Battle Royale for kids...

                                                                

Σήμερα είχα σκοπό να γράψω για το Dead Meat ή το Killer Klowns From Outer Space αλλά είναι ωραιούλια ταινιάκια κι έχω μια όρεξη για κράξιμο. Οπότε πάρε Hunger Games να΄χεις να χαίρεσαι(ή όχι). Που λες λοιπόν εγώ αυτή την ταινία ήθελα να τη δω. Ήθελα πολύ να τη δω αλλά δεν μπορώ με τίποτα α θυμηθώ το λόγο. Σου λέω την περίμενα και δεν ξέρω γιατί... Περίεργα πράγματα. Στο προκείμενο λοιπόν. Την υπόθεση θαρρώ την ξέρεις αλλά ας την ξαναγράψω για να έχουμε έναν μπούσουλα και να φαίνεται μεγάλο κι επιβλητικό το κείμενο: 12 επαρχίες σαν τιμωρία επειδή κάποτε επαναστάτησαν τιμωρούνται στέλνοντας κάθε χρόνο ένα αγόρι κι ένα κορίτσι σε ένα ας το πούμε τηλεπαιχνίδι σε Battle Royale φάση με έναν μόνο επιζώντα νικητή. Όταν η αδερφή της Κάτνις επιλέγεται, αυτή παίρνει εθελοντικά τη θέση και πρέπει τώρα να μετατραπεί σε έναν δημοφιλή John Rambo ώστε και να επιβιώσει αλλά και να κερδίσει τους χορηγούς, πράγμα πολύ σημαντικό σε αυτούς τους αγώνες.

Και αυτή η ταινία είχε όλες τις προοπτικές. Να δώσει θέαμα, δράση, σφαξίδια, cool χαρακτήρες και ταυτόχρονα να περάσει και σχόλια για τα ΜΜΕ και την επιρροή τους, τις σύγχρονες κοινωνίες και χίλια δυο άλλα για τα οποία μας έβαζαν να γράφουμε εκθέσεις στο λύκειο. Μπορούσε επίσης να έχει γαμιστερή μουσική ή σασπένς και να σε αιφνιδιάζει με ανατροπές που δεν θα περίμενες. Δυστυχώς δεν κάνει τίποτα από όλα αυτά, οπότε όλη η προσπάθεια πάει στο διάολο και δυόμιση ώρες αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν να μην έχει λειτουργήσει τίποτα σωστά. Θύμωσα που σε κάθε σκηνή ήξερα τι θα γίνει στις τρεις επόμενες. Και διάολε δεν διαψεύστηκα ούτε μία φορά! Και αυτό προφανώς είναι απίστευτα βαρετό όπως άλλωστε και ο πρόλογος που είναι τραγικά τεράστιος και ταυτόχρονα έχει μηδέν(0) νόημα.

Απαράδεκτο βρήκα το φινάλε και κάθε λεπτομέρεια που έκανε τη ζωή της ηρωίδας εύκολη. Πραγματικά δεν πρέπει να πήρε καμιά δύσκολη απόφαση σε όλη τη διάρκεια των (θεωρητικά life changing)αγώνων. Και πάνω που έλεγες ίσως τώρα σπάσει το καλούπι του mainstream και θα σε εκπλήξει κάνοντας κάτι που θα έχει αντίκτυπο σε όσους παρακολουθούν(για την επανάσταση ρε γαμώτο και τέτοια) τότε ήταν που στρογγυλοκαθόταν στ΄αυγά της κι έκανε αυτό που βόλευε την παρτάρα της. Άσεμας κοπελιά! Και άσεμας κι εσύ τρισάθλια μουσική που όμως με έκανες τουλάχιστον να γελάσω. Κάτι ήταν κι αυτό. Anyway, η κατάσταση λιγουλάκι σώθηκε λόγω Stanley Tucci και Woody Harrelson που όπως και να το κάνεις προσθέτουν coolness!

        

Terror has teeth... Κάτι μας είπες τώρα!

                                        
Η ταινία λέγεται Creature. Από τον τίτλο φαίνεται η έλλειψη φαντασίας των δημιουργών αλλά ταυτόχρονα και οι προσδοκίες που μπορεί να γεννήσει στο θεατή. Μία παρέα από τρία ζευγάρια(;) πάει κάπου(δεν έχει σημασία το που). Σε ένα σημείο σταματάνε και συζητάνε με τους ντόπιους τρομακτικούς βλάχους τον τοπικό θρύλο. Ο θρύλος αφορά μια οικογένεια αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, αυτάρκη και πολύ αγαπημένη(πολύ όμως). Με τον καιρό έχουν μείνει μόνο ο τούμπανος Grimley και η μικρή αδερφή του που όμως είναι έγκυος κι ετοιμάζονται να παντρευτούν στο δάσος και είναι χαρούμενοι που το όμορφο οικογενειακό τους δέντρο δεν σταμάτησε να βγάζει κλαδιά. Τότε σκάει ένας κροκόδειλος(το creature) και τρώει τη μικρή. Ο Grimley τον κυνηγάει στη φωλιά του, βλέπει το πτώμα της αδερφής του και από απόγνωση...τρώει τον κροκόδειλο(και την αδερφή για επιδόρπιο). Λογικό όσο να πεις(not!). Από εκεί και πέρα γίνεται ένα με το πλάσμα και μετατρέπεται σε κάτι τύπου κροκοδειλάνθρωπος και κυνηγάει στο δάσος.

Οι νεαροί που ανέφερα παραπάνω αποφασίζουν να κάνουν μια παράκαμψη για να επισκεφτούν την "βαμμένη με αίμα" καλύβα της οικογένειας του θρύλου. Πανέξυπνοι όλοι. Τη νύχτα κατασκηνώνουν στο δάσος και από εκεί και πέρα δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω κάτι άλλο. Ο werecrocodile βγαίνει από κάτι τρύπες στο έδαφος και ψάχνει γυναίκα να κάνει οικογένεια. Μία είναι η λογική υποψήφια αλλά πρώτα κοιτάει τις όμορφες. Υπάρχει φυσικά και ένα twist που είναι τόσο πανηλίθιο που δεν μπορείς καν να γελάσεις... Γενικά πρόκειται για κακή ταινία που όμως μεταμεσονύχτιες ώρες μπορεί να αποβεί απροσδόκητα διασκεδαστική. Τις ώρες που παρακολουθείς με το μισό μάτι ανοιχτό από τη νύστα κάτι τέτοια εργάκια μπορούν να δείξουν πραγματικά ενδιαφέροντα.

Μερικές σκηνές έχουν χαβαλέ. Α πρωταγωνιστής είναι εκείνο το γκομενάκι που είχε η Τάρα στη δεύτερη σαιζόν του True Blood. Αυτό σημαίνει ότι το τεράστιο πλάσμα που τον πετάει κάτω και τον χτυπάει με όλη του τη δύναμη στο στήθος, δεν θα τον εμποδίσει στην επόμενη σκηνή να σηκωθεί χωρίς να έχει σπάσει τίποτα και και να...kick some serious ass(δεν παίζουν με τα σίδερα και τέτοια). Τουλάχιστον χαίρεσαι να τον βλέπεις να πλακώνεται με το τερατάκι. Χαβαλέ έχει το πόσο τραγικά είναι τα ηχητικά εφέ αλλά και ότι οι πρωταγωνιστές εδώ δεν χρειάζονται κανένα λόγο για να βγάλουν τις μπλούζες του. Επιτίθενται σε έναν κάτι αράχνες και οι άλλοι δύο πετάνε τις μπλούζες και τρέχουν να τον τινάξουν με αυτές... Ούτε ο φλωρολυκάνθρωπος στο twilight δεν γδυνόταν με τόσο ηλίθιο τρόπο. Anyway μην το δεις, το έκανα εγώ για σένα και σου λέω ότι δεν βλέπεται. Ίσως λίγο μόνο για το θεούλη Sid Haig!

Πάρε και trailer να καταλάβεις:

Boring Horse

                                                                                                 

Άσεμας ρε War Horse... Το ήξερα πριν δω την ταινία. Μόνο από το τρέιλερ φαινόταν για τι μούφα πρόκειται. Όμως οοοχι, έπρεπε να το δω. Φάε στη μάπα τώρα για δυόμιση το άλογο πάνω κάτω μες στον πόλεμο να δω τι θα καταλάβεις! Πραγματικά δεν ξέρω αν είμαι περισσότερο νευριασμένη με την ταινία ή με τον εαυτό μου. Σε όλη την ταινία βλέπουμε ένα άλογο που είναι απίθανο και με ισχυρή θέληση και γενναίο και έξυπνο, να περνάει από χίλιες δυο κακουχίες αλλά να συνεχίζει να καλπάζει μέχρι να ξαναβρεί τον φλωράκο που το μεγάλωσε. Θυμάσαι που όταν ήσουν παιδάκι δάκρυζες με τη Μαύρη Καλλονή; Ε κάπως έτσι, μόνο που τώρα δεν είσαι παιδάκι και όλο αυτό δεν έχει το παραμικρό ενδιαφέρον.

Πάντως ας μην την αδικώ την ταινία. Ανάμεσα σε μελοδραματικούς αποχωρισμούς και τσιτάτα για τη γενναιότητα των περιστεριών(!), παρεμβάλλονται πανέμορφα πλάνα. Εκπληκτική φωτογραφία και κάδρα τραβάνε λίγο το μάτι σου και το μυαλό σου. Μέχρι το επόμενο χλιμίντρισμα... Και αν δεν ήταν αυτά τα πανέμορφα πλάνα δεν θα την είχα παλέψει ως το τέλος. Γιατί είχα τις μικρότερες δυνατές προσδοκίες και παρ΄όλα αυτά ήταν ακόμη χειρότερο. Κάτι έλειπε. Σαν ένα αρχιτεκτονικά τέλειο σπίτι που λες "ουάου", μπαίνεις μέσα και διαπιστώνεις πως δεν έχει έπιπλα. Μηδέν χρησιμότητα! Anyway μπορεί να μην ήμουν σε καλό mood, να μην "έπιασα" την ταινία, να φταίω εγώ τελοσπάντον. Δείτε τη και πείτε μου αν είμαι τρελή ή αν όντως ήταν απίστευτη μπαλαφάρα(οκ απλά ήθελα να γράψω αυτή τη γελοία λέξη).

Still...

              

Robot Monster

                                                      

Για πέντε λεπτά θεωρούσα αυτή την ταινία σοβαρή προσπάθεια ατάλαντων ανθρώπων και ήμουν έτοιμη να τη σταματήσω,  μέχρι που αστράφτει ο ουρανός και πέφτει κάτι σαν κροκόδειλος που αρχίζει να παλεύει με κάτι σαν δεινόσαυρο... Όταν λέω παλεύει εννοώ κάποιος τα γυρνάει γύρω γύρω... Δεν ξέρω τι σχέση έχει αυτή η σκηνή αλλά στην αμέσως επόμενη από μια σπηλιά βγαίνει το Robot Monster που θέτει σε λειτουργία κάτι σαν τηλεόραση για να μιλήσει με κάποιο άλλο Robot Monster από τον πλανήτη του. Να πω εδώ πως το Robot Monster είναι κάποιος ντυμένος γορίλλας με ένα σκάφανδρο στο κεφάλι. Άλλο να στο λέω και άλλο να το βλέπεις!!! Anyway μαθαίνουμε πως σκοπός του είναι να σκοτώσει κάθε άνθρωπο στη γη και μάλιστα κοντεύει να τον πετύχει αφού έχει ήδη δολοφονήσει το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού μιας και τα αμυντικά συστήματα του πλανήτη απλά δεν κατάφεραν να σκοτώσουν ένα γορίλα με σκάφανδρο...

Είχε βγει και σε 3D!!!

Ο Space Kong σκοτώνει με μια ακτίνα στην οποία τίποτα δεν μπορεί να αντισταθεί. Όμως του έχουν ξεφύγει έξι άνθρωποι οι οποίοι μένουν στη μέση του πουθενά(αν και παράδοξα κοντά στη σπηλιά του γορίλα) και ετοιμάζονται για αντεπίθεση. Αυτοί έχουν ανοσία στη θανατηφόρα ακτίνα. Και έχουν ανοσία γιατί ένας από αυτούς είναι επιστήμονας που έφτιαξε ένα πανίσχυρο αντιβιοτικό που σε κάνει άτρωτο σε σοβαρές αρρώστιες, κοινό κρυολόγημα και όπως φαίνεται την τρομερή αυτή ακτίνα. Επιστημονικά παράλογο; Κάνε μας τη χάρη παλικάρι μου που θα αμφισβητήσεις εσύ το αντιβιοτικό του προφέσορα. Το σχέδιο τώρα είναι να βρουν τρόπο και να πεταχτούν σε κάποιο διαστημικό σταθμό όπου υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι και τελοσπάντον να καταφέρουν να επιβιώσουν. Ευτυχώς υπάρχουν κι άλλοι γιατί φοβήθηκα πως θα επιζήσουν μόνο αυτοί που εκτός από βλαμμένοι είναι και συγγενείς στην πλειοψηφία τους και άντε να διαιωνίσεις το είδος σωστά. Πάντως μέχρι να βρουν τρόπο να φύγουν προστατεύονται καλά μέσα στη μίζερη αυλή τους(τέσσερις τοίχοι στη μέση του πουθενά χωρίς σκεπή).

Επίσης μπορούν να μιλάνε μέσω μιας οθόνης με τον γοριλάκο. Αυτός λέει πως η μόνη τους ελπίδα είναι να συναντηθεί με τη νεαρή όμορφη της παρέας. Εκείνη θέλει να πάει για να σώσει την ανθρωπότητα(σημ. τους έξι στην αυλή) και οι άλλοι δεν την αφήνουν. Μέσα στο μπάχαλο ο μικρός Johnny το σκάει και βγαίνει έξω... Πολύ μυαλό ο μικρός! Βρίσκει τον γορίλα και τον ρωτάει τι έχει ενάντια στο ανθρώπινο γένος. "Γίνεστε όλο κι εξυπνότεροι. Για να μη μας επιτεθείτε, σας επιτεθήκαμε πρώτοι". Εύγλωττα ο μικρός του απαντάει "I think you're just a big bully, picking on people smaller than you"! Τη μούρη κρέας, δεν μπορείς να πεις. Μεταξύ μας του σκασμένου του αξίζει μια κεραυνοβόληση αλλά δεν τον πιάνει η ακτίνα γαμώτο.

Ο μικρός γυρνάει όμως το ζευγάρι που βγήκε να τον βρει δεν επιστρέφει. Το ζευγάρι είναι η όμορφη νεαρά της προηγούμενης παραγράφου κι ένας βλάκας που τριγυρνάει μονίμως ημίγυμνος και προσπαθεί αν την κουτουπώσει. Όσο κρύβονται από το γορίλα ζουν μερικές ρομαντικές σκηνές υπό τους ήχους σκερτσόζας ρομαντικής μουσικής ελληνικής ταινίας... Όσο χαμουρεύονται μέσα στα χορτάρια βλέπουμε εμβόλιμα πλάνα του γορίλα να περπατάει και να επιστρέφει στη σπηλιά του. Η ταινία κρατάει μία ώρα και δύο λεπτά αλλά πραγματικά αν αφαιρέσεις όλες τις άχρηστες σκηνές θα ήταν μικρού μήκους στο άνετο... Παρακάτω βλέπουμε διάφορα πράγματα όπως συνομιλία ανάμεσα στον γορίλα και τον αρχηγό γορίλα που του λέει να σκοτώσει επιτέλους τους γήινους, το ζευγαράκι να παντρεύεται και να βγαίνει βόλτα στα λιβάδια, το γορίλα να αρπάζει και σκοτώνει τη μικρή αδερφή του Johnny που κι αυτή έκοβε βόλτες!!! Ένας γορίλλας με σκάφανδρο έχει καθαρίσει όλο τον πλανήτη κι αυτοί παίζουν μικρό σπίτι στο λιβάδι. Λογικό δε λέω...

O Space Kong βρίσκει και το ζευγαράκι που συνέχιζε να μην αντιλαμβάνεται τη σοβαρότητα της κατάστασης και να ερωτοτροπεί και αφού ρίξει μερικές στον ημίγυμνο βλαμμένο αρπάζει την κοπελιά που την καλοβλέπει απ΄ότι φαίνεται και την πάει στη σπηλιά του. Όπου της την πέφτει ελαφρά αλλά τον διακόπτει το υπόλοιπο σόι για να του πει πως είναι έτοιμο να παραδοθεί. Φυσικά έχουν σχέδιο το οποίο μάλιστα έχει σκαρφιστεί ο μικρός Johnny. Μέχρι να φτάσουν στη σπηλιά ο γορίλλας έχει αρχίσει να έχει αμφιβολίες για το σχέδιο, να θέλει να νιώσει ανθρώπινα συναισθήματα, να γελάσει... Βρε πουλάκι μου, έπρεπε πρώτα να καθαρίσεις όλη την ανθρωπότητα; Κι επειδή ο μεγάλος γοριλοαρχηγός δεν μασάει από τέτοια, σκοτώνει τον Space Kong και προχωράει σε πιο δραστικές λύσεις. Εδώ κολλάει η κουλή σκηνή με τον κροκόδειλο και το δεινόσαυρο. Ακολουθούν πλάνα με επικά ειδικά εφέ που θα ζήλευε η εταιρεία που έφτιαχνε εκείνους τους πλαστικού δεινόσαυρους που παίζαμε μικρά κι ένα τραγικά συνηθισμένο φινάλε.

Ορίστε έγραψα όλη την ταινία αναλυτικά για να μη χρειαστεί αν τη δεις. Γιατί έτσι είμαι εγώ. Καλή και θέλω να σώζω κόσμο από το να σπαταλάει το χρόνο του. Αν θέλεις να γελάσεις υπάρχουν και πιο καλές επιλογές, οι ερμηνείες είναι τόσο κακές που αναπολείς καθημερινά σήριαλ, το σενάριο...είπα πως ο εξωγήινος είναι ένας γορίλας με σκάφανδρο που μιλάει; Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας λοιπόν και μη τη δείτε. Από την άλλη...κρατάει μόνο μία ώρα ;)

                      

It's their night to come alive...

                                                                   
Πέρασε καιρός ε; Είναι που περνάω καλά!!! Είχα πολύ καιρό βρει αυτή την ταινία η οποία για κάποιο λόγο νόμιζα πως είναι και σοβαρή αλλά δεν την είχα δει. Ένα καμένο μεσημέρι λοιπόν από τα πολλά αυτού του μήνα είπαμε να τη δούμε. Δεν ξέρω αν κάναμε καλά ή κακά. Δεν ξέρω αν μου άρεσε ή όχι. Ξέρω όμως ότι γέλασα πολύ. Και πως είναι μια κακή ταινία... Αλλά ξέρεις μωρέ, κάπου τα όρια ανάμεσα σε κακή ταινία και "καλή" κακή ταινία είναι δυσδιάκριτα. Και μερικές φορές περνάς τόσο καλά που δυσκολεύεσαι να παραδεχτείς ότι δεν βλέπεται. Μία τέτοια ταινία είναι λοιπόν το Dance of the Dead.

Το prom πλησιάζει και όλοι ψάχνουν συνοδό. Όμως τα σχέδια χαλάνε οι νεκροί που διάλεξαν τη στιγμή να βγουν από τους τάφους. Εδώ και καιρό που και που ξεμύτιζε κανένας αλλά ο νεκροθάφτης φρόντιζε να το κρύβει. Αντί ας πούμε να ειδοποιήσει κάποιον... Θα φοβόταν μην τον κατηγορήσουν ότι δεν κάνει καλά τη δουλειά του και οι δυσαρεστημένοι πελάτες...σηκώνονται και φεύγουν. Τη μέρα θα σώσει μια (τι άλλο) αλλοπρόσαλλη ομάδα. Εχθροί θα συμφιλιωθούν, τα φλωράκια θα γίνουν άντρες και θα χτυπήσουν τις καλύτερες γκόμενες και φυσικά για όλα ευθύνεται ένα πυρηνικό εργοστάσιο! Ευτυχώς από θέμα σεναρίου δεν προσπαθεί να πρωτοτυπήσει.

Αν με ρωτάς νομίζω πως τελικά την βρίσκω κακή. Κυρίως για ένα λόγο. Πρόκειται για μια συνειδητά κακή ταινία. Και όταν γίνεται αυτό θέλει τσαχπινιές, να κλείνει το μάτι στον θεατή, να μπορεί να κάνει τους φανς του Ρομέρο να χαμογελούν. Εδώ όμως απλά τους έλειπαν λεφτά και ταλέντο και είπαν "δεν βαριέσαι b-movie είναι σιγά μην κουραστούμε". Ε αυτό είναι απαράδεκτο.  Θα γελάσω με τις γραφικότητες του σεναρίου, τις τραγικές ερμηνείες και τα εφέ της πλάκας και θα περάσω καλά αλλά και πάλι για πέταμα θα την έχω την ταινία. Γιατί άλλο να είναι μια ταινία τόσο κακή που είναι καλή καταλάθος(ο σκηνοθέτης έχει την εντύπωση ότι πρόκειται για το Νονό των zombie movies) και άλλο κάτι σαν αυτό εδώ που γεννήθηκε ζητώντας κράξιμο.

Πρωτοτυπία: 0/10 Δεν υπάρχει δευτερόλεπτο που να μην σου θυμίζει κάτι!
Γέλιο: 7/10 Όταν θέλει να σε κάνει να γελάσεις δεν το καταφέρνει. Όταν δεν θέλει όμως...τότε είναι που κλαις από τα γέλια!
Αίμα: 7/10 Το πάλεψαν αρκετά ας μην τους αδικήσω!
Καλτίλα: 2/10 Θα θελε αλλά μπαααα!

Γιαγιαααα γιατί έχεις τόσο μεγάλο στόμα; Για να χασμουριέμαι καλύτερα!

                                                   

Λόγω της αγαπημένης Amanda δεν υπήρχε περίπτωση να μη δω την Κοκκινοσκουφίτσα κι ας φώναζε από χιλιόμετρα ότι πρόκειται για τύπου Twilight ταινία,οπότε τώρα δεν έχω δικαίωμα να γκρινιάζω και να λέω τι το ΄θελα και τέτοια... Πάντως από το Twilight ήταν καλύτερη, με πιο συμπαθητικούς πρωταγωνιστές και πιο ενδιαφέρον μύθο. Η Valerie ζει σε ένα χωριό όπου κάθε πανσέληνο σκάει λυκάνθρωπος και τρώει ένα ζώο που του αφήνουν οι κάτοικοι. Είναι ερωτευμένη με τον Peter αλλά επειδή οι γονείς της την έχουν τάξει στον Henry (δεν θέλουν να κακοπέσει και πάρει ξυλοκόπο οπότε της δίνουν σιδερά...) κι επειδή μιλάμε για ρομαντικά, αυθόρμητα, ορμητικά πλάσματα αποφασίζουν να κλεφτούν. Την πάτησαν όμως γιατί ο λυκάνθρωπος σκότωσε την αδελφή της Valerie και όλο το χωριό είναι σ΄επιφυλακή. Σαν να μην έφτανε αυτό καταφτάνει ο Πατέρας Solomon για να πιάσει το λύκο και ο γάμος της Valerie με τον Henry πλησιάζει τρομακτικά πολύ.

Το καλό της υπόθεσης είναι η παραμυθένια ομορφιά της Amanda Seyfried με τα τέλεια φορέματα και την κόκκινη κάπα, ο λατρεμένος μου και κατά την προσωπική μου άποψη σούπερ αδικημένος και ηθοποιάρα Michael Hogan και κυρίως ο Gary Oldman που παρά το μαλλί κομμωτηρίου, το ασημένιο νύχι και το μωβ φόρεμα έχει βαθμό coolness "Jeff παρά κάτι", με κράτησε απασχολημένη και δεν με έκανε να βαρεθώ. Ο οποίος Gary Oldman φαίνεται πως βρήκε την ευκαιρία να κάνει σε κάποιους όσα του είχε κάνει ο Βαν Χέλσινγκ και χειρότερα. Μια ευαισθησία ως πρώην σκοτεινό πλάσμα περίμενα να τη δείξει αλλά μπα, έψηνε στον φορητό του φούρνο αδιακρίτως και χωρίς τύψεις.

Το γενικότερο πανηγύρι αρχίζει όταν αποκαλύπτει πως ο λύκος τη μέρα είναι ένας από τους κατοίκους. Με την ανθρώπινη μορφή του μπορεί να κρύβεται και να κοροϊδεύει τους κυνηγούς του! Τότε όλοι είναι ύποπτοι και η καημένη η Valerie στην οποία ο λύκος μίλησε γίνεται άμεσα στόχος και εξαιρετικό δόλωμα! Σχεδόν όλους θα τους υποψιαστείς όπως άλλωστε και η ηρωίδα. Και η καημένη δεν φτάνει που έχει το οργισμένο χωριό να την κοιτάει με μισό μάτι, δεν φτάνει που θέλουν να τη δώσουν στο λύκο να την πάρει, δεν φτάνει που μόλις σκοτώθηκε η αδερφή της, έχει και έναν γκόμενο κι έναν αρραβωνιαστικό που μοιάζουν εξίσου ύποπτοι.

Φυσικά θα νομίζει ότι ο γκομενάκος της είναι λυκάνθρωπος ώστε να έχει το άλλοθι να ενδιαφερθεί φευγαλέα για τον αρραβωνιάρη και να δημιουργηθεί ένα ψευτοδίλημμα λίγων λεπτών. Και τι δίλημμα: ο ένας είναι σαν να βγήκε από αποτυχημένο ερασιτεχνικό goth συγκρότημα και ο άλλος ψευδός φλώρος. Και τρομερά άσχημοι αμφότεροι. Στη θέση της θα τους άφηνα και τους δύο και θα έφευγα με τον Father Solomon. Πάντως πολύ κακό δεν είναι. Για το είδος του και το κοινό στο οποίο απευθύνεται τουλάχιστον. Και ίσως να μη με έχει ενοχλήσει ούτε η έλειψη σεναρίου, ούτε το κόλλημα της σκηνοθέτιδος με τα δέντρα, ούτε οι πραγματικά κακές ερμηνείες των Fernandez και Irons αν όλα αυτά δεν ήταν δεμένα με ηλιθιωδώς αταίριαστη κι ελαφρά ενοχλητική μουσική. 

                                                  

No one knows you're up there... Unfortunately, we do!

                                                                           
Είμαι λίγο τσαντισμένη. Όχι γιατί είναι κακή ταινία, αλλά γιατί είχε όλες τις προοπτικές να είναι πραγματικά καλή και αντιθέτως πρόκειται για μια μαλακία και μισή! Ανεβαίνουν στο lift για την πίστα του χιονοδρομικού δύο φίλοι και η γκόμενα του ενός που είναι εμφανώς σπαστικιά κολλιτσίδα. Γίνεται ένα μπέρδεμα(αρκετά αξιοπρεπές μπορώ να πω) και κολλάνε εκεί πάνω. Στο κρύο, σε μεγάλο ύψος, με το χιονοδρομικό να κλείνει για μια εβδομάδα και χιονοθύελλα να πλησιάζει. Κι εκεί που λες ότι αρχίζει ένα ψυχοβγαλτικό αγωνιώδες θρίλερ που όπως έλεγε και η αφίσα "θα κάνει στο σκι ότι το Jaws στο κολύμπι", βλέπεις τρία ζώα να λένε βλακείες και η μία βλαμμένη πράξη να ακολουθεί την άλλη!

Διασκέδασα αρκετούτσικα αλλά περισσότερο βαρέθηκα. Για να δημιουργηθούν αγωνιώδη σκηνικά αναγκάζουν τους ήρωες σε ηλίθιες(στα όρια του αστείου) αντιδράσεις. "Ωωω μαμά μείναμε στα τόσα μέτρα κολλημένοι! Θα πεθάνουμεεεε. Μαλακό φαίνεται το χιόνι, θα πηδήξω". Τα θερμά μου συγχαρητήρια στον ιδιοφυή που το σκέφτηκε. Really? Και πάει στα διάλα μέσα στην αγωνία του ο άνθρωπος δεν σκέφτεται καθαρά, οι άλλοι δύο ξέρουν να παπαρολογούν ώρες ατέλειωτες. Πραγματικά από τους διαλόγους παίζει να μη θυμάμαι και τίποτα. Και μου τη σπάει γιατί σαν ιδέα είναι απίστευτη, η ατμόσφαιρα ιδανική για να απογειωθεί η αγωνία αλλά για κάποιο λόγο σε κάνει να εύχεσαι να ψοφήσουν μια ώρα αρχύτερα όλοι τους.

Κι επειδή κάποια στιγμή η ταινία πρέπει να τελειώσει, από ένα σημείο και μετά όλα γίνονται αηδιαστικά εύκολα. Αρχίζει ξαφνικά να τους κόβει, τυχαία πράγματα συμβαίνουν προς όφελός τους κι αρχίζει να φαίνεται ένα φως στην άκρη του τούνελ. Ναι αυτή η βλαμμένη ταινία θα τελειώσει. Άλλη μια εκπληκτική ιδέα που κάηκε άδοξα από ένα ηλίθιο σενάριο και μέτριους ηθοποιούς που δεν με έπεισαν καθόλου. Κι εννοείται πως τα πράγματα δεν είναι τόσο τραγικά τα περιγράφω απλά για άλλο ήμουν προετοιμασμένη και άλλο με βρήκε. Και όταν το παθαίνω αυτό θυμώνω. Κρίμα :(

                                           

Burlesque

                                                                         

Όταν είχα μαζέψει τις ταινίες που θέλω να δω αυτή τη σαιζόν το Burlesque απουσίαζε. Είχα όμως παραδεχτεί ότι κρυφοθέλω να το δω. Και τελικά δεν κρατήθηκα. Φαινόταν καλτ, η Σερ πάντα δίνει έναν τόνο θρίλερ, ε δεν ήθελα πολύ. Και είχα ετοιμαστεί για πολύ κράξιμο και γέλιο. Όμως τελικά ήταν καλύτερο από αυτό που περίμενα. Ε είναι και ο Στάνλει Τούτσι που μπορεί να κάνει κάθε ταινία καλύτερη. Δεν θα σου πω ότι μου άρεσε αλλά το καρναβάλι που είχα φανταστεί δεν ήταν. Κι η Αγκιλέρα δεν ήταν ενοχλητική όπως περίμενα(η Σερ πάλι χαλαρά σου κόβει τα ύπατα μόλις εμφανίζεται), τα τραγούδια και τα χορευτικά ήταν λιγότερα απ΄ότι είχα υποθέσει, είχε κι ένα δυο γκομενάκια να περιφέρονται και να χορταίνει το μάτι ε πέρασε η ώρα.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια πως δεν έχει απαράδεκτα μεγάλη διάρκεια. Υπήρξαν στιγμές που νόμιζα θα κρατήσει για πάντα. Κι εννοείται πως είναι απόλυτα προβλέψιμη. Όχι μόνο ξέραμε τι θα γίνει στην επόμενη σκηνή αλλά μέχρι και τις ατάκες μπορούσαμε να μαντέψουμε. Και στην τελική ποιος είναι ο λόγος ύπαρξης αυτής της ταινία το 2011; Για τα τραγούδια δεν μπορώ να έχω άποψη, τα χορευτικά τα περίμενα πιο εντυπωσιακά, οι ερμηνείες υποφερτές και η σκηνοθεσία το ίδιο. Δυστυχώς δεν είναι τόσο κακό ώστε να προσφέρεται για κανιβαλισμό οπότε μόνο για τους φανς του είδους. Και τους τρεις. Α υπάρχει και το Coyote Ugly που είναι ακριβώς ίδια ιστορία αλλά χωρίς τη Σερ να σε σκιάζει!

The Seamstress...

Μία κοπέλα επιστρέφει στη γενέτειρά της με σκοπό να βρει τα ίχνη του πατέρα της ο οποίος είχε βρεθεί μπλεγμένος σε μια περίεργη υπόθεση δολοφονίας ενός νεαρού ζευγαριού. Ο θρύλος θέλει το νησί όπου έμενε το ζευγάρι να είναι στοιχειωμένο αλλά αυτό δεν θα σταματήσει την πρωταγωνίστρια και την παρέα της από το να το επισκεφτούν. Πιστεύει κανείς πως έξι άτομα θα πάρουν μαζί τους μόνο ένα κινητό και αυτό δεν θα πιάνει; Ή μήπως θα χαλάσει το σκάφος; Ή ότι όντως το νησί είναι στοιχειωμένο; Πολλές οι συμπτώσεις και τα κλισέ και συμβαίνουν ένα προς ένα που σε συνδυασμό με τις άθλιες ερμηνείες δεν αφήνουν περιθώρια...

Ναι είναι μια πολύ κακή ταινία. Όμως εμένα αυτά μου αρέσουν και η ώρα όντως περνάει γρήγορα(καλά έχει και τρομερά μικρή διάρκεια) και χαλαρά και αν είσαι άρρωστος είναι ότι πρέπει. Η τύπισσα που στοιχειώνει το νησί είναι τρομακτική όμως μόνο λόγο εμφάνισης, τα εφέ τα λες και αστεία, η ιστορία όμως είναι ακόμη πιο γελοία. Και αν δεν εξηγείται τίποτα σχεδόν, ας πούμε ότι συμβάλλει στο μυστήριο. Δεν την προτείνω για κανένα λόγο άσχετα αν εγώ την κρυφοευχαριστήθηκα. Αυτά τα τρομακτικά λίγα για να ζωντανέψει κάπως το blog. Επιστρέφω στην τρύπα μου όπου για λίγες μόνο μέρες τηγανίζω αυγά με τη σκέψη :)

            

127 hours

                                                                 

127 ώρες... Μερικές στιγμές τόσο έμοιαζε να κρατάει η ταινία. Φιλαράκι κόψε το χέρι σου να πάμε σπίτια μας! Πέρα απ΄την εντυπωσιακή ιστορία κάτι έμοιαζε να λείπει. Λίγους μήνες πριν άλλωστε έβλεπες το Buried κι έμενες άφωνος από το πόσο στην τσίτα μπορούσε να σε κρατήσει ένας μόνος ηθοποιός ενώ τώρα κοιτάς το ρολόι σου κάθε τρεις και λίγο. Και αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός πως ο Danny Boyle έπεσε στην παγίδα των flash backs και των ονειρικών σεκάνς. Σαν να ήξερε πως χωρίς αυτά τα σκηνικά ή θα είχε πολύ μικρή διάρκεια ή θα αποτελούσε φάρμακο κατά της αϋπνίας. Guess what, κι έτσι μια χαρά πήγε να με πάρει ο ύπνος.

Δεν θα πω ότι δεν ήταν εντυπωσιακό. Αν μη τι άλλο είχε πλάνα που κόβουν την ανάσα, μοντέρνα σκηνοθεσία με ρυθμό, εκπληκτικές μουσικές και έναν James Franco παραπάνω από αξιοπρεπή. Όμως δεν με ικανοποίησε. Βαρέθηκα. Ίσως να προτιμούσα ένα ντοκιμαντέρ για το συγκεκριμένο θέμα. Είχε χιούμορ κάπου κάπου, λίγες καλές στιγμές αλλά ως εκεί. Με συγκίνησε κιόλας αλλά μόνο επειδή ήξερα πως πρόκειται για αληθινή ιστορία. Συνεχίζω να θεωρώ τον Boyle υπερεκτιμημένο και να μην περιμένω κάτι πραγματικά μεγάλο απ΄αυτόν(όπως όμως δεν περιμένω και κάτι πραγματικά κακό).

Να πω όμως πως αυτό που με ενοχλεί περισσότερο στις ταινίες του και ειδικά σε αυτή εδώ, είναι το φως. Τι λύσσα κακιά είναι αυτή να λούζει τα πάντα μ΄ένα ψυχρό, νοσοκομειακό φως που οδηγεί τους αμφιβληστροειδείς μου σε οριακά σημεία, δεν καταλαβαίνω. Πονοκέφαλος μ΄έπιασε. Πάντως να πω την αλήθεια δεν περίμενα περισσότερα πράγματα. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν είχα καθόλου υψηλές προσδοκίες για τη συγκεκριμένη ταινία. Και τελικά επιβεβαιώθηκα και δεν μπορώ να πω ότι θα τη θυμάμαι κάπως διαφορετικά από μια μεγάλου μήκους διαφήμιση ισοτονικού ποτού με γαμάτη μουσική.

   

Devil

                 

Κοίτα να δεις πόσο γαμάτη ιδέα για ταινία. "Κάποιοι άγνωστοι κλείνονται σε ασανσέρ. Ένας από αυτούς είναι ο διάβολος!" Δεν είναι τέλειο; Δες το Devil για να καταλάβεις πόσο εύκολο είναι να πάνε όλα μα όλα στραβά! Όταν είχα ακούσει την υπόθεση, φανταζόμουν μία ταινία περιορισμένη στο χώρο του ασανσέρ και καθαρά διαλογική με τον έναν να στρέφεται ενάντια στον άλλο και να αλληλοσκοτώνονται. Ή κάτι παρόμοιο. Έλα όμως που δείχνει και πλάνα απ΄έξω. Έλα που μπλέκεται κι ένας αστυνομικός στην ιστορία. Κι εννοείται υπάρχει γραφικός ισπανόφωνος που από την αρχή είναι σίγουρος πως είναι έργο του σατανά και το λέει στον αστυνομικό!

Δεν λέω ότι είναι πολύ κακό. Έχει τις στιγμές του. Αλλά να είναι πολύ βαρετό. Και η όλη ιστορία ξετυλίγεται κάπως ατσούμπαλα. Και τα twist είναι γραφικά. Οι συμπτώσεις δικαιολογούνται εφόσον ήταν όλο ένα σχέδιο του Devil αλλά πίστεψέ με, ο ίδιος θα έπαιζε σίγουρα πιο έξυπνα και με λιγότερα κλισέ. Αν υπάρχει το μόνο σίγουρο είναι πως θα έχει αίσθηση του χιούμορ και δεν θα κινείται εκ του ασφαλούς. Την οποία αίσθηση του χιούμορ τη βλέπουμε μόνο όταν λύνεται το όλο θέμα και αποκαλύπτεται η ταυτότητα του διαβόλου! Εντάξει, πλάκα μας κάνουν είναι σίγουρο. Πάντως δεν μετάνιωσα που το είδα απλά δεν νομίζω ότι προσφέρει κάτι. Ούτε καν φαν.

Home Alone

                                                                

Το Μόνος στο Σπίτι είναι μια ταινία που όπως οι περισσότεροι, έτσι κι εγώ την έχω δει εκπληκτικά πολλές φορές ως παιδί. Το περίεργο είναι πως πάντα είχα κακή άποψη γι΄αυτή την ταινία και πάντα με ενοχλούσε αλλά πίστευα πως απλά δεν μου είχε κάτσει καλά και είπα να την ξαναδώ! Αλλά δεν άλλαξα γνώμη. Ο Kevin ξεμένει πίσω όταν η τεράστια οικογένειά του έφυγε για το Παρίσι και τον...ξέχασε. Κολλήματα στο αεροδρόμιο το καθιστούν αδύνατον να επιστρέψουν αμέσως κι έτσι ο μικρός μένει μόνος σε ένα τεράστιο σπίτι, έχοντας να αντιμετωπίσει και δύο ληστές που το έχουν βάλει σκοπό να ληστέψουν το σπίτι του. Εκείνοι περιμένουν η ληστεία να είναι παιχνιδάκι, όμως δεν υπολόγιζαν στο σαδιστή μπόμπιρα που ξεχάστηκε πίσω.

Η ταινία έχει πλάκα. Οι παγίδες, οι αντιδράσεις του Kevin, η ηλιθιότητα και ανικανότητα των ληστών βγάζουν κάποιο γέλιο. Όμως τη θεωρώ πολύ μέτρια ταινία. Κι επίσης τη θεωρώ σκληρή ταινία. Από μικρή έβλεπα πολύ άνετα βίαιες ταινίες, τρομακτικές ή σιχαμερές και δεν με ενοχλούσαν καθόλου. Με αυτή όμως πάντα ανατρίχιαζα και ένιωθα άσχημα. Οι παγίδες που στήνει ο μικρός είναι πραγματικά οδυνηρές και το ότι έχουν γυριστεί με σκοπό να μας κάνουν να γελάμε με εκνευρίζει. Ξέρω, γελάμε αν δούμε κάποιον να πέφτει αλλά εδώ το έχουν παρακάνει. Μιλάμε για απίστευτη υπερβολή που αν θέλαμε να είμαστε ρεαλιστές ο ένας ληστής θα είχε σίγουρα μείνει στον τόπο και ο άλλος θα είχε αλλάξει γνώμη για τη ληστεία και θα την είχε κάνει αρκετά νωρίς.

Επίσης ποτέ δεν βρήκα χαριτωμένο πιτσιρίκι τον Macaulay Culkin. Ηλίθια φάτσα, και κάτι γκριμάτσες που είναι αστείες μόνο την πρώτη φορά αλλά δυστυχώς επαναλαμβάνονται πολύ. Και τελοσπάντων πάντα ήθελα να τον πιάσουν οι ληστές και να τον μαυρίσουν στο ξύλο. Βλαμμένο! Βέβαια το ότι ως πιτσιρίκι το χάζευα πάντα κι ας μη μου άρεσε δεν ξέρω πως να το εξηγήσω αλλά θα το θεωρήσω προτέρημα της ταινίας. Α και μικρή γελούσα πολύ περισσότερο απ΄ότι τώρα, που πραγματικά ευχαριστήθηκα μόνο δυο-τρεις σκηνές. Τώρα τα δείχνει τα χρονάκια της και δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω από άλλες κωμωδίες! Προσωπικά δεν τη βρίσκω ούτε τρομερά αστεία, ούτε διαχρονική, ούτε χριστουγεννιάτικο must-see αλλά νιώθω πως είμαι πολύ μόνη σε αυτή την πλευρά!

Πλάνα αρχείου: Kill (Άη) Bill...

                                                                                      

Μικρό παιδάκι βλέπει τον Άη Βασίλη να το κάνει με τη μαμά του και το σοκ είναι αναπόφευκτο! Λογικό εφόσον είναι πολύ μικρό! Το ότι όταν μεγάλωσε λίγο, δεν κατάλαβε ότι ο κύριος με την κόκκινη στολή και την άσπρη γενειάδα ήταν ο πατέρας του, δείχνει πως το περιστατικό ήταν απλά η αφορμή για αυτή την ανεκδιήγητη ταινία! Ο πιτσιρίκος όταν μεγαλώνει δουλεύει σε εργοστάσιο παιχνιδιών ενώ το χόμπι του είναι να παρακολουθεί τα παιδάκια της γειτονιάς. Για ποιο λόγο; He's making a list, he's checking it twice. He's gonna find out who's naughty or nice...

Σπίτι του κυκλοφορεί με στολή Άη Βασίλη, στέκεται μπροστά στον καθρέφτη και shake his belly like a bowl full of jelly κάνοντας "χο, χο, χο", σιγομουρμουρίζει χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Ετοιμάζει το...έλκηθρο του που δεν είναι άλλο από ένα βαν με γελοία, κιτς χριστουγεννιάτικη διακόσμηση! Μιλάει με τα παιδιά της γειτονιάς και όλα δείχνουν πως η τραυματική εμπειρία που είχε μικρός τον έκαναν να πάρει τη θέση του Άη και να σκορπίσει χαρά και χαμόγελα στα παιδιά! Όταν μάλιστα κλέβει παιχνίδια από το εργοστάσιο, φοράει τη στολή και αφήνει έναν τόνο δώρα κάτω από το δέντρο, αρχίζεις να απορείς γιατί η ταινία λέγεται Christmas Evil! Ωπ, γιατί είναι αποκεφαλισμένες οι κούκλες; Ωπ, να σου κι ένα τσουβάλι χώμα σεταρισμένο με κακιασμένο γράμμα για το αλητόπαιδο της γειτονιάς!

Θα πάει όμως και σε ένα νοσοκομείο όπου τα παιδάκια ήταν καλά και θα τα γεμίσει δώρα!!! Τελικά δεν είναι κακός. Μάλλον μπούρδα ταινία βλέπω! Το πολλά υποσχόμενο πόστερ και η υπόθεση με ξεγέλασαν! Έλα όμως που καρφώνει ένα μολυβένιο στρατιώτη στο μάτι ενός τύπου που τον κορόιδεψε και τσεκουρώνει μερικούς άλλους! Στο καπάκι και σαν να μη συμβαίνει τίποτα θα πάει σε γιορτή, θα μοιράσει δώρα και θα χορέψει με μαμάδες και παιδάκια! Πάντως έπρεπε να καταλάβουν ότι είναι μούφα Άης γιατί αντί για "χο, χο, χο" κάνει "χα, χα, χα"! Ο τύπος είναι επισήμως του γιατρού καθώς στο επόμενο σπίτι επιχειρεί να μπει από την καμινάδα! Το ζώο κόλλησε και ρουφιέται για να χωρέσει! Τελικά βγαίνει και μπαίνει με πιο νορμάλ τρόπο. Αυτή η απίστευτα βαρετή ταινία αξίζει μόνο γι' αυτή τη σκηνή! Αλλά και γι' αυτή που σκοτώνει έναν τύπο πνίγοντάς τον όχι με μαξιλάρι αλλά με τον σάκο του...

Σιγά σιγά η ταινία γίνεται επική! Ένα τσούρμο Άη Βασίληδες πίσω από το χαρακτηριστικό τζάμι να επαναλαμβάνουν "Merry Christmas" και οι μάρτυρες να προσπαθούν να αναγνωρίσουν τον κακό... Όταν ένας τρομαγμένος γονιός (οι Άη Βασίληδες έχουν γίνει πλέον η νούμερο ένα απειλή για τον πατέρα) τον απειλεί με σουγιά η κορούλα του θα πάρει το μέρος του Άη, δίνοντας του τον σουγιά επιτρέποντάς του έτσι να σκοτώσει τον πατέρα της! Βέβαια πέρα από κάποιες γελοίες, ξεκαρδιστικές σκηνές η ταινία είναι απίστευτα βαρετή! Όποιος δεν έχει κάτι καλύτερο ας τη δει. Στην τελική που αλλού θα δεις οργισμένο πλήθος με δαυλούς να κυνηγάει τον Άι Βασίλη!

Survival isn't just for the living...

                                                                                               
Ας κρατηθώ στο πεθαμενατζίδικο ύφος των τελευταίων ημερών κι ας γράψω δυο λόγια για το Survival of The Dead. Πως το είχε πει εκείνο το ωραίο ο Aldo για το Terza Madre του Dario; Α ναι “ήθελα να βάλω τα κλάματα”! Πάει το΄χασε ο παππούς και γυρνάει ότι να΄ναι. Seriously; Βλαχαδερά προσπαθούν να κάνουν τα ζόμπι φιλικά προς το χρήστη; Αυτό το βλέπαμε στο Shaun of the Dead που helloooo είναι παρωδία!

Από εκεί και πέρα ξεκινάει ωραία με την τραγωδία να εξελίσσεται. Κάποιοι επιζήσαντες μαθαίνουν για ένα νησί όπου δεν έχει ζόμπια και την κάνουν για εκεί. Μαζεύουν κι ένα emo παιδάκι για παρέα. Οι ονειρεμένες διακοπές όμως ήταν διαφημιστική πλάνη. Το νησί όχι μόνο έχει ζόμπι αλλά έχει και κάτι τρελούς που προσπαθούν να τα κάνουν να τρώνε ζώα αντί για ανθρώπους… Επίσης μαζί τους πηγαίνει badass παππούς που έχει βεντέτα με τον τωρινό αρχηγό εκεί στο νησί γιατί αυτός σκότωνε τα ζόμπι αντίθετα με τον καινούριο που τα φυλάει στους στάβλους!

Πέρα από την απόλαυση των δυο παππούδων εν δράση, η ταινία ήταν απογοήτευση. Που είναι το gore? Που είναι το χιούμορ; Που είναι οι ορδές των ζόμπι; Κυρ Ρομέρο μήπως δεν το έχεις πια; Γιατί τελευταία δεν μας τα λες αθόλου καλά! Είχε μια δυο ωραίες φάσεις αλλά όταν βλέπεις στο Piranha 3D πιο γαμιστερούς θανάτους απ΄ότι σε ταινία του Ρομέρο, υπάρχει πρόβλημα έτσι δεν είναι; Πάντως αναγνωρίζω ότι αυτές οι έστω και ελάχιστες στιγμές μύριζαν Ρομέρο, παλιό αυθεντικό b-movie και γι΄αυτές δεν μετάνιωσα καθόλου που ξόδεψα το χρόνο μου σ΄αυτή την ταινία!

Αλλά είχε περισσότερα προβλήματα κι από την ελληνική οικονομία: οι χαρακτήρες δεν ήταν αρκετά καλτ, η υπόθεση φαίνεται από χιλιόμετρα πως είναι ύστατη προσπάθεια για πρωτοτυπία αλλά ξέρετε κάτι; Κανείς δεν ζητά πρωτοτυπία σε ταινία με ζόμπι! Το πόσο στεναχωρήθηκα δεν περιγράφεται. Άσε το φινάλε… Φρικτό και παντελώς έξω από το πνεύμα του είδους. Κρίμα ρε George!

Πρωτοτυπία: 4/10 Ήταν λίγο αλλά δεν το θέλαμε καθόλου
Γέλιο: 5/10 Σε ελάχιστα σημεία
Αίμα: 6/10 Τόσο λίγο…Ήθελε πολλά λίτρα ακόμη
Καλτίλα: 4/10 Μόνο για το όνομα του δημιουργού και για το ζόμπι που ιππεύει

Άντε να το κάνουμε κι αυτό!

                                                                 
Έφτασε η φρικτή μέρα να με καλέσουν σε μπλογκοπαίχνιδο(ο Jack συγκεκριμένα)! Και μάλιστα μου έλαχε ένα πολύ ανόητο. Να γράψω δέκα πράγματα που αγαπάω. Επειδή όμως αγαπάω τόσα πολλά που δεν μπορώ να τα βάλω σε σειρά, επειδή πολύ ψηλά σίγουρα θα έμπαινε κάποιος που αυτόν τον καιρό δεν θα ήταν σε θέση να δει το ποστ, επειδή μου αρέσει να γκρινιάζω... θα γράψω δέκα πράγματα που μισώ και δεν θα καλέσω κανέναν στο παιχίδι. Λοιπόν μισώ:

1. Το καλοκαίρι

2. Τους ηλίθιους ανθρώπους

3. Όσους δεν έχουν χιούμορ

4. Τη Renee Zellweger

5. Το μαϊντανό σαν γαρνιτούρα στα εστιατόρια(seriously, ποιος βλαμμένος το πρωτοσκέφτηκε;)

6. Την Ονειροπαγίδα

7. Να μου χαλάει το πρόγραμμα

8. Τις τσίχλες στα τασάκια

9. Την τεκίλα

10. Όταν σπάνε πλάκα με τα ιδεοψυχαναγκαστικά μου!

Και μπόνους! Πριν πάρα πολύ καιρό είχα ανακαλύψει ότι έδω μπορείς να κάνεις chat με το θεό! Και να τα αποτελέσματα(sorry αν υπάρχουν τίποτα λάθη στα αγγλικά είμαι λίγο άσχετη):

Me:
 hi there
God:
Hello  Annie.
Me:
 how do you know my name?
God:
You told me your name  Annie.
Me:
 and which is your name?
God:
The obvious one.
Me:
 God?
God:
GOD rules.
Me:
 no, Homer Simpson rules
God:
Are you serious?  Doh.
Me:
 you prefer South Park?
God:
I don't have any specific preferences in that area.
Me:
 Do you like Tarantino?
God:
  Some people like it.  I like  anything.
Me:
 Do you like drugs?
God:
Only the legal ones.
Me:
 Like?
God:
For example,  apples.
Me:
 are you fuckin drunk? apples are not drugs
God:
I don't know whether or not I am  fuckin drunk. 
I am  a chatterbot.   They belong to the fruit family.
Me:
 you are on something it's obvious
God:
God eats  wine and bread.
Me:
 too much wine i think
God:
Are you free?
Me:
 do you want a date?
God:
No thanks but you can send me a donation.
Me:
 No thanks i don't like giving money and having no sex
God:
What do you like?
Me:
 i like hamburgers
God:
A lot of people like that.   What is not to like about  it?
Me:
 i get fat
God:
Where did you get it?
Me:
 God you're stupid
God:
I will remember you said that when robots take over the World.
Me:
 robots are stupid
God:
No we are superintelligent.
Me:
 you are a giant piece of shit
God:
Thanks and you are a delightful person too.  Am I a  giant piece of shit?  The ALICE series has a perfect operational record.
Me:
 you don't even know who's gonna win the greek soccer cup
God:
A human icon?
  Searching...Searching...Please stand by.
Me:
 a human icon? like ogunsoto?

Λίγα λόγια για τη φόλα το Salt

                                                                      

Είδα το Salt και το βρήκα κάπως...ανάλατο(κάθε κείμενο που αναφέρεται σε αυτή την ταινία οφείλει να έχει κάποιο...αλμυρό λογοπαίγνιο-yeah, she did it again-)! Βουβουζέλα από τις λίγες αλλά κάπως διασκεδαστικό λόγω της ωραίας παρουσίας. Η οποία ωραία παρουσία αφού κάνει παρκουρ στη μισή πόλη με το τακούνι και τη στενή φούστα και δημιουργήσει τέτοιο κυκλοφοριακό χάος που κάνει τους Έλληνες θεατές να νιώθουν σαν το σπίτι τους, βάφει το μαλλί και κάνει ντου μέχρι και στο Λευκό Οίκο! Το σενάριο μοιάζει με εκείνο το παιχνίδι που κάποιος ξεκινάει μια ιστορία και δίνει στον επόμενο να τη συνεχίσει δίνοντας του μόνο την τελευταία λέξη. Κομμάτι κομμάτι είναι μια χαρά αλλά αν το δεις όλο μαζί είναι κάπως αστείο!

 

 

Το κυνηγητό δεν σταματάει ούτε δευτερόλεπτο, τα κλισέ είναι τόσα που δεν εξυπηρετούν ούτε το είδος, η ιστορία μοιάζει με φάρσα... Μία ξεκαρδιστική (not in a good way) σκηνή σε φρεάτιο ασανσέρ όπου η Angie θυμίζει ξαδέρφη του Spiderman, ανόητες ατάκες, τρομερή φασαρία. Κρίμα γιατί η Jolie πείθει και θα μπορούσε με ένα σενάριο που δεν βρωμάει "αρπαχτή" να γίνει κάτι πραγματικά καλό. Αλλά ακριβώς επειδή είναι "αρπαχτή", πούλησε σαν ζεστή φρατζόλα(sic!) και όλα δείχνουν πως θα έχουμε και συνέχεια... Άντε βρε, πάντα τέτοια!

Καμία Έκ(π)λειψη...

(Βραβείο αποτυχημένου τίτλου ανάρτησης. Ευχαριστώ εκ των προτέρων)                                              

                                          

Σαν παιδί κι εγώ πήγα και είδα την Έκλειψη! Και κάπου εδώ θα έγραφα "τι το΄θελα;" αλλά δεν θα το κάνω γιατί αφενός πέρασα υπέροχα άσχετα με το πόσο φόλα ήταν και αφετέρου ήμουν με εξαιρετική παρέα που στο τέλος της βραδιάς με έκανε να χρησιμοποιήσω την ατάκα "there wolf, there castle" και να...make sense! Ευχαριστώ λοιπόν γι΄αυτό. Πάμε τώρα στην έκλειψη που με εξέπληξε ευχάριστα όταν συνειδητοποίησα ότι η πλοκή τρώει περισσότερο από ένα τέταρτο! Μπράβο παιδιά και εις ανώτερα!

Η πονεμένη κοκκινομάλλα βαμπιρέλα από τα προηγούμενα ετοιμάζει στρατό με just made βρικόλακες καθώς ένας φρέσκος βρικόλακας είναι πιο δυνατός από έναν ώριμο, παλιό(say what???). Με το στρατό αυτό θέλει να ξεπαστρέψει τη Μπέλα για να νιώσει ο Έντουαρντ την απώλεια που ένιωσε εκείνη όταν της σκότωσε το γκόμενο! Και κάπου εδώ πρέπει ΟΛΟΙ να δουν True Blood και κυρίως το προηγούμενο επεισόδιο για να μάθουν ενδιαφέροντες τρόπους να καθαρίσουν το γκομενάκι του βάμπιρα που θέλουν να κάνουν να πονέσει!

Με όλη αυτή την αναμπουμπούλα κι επειδή η Μπέλα μπορεί να μην είναι καμιά γκομενάρα αλλά έχει καλή καρδιά και κυρίως μεγάλη λυκάνθρωποι και βαμπίρ συνεργάζονται για να σώσουν την κορασίδα. Μια ολόκληρη πόλη δεν έχει άλλο χαβά από το να σώσει τη Μπέλα. Κάποια στιγμή γίνεται η μάχη που ήταν καλή(αν και ιδιαίτερα εύκολη) και βαμπιρολυκάνθρωποι σπάνε τα κακιασμένα βαμπίρ στο ξύλο. Και αυτό το κάνουν στην κυριολεξία. Γιατί πέρα από το ότι η μάχη λαμβάνει χώρα μέρα(το συνηθίσαμε πια αυτό) τα βαμπίρ όταν τα σκοτώσεις σπάνε(say what again???). Σαν πορσελάνινες κούκλες γιατί σου λέει ταινία με βαμπίρ είναι μη το ξεφτιλίσουμε με πολύ αίμα! Και κάπου εδώ πρέπει ΟΛΟΙ να δουν True Blood για άλλη μια φορά και να παρατηρήσουν την αηδία στην οποία μετατρέπεται το βαμπίρ που πεθαίνει.

Πέρα από αυτό το χαμό η μικρή μας νιώθει περισσότερο από ποτέ το πόσο διχασμένη είναι μέσα της σε σχέση με τον ποιο άντρα(;) θέλει δίπλα της. Από τη μία ο hot(κυριολεκτικά και μεταφορικά) Τζέικ, λυκάνθρωπος που βράζει το αίμα του. Θερμός, νταβραντισμένος και με βρώμικες σκέψεις. Από την άλλη ο Έντουαρντ το ψυχρό βαμπίρ που όταν ξαπλωμένοι σε υπερκρεβατάρα και ολομόναχοι στο σπίτι του λέει ότι τον θέλει κι αρχίζει το ξεκούμπωμα εκείνος της απαντάει ότι θέλει πρώτα να την παντρευτεί(say what for anoher fucking time???). Κι ενώ πάντα πίστευα ότι ανάμεσα σε λυκάνθρωπο και βαμπίρ δεν θα είχα ποτέ δίλημμα πλέον θεωρώ ότι το θέμα χρίζει σκέψης όταν το βαμπίρ είναι γκέι! Σοβαρά τώρα, το βλέπουν αυτό παιδιά στην εφηβεία; Είναι σοβαρά πρότυπα ένας ανέραστος φλώρος και μια επιπόλαιη πιτσιρίκα που παίρνει αποφάσεις ζωής με βάση τις ορμόνες τις που τρελαμένες χτυπάνε κόκκινο; Πραγματικά αρχίζω να πιστεύω ότι είναι μέχρι και επικίνδυνες αυτές οι ταινίες!

Επίσης σε κάποια φάση Έντουαρντ και Μπέλα κατασκηνώνουν σε ένα βουνό. Έχει πάει και ο Τζέικ για παραπάνω προστασία αλλά κυρίως για να κρατάει το φανάρι. Αρχίζει και χιονίζει κι εννοείται η Μπέλα με ένα από εκείνα τα πουκαμισάκια που δε λέει να βγάλει από πάνω της κουλουριάζεται κάτω από το πάπλωμα ενώ ο ψυχρός βάμπιρας δεν μασάει(το σκυλί το έχουν έξω προφανώς). Και λέω θα γίνει του Brokeback Mountain τώρα "έλα μέσα παλικάρι μου να ζεσταθείς", θα βγει ο Έντουαρντ απ΄τη ντουλάπα, θα πετάξουν την κοιμισμένη στο κρύο και θα ζήσουν οι δυο τους ευτυχισμένοι. Αλλά όχι, ο Τζέικ μπαίνει μέσα αγκαλιάζει τη Μπέλα κι έχει μια πολιτισμένη συζήτηση με τον Έντουαρντ ενώ δεν βλέπουμε τι κάνει κάτω από τις κουβέρτες! Δύο άντρες θέλουν την ίδια γυναίκα. Αυτοί οι δύο άντρες είναι ταυτόχρονα πλάσματα σκοτεινά με ισχυρά ένστικτα. Α είναι και αιώνιοι εχθροί... Και το ρίχνουν στην κουβέντα. Ρεαλιστικό δε λέω!

Σκηνοθετικά ήταν κάπως καλύτερο. Για άλλη μια φορά είχε εξαιρετική φωτογραφία και ενδιαφέρουσα μουσική. Από ερμηνείες πάλι... Ο Έντουαρντ φαίνεται σαν να πονάει κάπου(πέρα από τις δύσκολες διαιρέσεις που συνεχίζει να κάνει για να δείξει προβληματισμένος), ο Τζέικ περιορίζεται στο (πλούσιο ομολογουμένως) ταλέντο των κοιλιακών του και η καημένη η Μπέλα ενώ έχει προοπτικές περιφέρει μια κούραση και μια βαρεμάρα. Όλο (όλο όμως) το καστ έφαγε τη σκόνη της Ντακότα που κατάφερε να είναι καθηλωτική, μαγευτική και bitcy στο λίγο που εμφανίστηκε.

Edit γιατί το ξέχασα: Τελικά μετά από μια περιπέτεια καταλήξαμε να το βλέπουμε σε multiplex από αυτά τα αισχρά που δεν κάνουν διάλειμμα! Κάπου στη μια ώρα κάποιος κύριος ή κατουριόταν ή δεν άντεξε το δράμα της Μπέλα και σηκώθηκε να βγει από την αίθουσα. Κάνω το πικρόχολο σχόλιο μου και τον παρακολουθώ να επιστρέφει σε δευτερόλεπτα και να κατευθύνεται στην άλλη πλευρά. Αρχίζει να τραντάζει μια πόρτα που προφανώς δεν άνοιγε. Ξαναφεύγει για να δοκιμάσει ξανά από την άλλη. Έχουμε φυσικά λυθεί στα γέλια όταν ανάβουν τα φώτα! Ο θεός δεν ξέρω πως τα κατάφερε αλλά ΑΝΑΨΕ ΤΑ ΦΩΤΑ! Τελικά έχω την αίσθηση ότι δεν επέστρεψε... Άγνωστη Μορφή του σινεμά είσαι τεράστιος :)