Πλάνα αρχείου: What's in Mexico? Mexicans...

                                              
Δύο αδέρφια που τους κυνηγάει ο κόσμος όλος, θέλουν διαφύγουν στο Μεξικό... What's in Mexico? Mexicans για να μη ρωτάτε τα αυτονόητα! Θα κρατήσουν όμηρο έναν άντρα με τα δύο παιδιά του και θα κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για επιζήσουν! Βέβαια δεν υπολόγισαν ότι θα πέσουν πάνω σε...βαμπίρ!

Ωραία ταινία αλλά κάπως άνιση. Το πρώτο μέρος είναι εξαιρετικό. Σπιντάτοι διάλογοι, φοβερός Clooney, ένας Quentin επικίνδυνα αισθησιακός και υπέροχα διαστροφικός, τέλεια μουσική και γενικά η cool αισθητική του Rodriguez βρίσκεται παντού! Και τότε βγαίνει η Salma Hayek... Η πιο αισθησιακή σκηνή που έχω δει ποτέ σε ταινία! Βέβαια προσωπικά θέλω να την σπάσω στο ξύλο που βάζει το πόδι της στο στόμα του καλού μου αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι είναι θεά! Μετά από αυτό η ταινία αρχίζει να χάνει λίγο χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι απολαυστική! Παρά την φασαρία και κάποιες σεναριακές ευκολίες οι καινούριοι χαρακτήρες αποτελούν την επιτομή του cool και οι ατάκες σε αποζημιώνουν με το παραπάνω!

Μετά το Pulp Fiction (και κάποιες σκηνές από το Reservoir Dogs) το From Dusk Till Dawn έχει τους καλύτερους διαλόγους που έχει γράψει ο Quentin... Ατάκες κλασσικές που πολλοί κολλημένοι τις χρησιμοποιούμε καθημερινά και που σε κάνουν για μια ακόμη φορά να αναγνωρίζεις την ευφυΐα του! Το πρώτο μέρος μου άρεσε περισσότερο αλλά το δεύτερο είναι Tarantino! Για την ακρίβεια είναι ότι γουστάρει ο Tarantino να βλέπει! Ένας ακόμη μικρός φόρος τιμής στις horror cult ταινίες που λατρεύει: gore, βία, black humor(το αγαπημένο μου) κ.λ.π. καθιστούν την ταινία αυθεντικό Tarantino κι ας μην είναι δική του η σκηνοθεσία... Εγώ το έχω δεδομένο ότι είχε λόγο κι εκεί...

Είναι η αγαπημένη μου ταινία από τον Rodriguez. Κυρίως λόγω του θεού αλλά και για την cult αισθητική της που λατρεύω. Είναι η απόδειξη πως μία αποτυχημένη και γελοία ιστορία μπορεί χάρη σε ένα εξαιρετικό σενάριο, έναν καλό σκηνοθέτη κι ένα πολλά υποσχόμενο cast να χαρίσει στιγμές διασκέδασης που θα μείνουν αξέχαστες! Βασικά την λατρεύω γιατί κανείς δεν την πήρε στα σοβαρά! Όλοι κάνουν την πλάκα τους και περνάνε τέλεια...

Υ.Γ.1: Αξίζει τρελά το ντοκιμαντέρ (κάτι σαν Making of για το From Dusk Till Dawn) Full Tilt Boogie

They just fucked with the wrong Mexican...

                                                                                                          

Όχι απλά περίμενα αυτή την ταινία όσο λίγες, αλλά περίμενα και όλο το συνοδευτικό: σινεμά, νάτσος, χαβαλέ! Πήγα νωρίς νωρίς, βολεύτηκα, και περίμενα. Δεν με απογοήτευσε στο παραμικρό. Κυρίως γιατί ήμουν σίγουρη ότι θα αναδεικνύει στο έπακρο τον εντυπωσιακό Danny Trejo, θα έχει cool σκηνικά, καλτ μορφές(ναι Tom Savini καλέ μου, για σένα λέω), τον πολύ πολύ αγαπημένο μου Jeff Fahey(μου αρέσει πολύ αυτός ο άντρας) και πολύ πολύ σπλάτερ. Επίσης όπως περίμενα ήταν κάπως ξαναζεσταμένη σούπα και δεν ήταν τόσο γαμιστερό όσο το Planet Terror. Όμως μιλάμε για πολύ χαβαλέ και στο φινάλε, ποιος νοιάζεται;

Ο Machete βρίσκεται κυνηγημένος από τους πάντες και πρέπει να τα βγάλει πέρα μόνος του. Ή σχεδόν, καθώς η Jessica Alba και η Michelle Rodriguez στέκονται στο πλευρό του γοητευμένες από το ήθος του και γιατί είναι άγριο αγόρι που του αρέσει να παίζει με κοφτερά μαχαίρια. Long story short γίνεται της κακομοίρας, αίμα, κεφάλια, έντερα(oh yeah, για άλλη μια φορά εντεράκι έπαιξε το ρόλο σκοινιού) πετιούνται προς πάσα κατεύθυνση, έχουμε μια σταύρωση, τον Machete να μαθαίνει να στέλνει SMS, ωραίες γυναίκες με μεγάλα όπλα(όπου όλες σχεδόν περνάνε από την αγκαλιά του Trejo) και έναν κύριο De Niro σε κέφια...

Δεν ξέρω αν ο Robert(μου επιτρέπεις τον ενικό γλυκέ μου ε;) είχε στο μυαλό του να περάσει πολιτικά μηνύματα ή αν έβλεπε κάτι πιο βαθύ στην ταινία του αλλά ας μην το ψαχουλέψουμε. Προσωπικά ήταν και το τελευταίο που ζητούσα. Ακούγονται ωραίες ατάκες με τις καλύτερες ήδη γνωστές από το trailer, η μουσική είναι δυνατή με αποκορύφωμα το Ave Maria στην υπέροχη σκηνή της εκκλησίας και το Grindhouse βρωμάει από χιλιόμετρα. Σαν χθες μου φαινόταν τότε που το Machete ήταν απλά ένα μουφαδένιο trailer. Πόσο πολύ χάρηκα!

Ο Danny Trejo είναι γαμάτος. Δεν το περίμενα αλλά δεν ήταν απλά αξιοπρεπής. Το έχει ο άνθρωπος, έστω κι αν είναι ο μοναδικός ρόλος που μπορεί να παίξει. Από τις γυναίκες η Rodriguez αφήνει πολλά χιλιόμετρα πίσω την Alba. Για τους υπόλοιπους δεν χρειάζεται να πω κάτι. Ο De Niro παραμένει ηθοποιάρα, ο Fahey cool και ο Seagal ανέκφραστος! Η ταινία γενικά είναι κάτι που ήθελα να δω αλλά όχι να ξαναδώ. Νομίζω ότι το b-movie style που Robert και Quentin έφεραν στη μόδα με το αποτυχημένο(εισπρακτικά πάντα) Grindhouse πλέον το χορτάσαμε και στην τελική δεν είναι κάτι που πρέπει να γίνεται εσκεμμένα. Σίγουρα δεν θα γίνει όσο καλτ θα μπορούσε, σίγουρα δεν είναι η καλύτερη ταινία του Robert αλλά θα σου δώσω δύο πολύ σοβαρούς λόγους για να τη δεις: Ο Danny Trejo επιτέλους πρωταγωνιστεί και είναι τόσο cool και τόσο πολύ γαμάτος που δεν το πιστεύεις και ο De Niro ξαναοδηγεί ταξί!

      

Πλάνα αρχείου: Give him the gun. Give him all the guns...

                                                                                        
Ο Rodriguez και ο Tarantino έχουν ένα κοινό... Σε κάθε συνέντευξη προαναγγέλλουν 10.000 καινούρια project, ταινίες κ.λ.π. από τα οποία στο τέλος δεν γίνεται τίποτα!!! Μας έχουν λοιπόν στο περίμενε και το μόνο που καταφέρνουν είναι να μαζευόμαστε οι φαν και να συζητάμε πω ΘΑ ήταν ΑΝ γινόταν κάθε μια από αυτές τις ιδέες λίγο πριν αρχίσουμε να ψάχνουμε για μια ακόμη φορά πίσω από τις λέξεις του Pulp Fiction(η εκδοχή να μην ήθελε να πει τίποτα ο ...ποιητής παρά να μας κάνει να συζητάμε με τις ώρες, απορρίπτεται ως πολύ εύκολη!). Ευτυχώς το Grindhouse εγχείρημα τους το πραγματοποίησαν με αποτέλεσμα δυο ταινίες που τα σπάνε!

Το Death Proof ήταν υπέροχο, να μην τα ξαναλέμε! Ας μιλήσουμε καλύτερα για το Planet Terror! Έχει δράση, έχει ζόμπι, έχει ωραίες και δυναμικές γυναίκες, έχει τον Freddy Rodríguez σε έναν απίστευα κυνικό ρόλο να τα κάνει όλα λίμπα... Θέλουμε τίποτα άλλο; Εγώ ναι! Τον Quentin σε psycho ρόλο με διεστραμμένο βλέμμα... Ω ναι κι αυτός εκεί!

Απίστευτη αναβίωση των Grindhouse ταινιών!Από τα κακόγουστα σεξιστικά αστεία και τις πέραν του δέοντος cool ατάκες και χαρακτήρες μέχρι το missing reel!!! Υπέροχα ρετρό που το ευχαριστιέσαι μέχρι το τελευταίο κλισέ δευτερόλεπτο! Μπορώ να πω ότι συγκινήθηκα κιόλας στο τέλος...


Ο Rodriguez δεν διαφοροποιείται εύκολα στις ταινίες του. Πάντα θα υπάρχει το ίδιο στυλ μουσικής, ένας sexy χορός, ένας έρωτας που θα γεννιέται(ή εκπληρώνεται) κάπου ανάμεσα σε σφαίρες που πέφτουν βροχή κ.λ.π.. Όταν στην σχεδόν πάντα ίδια μουσική προστίθενται metal στοιχεία, πρωταγωνίστρια στον χορό είναι η  αναμφίβολα αισθησιακή (αλλά απίστευτα αντιπαθητική) Rose McGowan και η πιο συγκινητική στιγμή του έργου είναι εν μέσω πτωμάτων, μετά από απίστευτη σκηνή δράσης και πριν την διάσωση με ελικόπτερο... έχουμε την απόλυτη Rodriguez συνταγή!!!

Αυτός είναι ο Rodriguez που αγαπάμε και μακάρι να μην αναλωθεί σε όλα αυτά τα ριμέικ που σκέφτεται αλλά να προχωρήσει επιτέλους στο πολυαναμενόμενο Sin City 2... Barbarella, Red Sonia(ex θυμάσαι γέλιο;), και Women in Chains και σε όλα πρωταγωνίστρια η Rose McGowan είναι too much!

90s Favorites...

Νομίζω ήρθε η ώρα να ποστάρω τις 25 αγαπημένες μου ταινίες τις δεκαετίας του '90. Μία από τις καλύτερες κινηματογραφικά δεκαετίες και προσωπικά η δεύτερη αγαπημένη μου!

Πλάνα αρχείου: This reminds me of a joke...

                                                                          
Μεγάλη αδυναμία έχω στον συγκεκριμένο σκηνοθέτη, κυρίως γιατί είναι κολλητός του καλού μου! Έχει κάνει αρκετά πράγματα που γουστάρω τρελά και είναι και φοβερός τύπος. Βέβαια είναι πιο ιδανικός για καλοκαιράκι αλλά δεν βαριέσαι θυμήθηκα το Κάποτε στο Μεξικό σήμερα και είπα να βρω αυτή την ανάρτηση!


Το El Mariachi το είδα σχετικά αργά(τελευταίο από τα τρία). Να πω την αλήθεια δεν με τρέλανε... Ίσως λόγω της ποιότητας της παραγωγής που φώναζε"Δώσε κάτι καλέ κύρια να πληρώσω τους κομπάρσους". Καλή η τέχνη δεν λέω, αλλά όταν πρόκειται για πιστολίδι, εφέ και δράση θέλω μια κάποια ποιότητα! Οι ηθοποιοί μου φάνηκαν καλοί και γενικά το πνεύμα του Rodriguez είχε αρχίσει από τότε να φαίνεται. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν κάποιες "Ταραντινικές" σκηνές! Δεδομένου ότι βγήκε την ίδια χρονιά με το Reservoir Dogs δεν μπορώ παρά να συμπεράνω πως αυτοί οι δύο κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος και το ότι αργότερα θα γνωρίζονταν είναι τουλάχιστον καρμικό!


Το Desperado είναι το κορυφαίο κατά τη γνώμη μου! Εξαιρετικοί ρυθμοί, δράση, η Salma Hayek(άξια μούσα του Rodriguez) και ο Antonio Banderas είναι κάτι παραπάνω από καυτοί και κάπου ανάμεσα ένας υπέροχος Quentin Tarantino να λέει ένα ανέκδοτο με τον μοναδικό του τρόπο λίγο πριν τον καθαρίσουν.

Παρεμπιπτόντως ξέρω ότι γουστάρει να σκοτώνονται οι χαρακτήρες που υποδύεται αλλά καλό θα ήταν να σταματήσει να γίνεται αυτό!!! Η μουσική εξαιρετική και η διασκέδαση είναι κάτι παραπάνω από δεδομένη!


Την τριλογία συμπληρώνει το Once Upon a Time in Mexico! Στο υπάρχον(με κάποιες διαφοροποιήσεις) καστ προστίθεται ο Johnny Depp, ο Mickey Rourke,η Eva Mendes και ο Enrique Iglesias(!) και η ταινία γίνεται αυτόματα must see!!! Ο Johnny Θεός όπως πάντα... Η δράση, ο ρυθμός το χιούμορ κινούνται κι εδώ σε ικανοποιητικά επίπεδα (ειδικά το χιούμορ!) όμως το σενάριο είναι λίγο ότι να' ναι! Σαν ταινία δεν παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να καλύψει το προσχηματικό σενάριο!


Πάντως με όλη την τριλογία διασκέδασα πολύ! Για μένα ο Rodriguez είναι περίεργη υπόθεση! Δεν τον θεωρώ ταλεντάρα αλλά αναμφισβήτητα έχει καλές στιγμές! Η κορυφαία του είναι το Sin City και μετά το From Dusk Till Dawn! Ίσως να μην είναι τυχαίο το ότι σε αυτές δεν έχει γράψει το σενάριο ο ίδιος...