Είχα καιρό γράψει αυτή την ανάρτηση όμως τη φύλαγα μήπως και βρει διανομή το ντοκιμαντέρ. Αλλά επειδή δεν το κόβω και μια και είναι πολύ εύκολο να το βρείτε και να το δείτε θα ποστάρω σήμερα τη σαχλαμάρα που έγραψα!
Το ντοκιμαντέρ ξεκινάει με τον Jim να βγαίνει από ένα τρακαρισμένο αμάξι. Tον βλέπουμε να κάνει ωτοστόπ, να οδηγεί(αυτά τα εμβόλιμα πλάνα παίζουν από το τέλος προς την αρχή). Ακούγεται ραδιόφωνο. Ο εκφωνητής ανακοινώνει ότι ο Jim Morrison είναι νεκρός! Εκεί μου σηκώθηκε η τρίχα και αυτόματα συγκινήθηκα... Ο Morrison και οι Doors ήταν όλη μου η εφηβεία! Η μουσική που με συντρόφευε καθημερινά. Αργότερα με σημάδεψε ο ποιητής Morrison... Αυτά τα σκόρπια λόγια που μπλέκουν την πραγματικότητα με την παράνοια. Για αυτούς και πολλούς περισσότερους λόγους ότι αφορά στους Doors, αφορά και μένα. Και πάντα είμαι έτοιμη να δαγκώσω αν δεν φερθούν με τον απαραίτητο σεβασμό σε αυτόν τον άνθρωπο.
Το When You're Strange αφηγείται την ιστορία των Doors, χωρίς να λέει καινούρια πράγματα. Λίγο πολύ όλα τα ξέραμε. Αλλά τα κείμενα βγάζουν αγάπη και θαυμασμό αληθινού φαν. Χωρίς να είναι εντυπωσιακά δίνουν όμορφα την κατάσταση της εποχής. Καταλαβαίνουμε απόλυτα γιατί ο κόσμος είχε ανάγκη τους Doors και ειδικότερα τον Morrison. Και είχε πολλά να δώσει. Τα έδωσε μαζεμένα και ίσως παραπάνω από όσο άντεχε. Προσπαθώ να γράψω για το ντοκιμαντέρ αλλά όλο στον Τζιμάκο καταλήγω και συγγνώμη για το ασύντακτο αυτό κείμενο. Και μια που πετάω άσχετα να πω για μια υπέροχη σκηνή: Name? - Jim. - Occupied? - Χμμμ, και χαμογελάει! Πόσο βαθιά χαραγμένο στο μυαλό μου έμεινε αυτό το χαμογελάκι του Jim. Όπως και η ανατριχίλα όταν μετά τον θάνατο των Χέντριξ και Τζόπλιν, στα 27 τους αμφότεροι, ο Jim λέει: "Κοιτάτε το νούμερο 3"!
Για τις μουσικές δεν θα πω κάτι. Όλα τα γνωστά κομμάτια είναι εκεί. Ενδιαφέροντα trivia για κάποια από αυτά. Μεγάλη ήταν η χαρά μου που άκουσα για λίγα δευτερόλεπτα το Take It As It Comes(που είναι το αγαπημένο μου κομμάτι). Θα τους δεις να ηχογραφούν, τον Jim σχεδόν μόνιμα σε μη νηφάλια κατάσταση, τη φιλία που ξεθωριάζει μεν αλλά είναι πάντα εκεί! Εστιάζει στον Morrison αλλά για όλα τα μέλη έχει ενδιαφέροντα στοιχεία. Ο Ray Manzarek που είναι και μεγάλη μου λατρεία σε υπέροχες στιγμές. Ακούμε και δυο τρία πράγματα για την Παμ αλλά ξέρετε πως είναι αυτά, θα συμπαθήσουμε ποτέ τον μεγάλο έρωτα κάποιου lead singer? Μάλλον όχι.
Τα αρχειακά πλάνα σε κάνουν να ξεχνιέσαι τόσο που βγαίνεις απ΄την αίθουσα και νομίζεις ότι μεταφέρθηκες σε άλλη εποχή! Η κακή ποιότητα των περισσότερων από αυτά γρήγορα συνηθίζεται και κάποια από αυτά σε κάνουν να νιώθεις ότι με μαγικό τρόπο τους παρακολουθείς από κάποια χρονοκλειδαρότρυπα. Σχεδόν αισθάνεσαι αμήχανα που είσαι τόσο κοντά τους, που μιλάνε άνετα χωρίς να γνωρίζουν ότι είσαι εκεί. Θέλω να γράψω τόσα πολλά που όμως δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την ταινία αυτή καθεαυτή, οπότε κλείνω το κείμενο με την τελευταία φράση του When You're Strange: Για να καείς πρέπει να έχεις φωτιά μέσα σου... Ή κάπως έτσι ;)
