν τον τσαντίσεις. Και δεν λέμε να του κάνεις τίποτα χοντρό, πχ να θέλεις να τον σκοτώσεις, νομίζω το ίδιο θα αντιδρούσε και αν το σκυλάκι σου του κατουρούσε το γκαζόν!

 

8. Angel - Buffy the Vampire Slayer/Angel

Στη λίστα δεν ήθελα να συμπεριλάβω κανένα μελαγχολικό-δενθέλωνατρώωκόσμο- βαμπιράκι αλλά όταν αυτό σκάει με τη μορφή του  David Boreanaz, δερμάτινο μπουφάν και alter ego τον Angelous δεν μπορείς να κάνεις και πολλά. Ο Angel σηκώνει στις πλάτες το βάρος του παρελθόντος και όταν αποφασίσει να βγει από το γραφείο του και να μιζεριάσει outdoors, kicks asses με χαρακτηριστική ευκολία!

 

7. Armand - Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles

Ανάμεσα στον βαρετό Louis και τον εμμονικό Lestat ο μυστηριώδης, γοητευτικός, με υπέροχο μαλλί Armand ξεχωρίζει άνετα. Πριν σε σκοτώσει θα βρει χρόνο να φλερτάρει και να θρέψει το ανυπέρβλητο "εγώ" του, γιατί έτσι κάνει το σωστό το βαμπίρ και κάτι μελαγχολικούλικα ερωτιάρικα αγοράκια που συνηθίζουμε να τρώμε στη μάπα τελευταία, καλά θα κάνουν να μάθουν μπαλίτσα!

6. Richard Gecko - From Dusk Till Dawn

Ναι ξέρω. Είναι τρελός, είναι παιδεραστής και όταν γίνεται βαμπίρ δεν τον λες και πολύ γοητευτικό. Είναι όμως και ο Quentin και αυτό σε έναν τέλειο κόσμο θα έπρεπε να αρκεί!

 

5. Franklin - True Blood

Cool προφορά. Στα όρια της παράνοιας. Ψυχωτικός. What's not to like. Μας άφησε νωρίς ο καημένος και μάλιστα άδικα. Επειδή δηλαδή αυτό το βλαμμένο η Τάρα αποφάσισε να κάνει τη δύσκολη. Ο Franklin εμφανίζεται και στο πρόσφατο Lone Ranger αλλά κι εκεί η χαρά δεν κρατάει πολύ!

 

4. Dracula - Dracula

Είσαι απέθαντο πλάσμα που ζει αιώνες. Έχεις την καστράρα σου και μέσα πανέμορφες βαμπιρέλες εκ των οποίων η μία είναι η Μπελούτσι. Και τα παρατάς όλα για ΤΗ ΓΚΟΜΕΝΑ ΤΟΥ KEANU REEVES(ότι κι αν σημαίνει αυτό). Όσο κι αν με την κοινή λογική σε θεωρώ βλάκα, έχεις για πάντα μια θέση στην καρδιά μου. Γιατί αγαπάς!

 

3. Eric Northman - True Blood

Κοίτα τώρα πως θα πέσει το επίπεδο. Από τον Κόπολα στη camp τρασιά του HBO. Αλλά καλός ο ρομαντισμός και οι έρωτες αλλά είναι ο Eric Northman. Και real vampire atittude, και βίκινγκ καταγωγή, και χιούμορ, και ok δεν τον λες και άσχημο. Προσωπικά πάντως ο Alexander Skaasgard σαν άντρας μου αρέσει μόνο σε αυτό το ρόλο, σε αντίθεση με άλλα μέλη της οικογενείας.

 

2. Cassidy - The Preacher

Αν δεν έχετε διαβάσει το Preacher παρακαλώ να το κάνετε. Αν έχετε το τηλέφωνο του Tarantino να τον πάρετε να του πείτε πως θέλω να το γυρίσει σε σειρά για το HBO για να ολοκληρωθώ σαν άνθρωπος(ή δώστε μου το τηλέφωνο και κάτι θα βρω να το κάνω). Ο Cassidy είναι το πιο cool, badass βαμπίρ που έχω δει ποτέ. Έχει χιούμορ, ξέρει να εκτιμά ένα καλό burger, πίνει σαν να μην υπάρχει αύριο και well δεν παίζει καλύτερη παρέα για Σαββατόβραδο. Σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι εύκολο να τον έχεις φίλο. Είναι μαλάκας από τους λίγους, θα σε μπλέξει σίγουρα, θα την πέσει στεγνά στη γκόμενά σου αλλά υποψιάζομαι ότι θα του το συγχωρέσεις γιατί θα θυσιαζόταν για σένα και πάντα θα σε κάνει να φαίνεσαι λίγο πιο γαμάτος απλά και μόνο επειδή περπατάει δίπλα σου. Α και είναι Ιρλανδός!

 

1. Spike - Buffy the Vampire Slayer/Angel

Μ΄αρέσει ένας άντρας που ξέρει να διασκεδάζει. Αλλά ακόμα περισσότερο μου αρέσει αυτός που θα σε ειρωνευτεί χωρίς δεύτερη σκέψη αν γίνεσαι βλακάκος. Και μη σου πω πόσο μου αρέσει όταν αυτό γίνεται με αγγλική προφορά(οκ έχω ένα θέμα με τις προφορές). Και στο τέλος ποιος είναι πιο γαμάτος; Αυτός που τον καταράστηκαν να έχει ψυχή οπότε μπορεί να σε αγαπήσει και ταυτόχρονα να κλαψουρίζει για όσα έκανε όταν δεν είχε ή αυτός που αρχίζει να νιώθει πράγματα για σένα ενώ δεν έχει και αποφασίζει ν΄ αποκτήσει (με ότι συνέπειες έχει αυτό) ακόμη κι όταν ξέρει πως θα φάει χυλόπιτα; 

        

The most terrifying film you will ever experience (not)

                                  

Να τα πούμε (μετά από άπειρο καιρό) λίγο για το Evil Dead. Το ριμέικ ξέρεις αυτό λέγαμε πως είναι αχρείαστο αλλά από την άλλη σαν κάτι να ετοιμάζει ο Sam Raimi(από την καρέκλα του παραγωγού αυτή τη φορά) οπότε το περιμέναμε κιόλας. Και τελικά μπορεί να μην είναι κάτι αξιοσημείωτο αλλά τουλάχιστον είναι τίμιο. Υπόσχεται τρόμο, υπόσχεται αίμα και αυτό δίνει. Και όσο χάνει στον τρόμο στο ανταποδίδει σε αίμα. Πολύ gore. Δεν τσιγκουνεύτηκαν σε τίποτα. Εύγε, μπράβο και τέτοια. Το καταχάρηκα!

Από εκεί και πέρα όμως έχουμε να κάνουμε με ένα κλασσικό "cabin in the woods" φιλμ. Από αυτά που έχουμε δει ένα εκατομμύριο φορές και που όταν δεν αποφεύγεις τα κλισέ πρέπει να κάνεις κάτι παραπάνω. Κάτι που θα σε κάνει να ξεχωρίζεις. Ή έστω οφείλεις να έχεις χιούμορ. Ειδικά αυτό μου έλειψε πολύ. Περίμενα να γελάσω αλλά το μόνο αστείο είναι η ερμηνεία του τύπου με τα γυαλιά. Ο οποίος εκτός από ανύπαρκτος ηθοποιός έχει και το ρόλο του ηλιθιότερου των ηλιθίων! Δηλαδή σοβάρα, κρατείστε το πρωτότυπο σκηνικό της ηχογράφησης. Αλλά όοοοχι βρίσκουν το βιβλίο, είναι τυλιγμένο με σύρματα ξέρω γω, ο τύπος τα κόβει το ανοίγει, βλέπει παντού προειδοποιήσεις "μην το διαβάσεις" κι αρχίζει να μουρμουράει λατινικά. Μετά ουπς ξέρεις ξύπνησα κάτι from downstairs και τώρα μπήκε στην αδερφή σου και θα μας πάρει όλους ο διάολος. Τι του λες;

   

Και ξυπνάει λοιπόν το σατανικό πνεύμα κι αρχίζει το πανηγύρι. Η ατμόσφαιρα είναι αρκετά creepy και μια δυο τρομάρες τις χαρίζει. Αν ήταν και λιιιγο πιο φωτεινές οι σκηνές να βλέπουμε τι στα κομμάτια γίνεται θα ήταν ίσως πιο τρομακτικό. Γιατί οκ fear of the dark και τέτοια αλλά αν δεν βλέπω τι γίνεται με τι θα τρομάξω; Από την άλλη με τα αιχμηρά αντικείμενα η ταινία τα πάει πολύ καλά. Ακρωτηριασμοί με μαχαίρια, πριόνια(ε καλά αυτό επιβάλλονταν), ηλεκτρικά μαχαίρια. Ειλικρινά ότι μπορούσε να κοπεί κόπηκε ή σχεδόν τελοσπάντον. Τους ακρωτηριασμούς συνοδεύουν συντριβάνια αίματος όπως αρμόζει σε κάθε φιλμ του είδους που σέβεται τον εαυτό του και γενικά fun!

Στο σπλάτερ λοιπόν είναι που νικάει η ταινία. Είναι το μοναδικό που έχει να προσφέρει και αν μέχρι ένα σημείο σε κάνει να βαριέσαι ή να τη βρίσκεις αχρείαστη, έρχεται το φινάλε και της δίνει λόγο ύπαρξης. Εκείνο το τελευταίο τέταρτο όπου γίνεται Ο χαμός! Σαν κάποιος να μπήκε στο πλατό και να είπε "guys ξεσκίστε τα πάντα, ριμάξτε τα σκηνικά, χαλάστε ότι καβάτζα σε fake blood έχουμε, σε ποιον έχουν μείνει πόδια; χέρια; κόφτε τα!". Καθαρή απόλαυση...

Τζα!

Νύχτες Πρεμιέρας 2012

    

    
Updated: 03/10/2012

Terror has teeth... Κάτι μας είπες τώρα!

                                        
Η ταινία λέγεται Creature. Από τον τίτλο φαίνεται η έλλειψη φαντασίας των δημιουργών αλλά ταυτόχρονα και οι προσδοκίες που μπορεί να γεννήσει στο θεατή. Μία παρέα από τρία ζευγάρια(;) πάει κάπου(δεν έχει σημασία το που). Σε ένα σημείο σταματάνε και συζητάνε με τους ντόπιους τρομακτικούς βλάχους τον τοπικό θρύλο. Ο θρύλος αφορά μια οικογένεια αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, αυτάρκη και πολύ αγαπημένη(πολύ όμως). Με τον καιρό έχουν μείνει μόνο ο τούμπανος Grimley και η μικρή αδερφή του που όμως είναι έγκυος κι ετοιμάζονται να παντρευτούν στο δάσος και είναι χαρούμενοι που το όμορφο οικογενειακό τους δέντρο δεν σταμάτησε να βγάζει κλαδιά. Τότε σκάει ένας κροκόδειλος(το creature) και τρώει τη μικρή. Ο Grimley τον κυνηγάει στη φωλιά του, βλέπει το πτώμα της αδερφής του και από απόγνωση...τρώει τον κροκόδειλο(και την αδερφή για επιδόρπιο). Λογικό όσο να πεις(not!). Από εκεί και πέρα γίνεται ένα με το πλάσμα και μετατρέπεται σε κάτι τύπου κροκοδειλάνθρωπος και κυνηγάει στο δάσος.

Οι νεαροί που ανέφερα παραπάνω αποφασίζουν να κάνουν μια παράκαμψη για να επισκεφτούν την "βαμμένη με αίμα" καλύβα της οικογένειας του θρύλου. Πανέξυπνοι όλοι. Τη νύχτα κατασκηνώνουν στο δάσος και από εκεί και πέρα δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω κάτι άλλο. Ο werecrocodile βγαίνει από κάτι τρύπες στο έδαφος και ψάχνει γυναίκα να κάνει οικογένεια. Μία είναι η λογική υποψήφια αλλά πρώτα κοιτάει τις όμορφες. Υπάρχει φυσικά και ένα twist που είναι τόσο πανηλίθιο που δεν μπορείς καν να γελάσεις... Γενικά πρόκειται για κακή ταινία που όμως μεταμεσονύχτιες ώρες μπορεί να αποβεί απροσδόκητα διασκεδαστική. Τις ώρες που παρακολουθείς με το μισό μάτι ανοιχτό από τη νύστα κάτι τέτοια εργάκια μπορούν να δείξουν πραγματικά ενδιαφέροντα.

Μερικές σκηνές έχουν χαβαλέ. Α πρωταγωνιστής είναι εκείνο το γκομενάκι που είχε η Τάρα στη δεύτερη σαιζόν του True Blood. Αυτό σημαίνει ότι το τεράστιο πλάσμα που τον πετάει κάτω και τον χτυπάει με όλη του τη δύναμη στο στήθος, δεν θα τον εμποδίσει στην επόμενη σκηνή να σηκωθεί χωρίς να έχει σπάσει τίποτα και και να...kick some serious ass(δεν παίζουν με τα σίδερα και τέτοια). Τουλάχιστον χαίρεσαι να τον βλέπεις να πλακώνεται με το τερατάκι. Χαβαλέ έχει το πόσο τραγικά είναι τα ηχητικά εφέ αλλά και ότι οι πρωταγωνιστές εδώ δεν χρειάζονται κανένα λόγο για να βγάλουν τις μπλούζες του. Επιτίθενται σε έναν κάτι αράχνες και οι άλλοι δύο πετάνε τις μπλούζες και τρέχουν να τον τινάξουν με αυτές... Ούτε ο φλωρολυκάνθρωπος στο twilight δεν γδυνόταν με τόσο ηλίθιο τρόπο. Anyway μην το δεις, το έκανα εγώ για σένα και σου λέω ότι δεν βλέπεται. Ίσως λίγο μόνο για το θεούλη Sid Haig!

Πάρε και trailer να καταλάβεις:

Νύχτες Πρεμιέρας 2011

        

Updated: 26/9/2011

Tried to get in my mouth. What kinda thing want you to eat it?

                                              
Με αφορμή το γαμάτο Super που αποτέλεσε ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη(και που θα τα πούμε και γι΄αυτό) είπα να ξαναδώ το Slither του ίδιου. Όχι ότι δεν το θυμόμουν αλλά είναι τόσο διασκεδαστικό που απλά δεν μπορούσα να πω όχι. Ίσως βέβαια δεν έπρεπε να το βάλω την ώρα που έτρωγα αλλά αυτό είναι τελείως άλλο θέμα. Γιατί όσο να΄ναι το λες αηδιαστικό. Ακόμη και για μένα που με τα γλοιώδη, εξωγήινα σκουλήκια συνήθως δεν έχω κανένα πρόβλημα... Anyway, μια σιχαμερή χλαπάτσα πέφτει στη γη και από μέσα πετάγεται σκουληκοειδές πράγμα και χώνεται μέσα σε εξέχων πρόσωπο της μικρής κοινωνίας προκαλώντας του ιδιαίτερα δυσάρεστες αλλαγές. Κλασσικό στόρι, εξαιρετική εκτέλεση!

Μετά τη μόλυνση σκοπός του είναι να τραφεί με τους κατοίκους και να γονιμοποιήσει γυναίκες που βρίσκει ώστε να γεμίσει η γη γλυκούλικα κόκκινα σκουλήκια με άγριες διαθέσεις! Να τον σταματήσουν αναλαμβάνουν ο όχι και τόσο συμπαθητικός αλλά ιδιαίτερα αστείος δήμαρχος, η αρκετά χρόνια μικρότερη γυναίκα του...μολυσμένου και ο Nathan Fillion. Ναι ok υποδύεται το σερίφη της περιοχής και έχει κάποιο άλλο όνομα αλλά ο Nathan Fillion είναι πάντα ο υπερκούλ Nathan Fillion. Ακολουθούν αναρίθμητες αηδιαστικές σκηνές, τόνοι γλίτσας, φαν χωρίς μέτρο, ατάκες, μια δυο ελαφρά τρομακτικές σκηνές και άπειρες αναφορές σε αγαπημένες καλτιές!

Θα χαμογελάσεις νοσταλγώντας τα Dawn of the dead, Invasion of the Body Snatchers, The Thing και ένα σωρό άλλα διαμάντια. Ταυτόχρονα όμως πρόκειται για μία ταινία που ανήκει ολότελα στο δημιουργό της. Δεν το καταφέρνουν πολλοί αυτό. Έχει αρκετό χιούμορ, αίμα, γραφικότητες, ένα ελάφι να κυνηγάει να φάει τον Nathan, τα θύματα να μετατρέπονται σε zombies, το πλάσμα να γίνεται όλο και μεγαλύτερο, αηδιαστικότερο και με περισσότερα πλοκάμια, να έχει όμως ρομαντική διάθεση και να βάζει μουσική για να κάνει ατμόσφαιρα... Δεν ξέρω για σας, εγώ πάντως δεν θέλω κάτι παραπάνω! Δείτε το και στο καπάκι δείτε και το τελείως διαφορετικό Super του James Gunn. Ο οποίος έχει βάλει το χεράκι του και στο Tromeo and Juliet!

"Hell, if he had a 'gina, you'd'a married him, too."
"What's a "'gina"?"
"It's a country. You know, where "Ginese" people come from. Learn to eavesdrop better."

                                       

Πλάνα αρχείου: Ο...νεκρός της διπλανής πόρτας!

                                   
Χωρίς περιστροφές και πολλά πολλά τα ζόμπι κάνουν την εμφάνιση τους από την πρώτη σκηνή! Στην δεύτερη τα βλέπουμε στο video club να νοικιάζουν το dawn of the dead και άλλα ανάλογα ταινιάκια πριν κατασπαράξουν τον υπάλληλο και τρομοκρατήσουν τους πελάτες... Μετά τους τίτλους αρχής μεταφερόμαστε πέντε χρόνια αργότερα... Η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει την zombie squad, πρόκειται για ομάδα ειδικών δυνάμεων (μερικοί επαρχιώτες μπάτσοι με καραμπίνες και καχύποπτο ύφος) που ειδικεύεται στα ζόμπι! Μαθαίνουμε επίσης την ύπαρξη θρησκευτικής οργάνωσης(!) που μάχεται για την ...σωτηρία των ζόμπι καθώς τα θεωρούν δημιούργημα του Θεού και μελλοντική εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους!!!
 

Ζόμπι σκοτώνουν ανθρώπους, μπάτσοι προσπαθούν να σκοτώσουν ζόμπι αν και αυτό δεν γίνεται καθώς άλλη μια καινοτομία της ταινίας είναι το ότι δεν πεθαίνουν αν τα χτυπήσεις στο κεφάλι!!! Το αποτέλεσμα είναι κομμάτια από ζόμπι να μένουν ζωντανά (μέχρι και μια γλώσσα!), ένα κεφάλι να δαγκώνει και να κόβει τα δάχτυλα ενός αστυνομικού και άλλα κουλά! Λίγο αργότερα μαθαίνουμε τον λόγο ύπαρξης των ζόμπι... Την αποκάλυψη κάνει επιστήμονας ο οποίος με τη βοήθεια της τεχνολογίας έχει κάνει κάποια ζόμπι να μιλάνε!!! Βέβαια δεν του το αποκάλυψαν αυτά καθώς το μόνο που λένε μετά το πείραμα είναι:πεινάω, αλλά συνδυάζοντας πληροφορίες και γεγονότα το κατάλαβε!

Διαδήλωση διαμαρτυρίας(!) υπέρ των ζόμπι!

Έχει μάλιστα και σχέδιο για αντίδοτο... Έτσι η γνωστή ομάδα βλαχόμπατσων μεταβαίνει στην περιοχή από όπου ξεκίνησε η ιστορία για να βρουν αυτό που θα αποτελέσει το αντίδοτο. Οι πιστοί της περιοχής είναι κι αυτοί με το μέρος των ζόμπι και αντί να τα σκοτώνουν τους φοράνε...φίμωτρα! Έχουν μαζέψει μάλιστα μερικά σε ένα υπόγειο και σε ένα κλουβί που θυμίζει κοτέτσι με σκοπό να τα ξαμολήσουν όταν αυτό χρειαστεί! Αρχηγός τους είναι ανεκδιήγητος τύπος που κυκλοφορεί με γυαλί ηλίου παντού και πρέπει να είναι ο χειρότερος ηθοποιός του κόσμου!!! Μάλλον όχι, ο χειρότερος ηθοποιός του κόσμου είναι ο επιστήμονας...το αποδεικνύει όταν χρειαστεί να ουρλιάξει από τρόμο!

Ζόμπι με το φιμωτράκι του!

Το κυνηγητό αρχίζει: Οι αστυνομικοί κυνηγάνε τα ζόμπι και τους αστυνομικούς η θρησκευτική οργάνωση! Τα εφέ δεν είναι της πλάκας παρά σε κάποια μόνο σημεία και αυτό κάνει ακόμη πιο γαμάτη την ταινία! Σε εκείνα τα σημεία που τα εφέ θυμίζουν εφηβική φάρσα το αίμα πετάγεται σαν να το έχει βάλει κάποιος σε σωληνάριο οδοντόκρεμας και να πιτσιλάει παντού(δεν χρειάζεται το αίμα να βγαίνει από το θύμα). Ένα επίσης στοιχείο που με ενθουσίασε είναι ο τρόπος που πολλές φορές τα ζόμπι κάνουν την εμφάνισή τους. Είναι σκυμμένα εκτός πλάνου και ξαφνικά...τζααα πετιούνται! Είναι ξεκαρδιστικό!


Το τέλος είναι υπέροχο και άκρως αναμενόμενο... Τους τίτλους τέλους μόνο ως αυτοσαρκασμό μπορώ να τους εκλάβω καθώς πριν δούμε έναν έναν τους ηθοποιούς διαβάζουμε: YOU HAVE JUST WITNESSED THE INCREDIBLE TALENTS OF!!! Γενικά το χιούμορ υπάρχει άφθονο αν και τα ζόμπι, οι ερμηνείες, το σενάριο και κυρίως τα εφέ βγάζουν τρελό γέλιο! Κοινώς είναι μία καλή και κυρίως σωστή ταινία με ζόμπι και το καταδιασκέδασα!

Robot Monster

                                                      

Για πέντε λεπτά θεωρούσα αυτή την ταινία σοβαρή προσπάθεια ατάλαντων ανθρώπων και ήμουν έτοιμη να τη σταματήσω,  μέχρι που αστράφτει ο ουρανός και πέφτει κάτι σαν κροκόδειλος που αρχίζει να παλεύει με κάτι σαν δεινόσαυρο... Όταν λέω παλεύει εννοώ κάποιος τα γυρνάει γύρω γύρω... Δεν ξέρω τι σχέση έχει αυτή η σκηνή αλλά στην αμέσως επόμενη από μια σπηλιά βγαίνει το Robot Monster που θέτει σε λειτουργία κάτι σαν τηλεόραση για να μιλήσει με κάποιο άλλο Robot Monster από τον πλανήτη του. Να πω εδώ πως το Robot Monster είναι κάποιος ντυμένος γορίλλας με ένα σκάφανδρο στο κεφάλι. Άλλο να στο λέω και άλλο να το βλέπεις!!! Anyway μαθαίνουμε πως σκοπός του είναι να σκοτώσει κάθε άνθρωπο στη γη και μάλιστα κοντεύει να τον πετύχει αφού έχει ήδη δολοφονήσει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού μιας και τα αμυντικά συστήματα του πλανήτη απλά δεν κατάφεραν να σκοτώσουν ένα γορίλα με σκάφανδρο...

Είχε βγει και σε 3D!!!

Ο Space Kong σκοτώνει με μια ακτίνα στην οποία τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί. Όμως του έχουν ξεφύγει έξι άνθρωποι οι οποίοι μένουν στη μέση του πουθενά(αν και παράδοξα κοντά στη σπηλιά του γορίλα) και ετοιμάζονται για αντεπίθεση. Αυτοί έχουν ανοσία στη θανατηφόρα ακτίνα. Και έχουν ανοσία γιατί ένας από αυτούς είναι επιστήμονας που έφτιαξε ένα πανίσχυρο αντιβιοτικό που σε κάνει άτρωτο σε σοβαρές αρρώστιες, κοινό κρυολόγημα και όπως φαίνεται την τρομερή αυτή ακτίνα. Επιστημονικά παράλογο; Κάνε μας τη χάρη παλικάρι μου που θα αμφισβητήσεις εσύ το αντιβιοτικό του προφέσορα. Το σχέδιο τώρα είναι να βρουν τρόπο και να πεταχτούν σε κάποιο διαστημικό σταθμό όπου υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι και τελοσπάντον να καταφέρουν να επιβιώσουν. Ευτυχώς υπάρχουν κι άλλοι γιατί φοβήθηκα πως θα επιζήσουν μόνο αυτοί που εκτός από βλαμμένοι είναι και συγγενείς στην πλειοψηφία τους και άντε να διαιωνίσεις το είδος σωστά. Πάντως μέχρι να βρουν τρόπο να φύγουν προστατεύονται καλά μέσα στη μίζερη αυλή τους(τέσσερις τοίχοι στη μέση του πουθενά χωρίς σκεπή).

Επίσης μπορούν να μιλάνε μέσω μιας οθόνης με τον γοριλάκο. Αυτός λέει πως η μόνη τους ελπίδα είναι να συναντηθεί με τη νεαρή όμορφη της παρέας. Εκείνη θέλει να πάει για να σώσει την ανθρωπότητα(σημ. τους έξι στην αυλή) και οι άλλοι δεν την αφήνουν. Μέσα στο μπάχαλο ο μικρός Johnny το σκάει και βγαίνει έξω... Πολύ μυαλό ο μικρός! Βρίσκει τον γορίλα και τον ρωτάει τι έχει ενάντια στο ανθρώπινο γένος. "Γίνεστε όλο κι εξυπνότεροι. Για να μη μας επιτεθείτε, σας επιτεθήκαμε πρώτοι". Εύγλωττα ο μικρός του απαντάει "I think you're just a big bully, picking on people smaller than you"! Τη μούρη κρέας, δεν μπορείς να πεις. Μεταξύ μας του σκασμένου του αξίζει μια κεραυνοβόληση αλλά δεν τον πιάνει η ακτίνα γαμώτο.

Ο μικρός γυρνάει όμως το ζευγάρι που βγήκε να τον βρει δεν επιστρέφει. Το ζευγάρι είναι η όμορφη νεαρά της προηγούμενης παραγράφου κι ένας βλάκας που τριγυρνάει μονίμως ημίγυμνος και προσπαθεί αν την κουτουπώσει. Όσο κρύβονται από το γορίλα ζουν μερικές ρομαντικές σκηνές υπό τους ήχους σκερτσόζας ρομαντικής μουσικής ελληνικής ταινίας... Όσο χαμουρεύονται μέσα στα χορτάρια βλέπουμε εμβόλιμα πλάνα του γορίλα να περπατάει και να επιστρέφει στη σπηλιά του. Η ταινία κρατάει μία ώρα και δύο λεπτά αλλά πραγματικά αν αφαιρέσεις όλες τις άχρηστες σκηνές θα ήταν μικρού μήκους στο άνετο... Παρακάτω βλέπουμε διάφορα πράγματα όπως συνομιλία ανάμεσα στον γορίλα και τον αρχηγό γορίλα που του λέει να σκοτώσει επιτέλους τους γήινους, το ζευγαράκι να παντρεύεται και να βγαίνει βόλτα στα λιβάδια, το γορίλα να αρπάζει και σκοτώνει τη μικρή αδερφή του Johnny που κι αυτή έκοβε βόλτες!!! Ένας γορίλλας με σκάφανδρο έχει καθαρίσει όλο τον πλανήτη κι αυτοί παίζουν μικρό σπίτι στο λιβάδι. Λογικό δε λέω...

O Space Kong βρίσκει και το ζευγαράκι που συνέχιζε να μην αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα της κατάστασης και να ερωτοτροπεί και αφού ρίξει μερικές στον ημίγυμνο βλαμμένο αρπάζει την κοπελιά που την καλοβλέπει απ΄ότι φαίνεται και την πάει στη σπηλιά του. Όπου της την πέφτει ελαφρά αλλά τον διακόπτει το υπόλοιπο σόι για να του πει πως είναι έτοιμο να παραδοθεί. Φυσικά έχουν σχέδιο το οποίο μάλιστα έχει σκαρφιστεί ο μικρός Johnny. Μέχρι να φτάσουν στη σπηλιά ο γορίλλας έχει αρχίσει να έχει αμφιβολίες για το σχέδιο, να θέλει να νιώσει ανθρώπινα συναισθήματα, να γελάσει... Βρε πουλάκι μου, έπρεπε πρώτα να καθαρίσεις όλη την ανθρωπότητα; Κι επειδή ο μεγάλος γοριλοαρχηγός δεν μασάει από τέτοια, σκοτώνει τον Space Kong και προχωράει σε πιο δραστικές λύσεις. Εδώ κολλάει η κουλή σκηνή με τον κροκόδειλο και το δεινόσαυρο. Ακολουθούν πλάνα με επικά ειδικά εφέ που θα ζήλευε η εταιρεία που έφτιαχνε εκείνους τους πλαστικού δεινόσαυρους που παίζαμε μικρά κι ένα τραγικά συνηθισμένο φινάλε.

Ορίστε έγραψα όλη την ταινία αναλυτικά για να μη χρειαστεί αν τη δεις. Γιατί έτσι είμαι εγώ. Καλή και θέλω να σώζω κόσμο από το να σπαταλάει το χρόνο του. Αν θέλεις να γελάσεις υπάρχουν και πιο καλές επιλογές, οι ερμηνείες είναι τόσο κακές που αναπολείς καθημερινά σήριαλ, το σενάριο...είπα πως ο εξωγήινος είναι ένας γορίλας με σκάφανδρο που μιλάει; Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας λοιπόν και μη τη δείτε. Από την άλλη...κρατάει μόνο μία ώρα ;)

                      

It's their night to come alive...

                                                                   
Πέρασε καιρός ε; Είναι που περνάω καλά!!! Είχα πολύ καιρό βρει αυτή την ταινία η οποία για κάποιο λόγο νόμιζα πως είναι και σοβαρή αλλά δεν την είχα δει. Ένα καμένο μεσημέρι λοιπόν από τα πολλά αυτού του μήνα είπαμε να τη δούμε. Δεν ξέρω αν κάναμε καλά ή κακά. Δεν ξέρω αν μου άρεσε ή όχι. Ξέρω όμως ότι γέλασα πολύ. Και πως είναι μια κακή ταινία... Αλλά ξέρεις μωρέ, κάπου τα όρια ανάμεσα σε κακή ταινία και "καλή" κακή ταινία είναι δυσδιάκριτα. Και μερικές φορές περνάς τόσο καλά που δυσκολεύεσαι να παραδεχτείς ότι δεν βλέπεται. Μία τέτοια ταινία είναι λοιπόν το Dance of the Dead.

Το prom πλησιάζει και όλοι ψάχνουν συνοδό. Όμως τα σχέδια χαλάνε οι νεκροί που διάλεξαν τη στιγμή να βγουν από τους τάφους. Εδώ και καιρό που και που ξεμύτιζε κανένας αλλά ο νεκροθάφτης φρόντιζε να το κρύβει. Αντί ας πούμε να ειδοποιήσει κάποιον... Θα φοβόταν μην τον κατηγορήσουν ότι δεν κάνει καλά τη δουλειά του και οι δυσαρεστημένοι πελάτες...σηκώνονται και φεύγουν. Τη μέρα θα σώσει μια (τι άλλο) αλλοπρόσαλλη ομάδα. Εχθροί θα συμφιλιωθούν, τα φλωράκια θα γίνουν άντρες και θα χτυπήσουν τις καλύτερες γκόμενες και φυσικά για όλα ευθύνεται ένα πυρηνικό εργοστάσιο! Ευτυχώς από θέμα σεναρίου δεν προσπαθεί να πρωτοτυπήσει.

Αν με ρωτάς νομίζω πως τελικά την βρίσκω κακή. Κυρίως για ένα λόγο. Πρόκειται για μια συνειδητά κακή ταινία. Και όταν γίνεται αυτό θέλει τσαχπινιές, να κλείνει το μάτι στον θεατή, να μπορεί να κάνει τους φανς του Ρομέρο να χαμογελούν. Εδώ όμως απλά τους έλειπαν λεφτά και ταλέντο και είπαν "δεν βαριέσαι b-movie είναι σιγά μην κουραστούμε". Ε αυτό είναι απαράδεκτο.  Θα γελάσω με τις γραφικότητες του σεναρίου, τις τραγικές ερμηνείες και τα εφέ της πλάκας και θα περάσω καλά αλλά και πάλι για πέταμα θα την έχω την ταινία. Γιατί άλλο να είναι μια ταινία τόσο κακή που είναι καλή καταλάθος(ο σκηνοθέτης έχει την εντύπωση ότι πρόκειται για το Νονό των zombie movies) και άλλο κάτι σαν αυτό εδώ που γεννήθηκε ζητώντας κράξιμο.

Πρωτοτυπία: 0/10 Δεν υπάρχει δευτερόλεπτο που να μην σου θυμίζει κάτι!
Γέλιο: 7/10 Όταν θέλει να σε κάνει να γελάσεις δεν το καταφέρνει. Όταν δεν θέλει όμως...τότε είναι που κλαις από τα γέλια!
Αίμα: 7/10 Το πάλεψαν αρκετά ας μην τους αδικήσω!
Καλτίλα: 2/10 Θα θελε αλλά μπαααα!

Πλάνα αρχείου: What's in Mexico? Mexicans...

                                              
Δύο αδέρφια που τους κυνηγάει ο κόσμος όλος, θέλουν διαφύγουν στο Μεξικό... What's in Mexico? Mexicans για να μη ρωτάτε τα αυτονόητα! Θα κρατήσουν όμηρο έναν άντρα με τα δύο παιδιά του και θα κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για επιζήσουν! Βέβαια δεν υπολόγισαν ότι θα πέσουν πάνω σε...βαμπίρ!

Ωραία ταινία αλλά κάπως άνιση. Το πρώτο μέρος είναι εξαιρετικό. Σπιντάτοι διάλογοι, φοβερός Clooney, ένας Quentin επικίνδυνα αισθησιακός και υπέροχα διαστροφικός, τέλεια μουσική και γενικά η cool αισθητική του Rodriguez βρίσκεται παντού! Και τότε βγαίνει η Salma Hayek... Η πιο αισθησιακή σκηνή που έχω δει ποτέ σε ταινία! Βέβαια προσωπικά θέλω να την σπάσω στο ξύλο που βάζει το πόδι της στο στόμα του καλού μου αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι είναι θεά! Μετά από αυτό η ταινία αρχίζει να χάνει λίγο χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι απολαυστική! Παρά την φασαρία και κάποιες σεναριακές ευκολίες οι καινούριοι χαρακτήρες αποτελούν την επιτομή του cool και οι ατάκες σε αποζημιώνουν με το παραπάνω!

Μετά το Pulp Fiction (και κάποιες σκηνές από το Reservoir Dogs) το From Dusk Till Dawn έχει τους καλύτερους διαλόγους που έχει γράψει ο Quentin... Ατάκες κλασσικές που πολλοί κολλημένοι τις χρησιμοποιούμε καθημερινά και που σε κάνουν για μια ακόμη φορά να αναγνωρίζεις την ευφυΐα του! Το πρώτο μέρος μου άρεσε περισσότερο αλλά το δεύτερο είναι Tarantino! Για την ακρίβεια είναι ότι γουστάρει ο Tarantino να βλέπει! Ένας ακόμη μικρός φόρος τιμής στις horror cult ταινίες που λατρεύει: gore, βία, black humor(το αγαπημένο μου) κ.λ.π. καθιστούν την ταινία αυθεντικό Tarantino κι ας μην είναι δική του η σκηνοθεσία... Εγώ το έχω δεδομένο ότι είχε λόγο κι εκεί...

Είναι η αγαπημένη μου ταινία από τον Rodriguez. Κυρίως λόγω του θεού αλλά και για την cult αισθητική της που λατρεύω. Είναι η απόδειξη πως μία αποτυχημένη και γελοία ιστορία μπορεί χάρη σε ένα εξαιρετικό σενάριο, έναν καλό σκηνοθέτη κι ένα πολλά υποσχόμενο cast να χαρίσει στιγμές διασκέδασης που θα μείνουν αξέχαστες! Βασικά την λατρεύω γιατί κανείς δεν την πήρε στα σοβαρά! Όλοι κάνουν την πλάκα τους και περνάνε τέλεια...

Υ.Γ.1: Αξίζει τρελά το ντοκιμαντέρ (κάτι σαν Making of για το From Dusk Till Dawn) Full Tilt Boogie

Πλάνα αρχείου: Peter Fonda drivin' hard!! Susan George ridin' easy

  

Είναι κλασσική. Αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι. Περί ορέξεως... Ο Larry και ο Deke ληστεύουν με τον πλέον εύκολο, γρήγορο και ανώδυνο τρόπο ένα κατάστημα. Έχουν έτοιμο σχέδιο διαφυγής όμως υπολόγιζαν χωρίς τη Mary η οποία τους φορτώθηκε με το έτσι θέλω. Αρχίζει λοιπόν κυνηγητό με την αστυνομία, γκάζια, σκόνη... Τα γνωστά.

Ο Larry δεν είναι και ο πιο διακριτικός οδηγός. Γρήγορος κι ευέλικτος μεν, φασαριόζος και ριψοκίνδυνος δε. Αν έπαιζε GTA θα ήταν ο τύπος παίκτη που δεν ξέρει σε πιο πλήκτρο αντιστοιχεί το φρένο, που στέκεται με το αυτόματο στη μέση του δρόμου και καθαρίζει όποιον βρει, αυτός που έχει αποκτήσει περήφανα τον μεγαλύτερο αριθμό από εκείνα τα αστεράκια που δηλώνουν σε τι βαθμό σε κυνηγάει η αστυνομία. Ο Larry δρα παρορμητικά, έχει καλά αντανακλαστικά αλλά δεν τον λες και φοβερά έξυπνο.

Ο φίλος του ο Deke από την άλλη είναι πιο μεθοδικός. Οργανωτικός, έξυπνος, προνοητικός. Ο φλύαρος Larry και ο λιγομίλητος Deke .Οι δυο τους είναι το τέλειο δίδυμο. Βέβαια το ότι είναι τόσο διαφορετικοί θα τους προκαλέσει μερικά προβλήματα αλλά όχι πολύ σοβαρά.

Και στη μέση η Mary. Η Mary είναι η κοπέλα του Larry ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων. Είναι το πιο σπαστικό είδος γυναίκας αλλά ο Larry κάτι της βρίσκει. Τους κατσικώθηκε επειδή έτσι γούσταρε, είναι γκρινιάρα, κλαψιάρα και μιλάει συνέχεια. Τσακώνεται όλη την ώρα με τον Larry αλλά αυτός συνεχίζει να μην την πετάει από το αμάξι. Άντρες τι περιμένεις... Από την άλλη ο Deke δεν την πάει και πολύ (αρχικά τουλάχιστον) αλλά γκόμενα του φίλου του είναι, τι μπορεί να κάνει;

Δεν είναι κακή ταινία σε καμία περίπτωση. Απλά ίσως ήθελα περισσότερη δράση. Το κυνηγητό περιορίζεται σε μερικά κλασικά σκηνικά και γενικά η ζωή του Larry δεν γίνεται και ιδιαίτερα δύσκολη. Εκτός από το τελευταίο δεκάλεπτο όπου θα αντιμετωπίσει αρκετά έξυπνους και ικανούς οδηγούς(όχι μόνο αυτοκινήτων). Από κει και πέρα είναι κλασικό carsploitation φιλμάκι με τις απαραίτητες σεναριακές ευκολίες και το μηδενιστικό φινάλε, το οποίο όμως ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να δεις... Ο Peter Fonda είναι φοβερός όπως και ο Adam Roarke. Αρκετά καλή και η Susan George. Σε μερικές στιγμές επίσης έχει ξεκαρδιστικούς και πολύ έξυπνους διαλόγους!

Πλάνα αρχείου: Horror Favorites

                         

Ταινίες θρίλερ, τρόμου, μυστηρίου, κ.λπ.. Θα παραθέσω τα αγαπημένα μου που δεν ενδιαφέρουν κανένα και όποιος θέλει ας προσθέσει τα δικά του. Όχι ότι αυτά αφορούν κανένα απλά για να γίνει κουβέντα.

Αγαπημένο τρομακτικό παιδί: Ο..αδερφούλης από την Προφητεία! Το σκασμένο όλα πάνω του τρομακτικά(από τα ρούχα μέχρι το βλέμμα). Στο νήμα χάνει το κοριτσάκι του Εξορκιστή (κυρίως γιατί από τη μέση της ταινίας ξέρεις ότι πρέπει να την αποφύγεις) και κάτι γιαπωνέζικα παιδάκια γιατί χωρίς μακιγιάζ δεν θα κατάφερναν τίποτα.

Αγαπημένος δολοφόνος: Michael Myers. Όταν είσαι τρομακτικός και ταυτόχρονα συνονόματος με αυτόν... Ε σου αξίζει η πρωτιά.

Αγαπημένος μη ζωντανός δολοφόνος: Τζέισον ή Φρέντυ; Φρέντυ ή Τζέισον; Φρέντυ γιατί τη λίμνη και τη στοιχειωμένη κατασκήνωση τα αποφεύγεις τον ύπνο όμως;

Αγαπημένο σπλάτερ: Braindead!

Αγαπημένα ζόμπι: Ο Ρομέρο το έχει ανακηρύξει σε τέχνη όμως ο Lucio Fulci με το Zombi 2 πάντα θα είναι λίγο(ελάχιστα όμως) παραπάνω.

Αγαπημένος τέρας-ραδιενεργό πλάσμα-εξωγήινη αηδία: Σε αυτή την κατηγορία θα μπορούσα να έχω πολλά όμως πάντα το σαρκοφάγο φυτό από το Μαγαζάκι του Τρόμου θα με συνεπαίρνει με της μελωδίες του και το πανέξυπνο χιούμορ του.


Αγαπημένη μεταφορά βιβλίου του Κινγκ: Κριστίν και δεν το συζητώ!

Τρόμαξα τόσο που δεν το ξαναβλέπω: Το Αυτό(It). Από τότε φοβάμαι τους κλόουν! Και με τον Εξορκιστή(το Director's Cut) είχα φοβηθεί αλλά το ξαναείδα. Το Αυτό όμως δεν ξαναμπαίνει στο σπίτι μου...