Αγαπημένοι Απέθαντοι

                           

Με αφορμή τη νέα σαιζόν του True Blood που by the way είναι παραπάνω από συμπαθητική είπα να κάνω ένα αφιερωματάκι στα αγαπημένα μου βαμπίρ. Υπέροχα, ερωτικά πλάσματα του φανταστικού που οι δημιουργοί τους είτε εκμεταλλεύονται στο έπακρο, είτε τα λούζουν με γκλιττερ με τα γνωστά βαρετά αποτελέσματα.

 

9. Klaus - The Vampire Diaries

Σε μία σειρά με χλιαρά φλωροβαμπιράκια ήταν προφανές πως θα ξεχώριζε ο κακός με την cool προφορά. Κάτι το sexy ψεύδισμα, λίγο το νερό που βάζει στο κρασί του για τα μάτια της Καρολάιν αλλά κυρίως ότι παρά το προαναφερθέν νερό δε διστάζει να σου βγάλει την καρδιά και να στην ταΐσει αν τον τσαντίσεις. Και δεν λέμε να του κάνεις τίποτα χοντρό, πχ να θέλεις να τον σκοτώσεις, νομίζω το ίδιο θα αντιδρούσε και αν το σκυλάκι σου του κατουρούσε το γκαζόν!

 

8. Angel - Buffy the Vampire Slayer/Angel

Στη λίστα δεν ήθελα να συμπεριλάβω κανένα μελαγχολικό-δενθέλωνατρώωκόσμο- βαμπιράκι αλλά όταν αυτό σκάει με τη μορφή του  David Boreanaz, δερμάτινο μπουφάν και alter ego τον Angelous δεν μπορείς να κάνεις και πολλά. Ο Angel σηκώνει στις πλάτες το βάρος του παρελθόντος και όταν αποφασίσει να βγει από το γραφείο του και να μιζεριάσει outdoors, kicks asses με χαρακτηριστική ευκολία!

 

7. Armand - Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles

Ανάμεσα στον βαρετό Louis και τον εμμονικό Lestat ο μυστηριώδης, γοητευτικός, με υπέροχο μαλλί Armand ξεχωρίζει άνετα. Πριν σε σκοτώσει θα βρει χρόνο να φλερτάρει και να θρέψει το ανυπέρβλητο "εγώ" του, γιατί έτσι κάνει το σωστό το βαμπίρ και κάτι μελαγχολικούλικα ερωτιάρικα αγοράκια που συνηθίζουμε να τρώμε στη μάπα τελευταία, καλά θα κάνουν να μάθουν μπαλίτσα!

6. Richard Gecko - From Dusk Till Dawn

Ναι ξέρω. Είναι τρελός, είναι παιδεραστής και όταν γίνεται βαμπίρ δεν τον λες και πολύ γοητευτικό. Είναι όμως και ο Quentin και αυτό σε έναν τέλειο κόσμο θα έπρεπε να αρκεί!

 

5. Franklin - True Blood

Cool προφορά. Στα όρια της παράνοιας. Ψυχωτικός. What's not to like. Μας άφησε νωρίς ο καημένος και μάλιστα άδικα. Επειδή δηλαδή αυτό το βλαμμένο η Τάρα αποφάσισε να κάνει τη δύσκολη. Ο Franklin εμφανίζεται και στο πρόσφατο Lone Ranger αλλά κι εκεί η χαρά δεν κρατάει πολύ!

 

4. Dracula - Dracula

Είσαι απέθαντο πλάσμα που ζει αιώνες. Έχεις την καστράρα σου και μέσα πανέμορφες βαμπιρέλες εκ των οποίων η μία είναι η Μπελούτσι. Και τα παρατάς όλα για ΤΗ ΓΚΟΜΕΝΑ ΤΟΥ KEANU REEVES(ότι κι αν σημαίνει αυτό). Όσο κι αν με την κοινή λογική σε θεωρώ βλάκα, έχεις για πάντα μια θέση στην καρδιά μου. Γιατί αγαπάς!

 

3. Eric Northman - True Blood

Κοίτα τώρα πως θα πέσει το επίπεδο. Από τον Κόπολα στη camp τρασιά του HBO. Αλλά καλός ο ρομαντισμός και οι έρωτες αλλά είναι ο Eric Northman. Και real vampire atittude, και βίκινγκ καταγωγή, και χιούμορ, και ok δεν τον λες και άσχημο. Προσωπικά πάντως ο Alexander Skaasgard σαν άντρας μου αρέσει μόνο σε αυτό το ρόλο, σε αντίθεση με άλλα μέλη της οικογενείας.

 

2. Cassidy - The Preacher

Αν δεν έχετε διαβάσει το Preacher παρακαλώ να το κάνετε. Αν έχετε το τηλέφωνο του Tarantino να τον πάρετε να του πείτε πως θέλω να το γυρίσει σε σειρά για το HBO για να ολοκληρωθώ σαν άνθρωπος(ή δώστε μου το τηλέφωνο και κάτι θα βρω να το κάνω). Ο Cassidy είναι το πιο cool, badass βαμπίρ που έχω δει ποτέ. Έχει χιούμορ, ξέρει να εκτιμά ένα καλό burger, πίνει σαν να μην υπάρχει αύριο και well δεν παίζει καλύτερη παρέα για Σαββατόβραδο. Σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι εύκολο να τον έχεις φίλο. Είναι μαλάκας από τους λίγους, θα σε μπλέξει σίγουρα, θα την πέσει στεγνά στη γκόμενά σου αλλά υποψιάζομαι ότι θα του το συγχωρέσεις γιατί θα θυσιαζόταν για σένα και πάντα θα σε κάνει να φαίνεσαι λίγο πιο γαμάτος απλά και μόνο επειδή περπατάει δίπλα σου. Α και είναι Ιρλανδός!

 

1. Spike - Buffy the Vampire Slayer/Angel

Μ΄αρέσει ένας άντρας που ξέρει να διασκεδάζει. Αλλά ακόμα περισσότερο μου αρέσει αυτός που θα σε ειρωνευτεί χωρίς δεύτερη σκέψη αν γίνεσαι βλακάκος. Και μη σου πω πόσο μου αρέσει όταν αυτό γίνεται με αγγλική προφορά(οκ έχω ένα θέμα με τις προφορές). Και στο τέλος ποιος είναι πιο γαμάτος; Αυτός που τον καταράστηκαν να έχει ψυχή οπότε μπορεί να σε αγαπήσει και ταυτόχρονα να κλαψουρίζει για όσα έκανε όταν δεν είχε ή αυτός που αρχίζει να νιώθει πράγματα για σένα ενώ δεν έχει και αποφασίζει ν΄ αποκτήσει (με ότι συνέπειες έχει αυτό) ακόμη κι όταν ξέρει πως θα φάει χυλόπιτα; 

        

The most terrifying film you will ever experience (not)

                                  

Να τα πούμε (μετά από άπειρο καιρό) λίγο για το Evil Dead. Το ριμέικ ξέρεις αυτό λέγαμε πως είναι αχρείαστο αλλά από την άλλη σαν κάτι να ετοιμάζει ο Sam Raimi(από την καρέκλα του παραγωγού αυτή τη φορά) οπότε το περιμέναμε κιόλας. Και τελικά μπορεί να μην είναι κάτι αξιοσημείωτο αλλά τουλάχιστον είναι τίμιο. Υπόσχεται τρόμο, υπόσχεται αίμα και αυτό δίνει. Και όσο χάνει στον τρόμο στο ανταποδίδει σε αίμα. Πολύ gore. Δεν τσιγκουνεύτηκαν σε τίποτα. Εύγε, μπράβο και τέτοια. Το καταχάρηκα!

Από εκεί και πέρα όμως έχουμε να κάνουμε με ένα κλασσικό "cabin in the woods" φιλμ. Από αυτά που έχουμε δει ένα εκατομμύριο φορές και που όταν δεν αποφεύγεις τα κλισέ πρέπει να κάνεις κάτι παραπάνω. Κάτι που θα σε κάνει να ξεχωρίζεις. Ή έστω οφείλεις να έχεις χιούμορ. Ειδικά αυτό μου έλειψε πολύ. Περίμενα να γελάσω αλλά το μόνο αστείο είναι η ερμηνεία του τύπου με τα γυαλιά. Ο οποίος εκτός από ανύπαρκτος ηθοποιός έχει και το ρόλο του ηλιθιότερου των ηλιθίων! Δηλαδή σοβάρα, κρατείστε το πρωτότυπο σκηνικό της ηχογράφησης. Αλλά όοοοχι βρίσκουν το βιβλίο, είναι τυλιγμένο με σύρματα ξέρω γω, ο τύπος τα κόβει το ανοίγει, βλέπει παντού προειδοποιήσεις "μην το διαβάσεις" κι αρχίζει να μουρμουράει λατινικά. Μετά ουπς ξέρεις ξύπνησα κάτι from downstairs και τώρα μπήκε στην αδερφή σου και θα μας πάρει όλους ο διάολος. Τι του λες;

   

Και ξυπνάει λοιπόν το σατανικό πνεύμα κι αρχίζει το πανηγύρι. Η ατμόσφαιρα είναι αρκετά creepy και μια δυο τρομάρες τις χαρίζει. Αν ήταν και λιιιγο πιο φωτεινές οι σκηνές να βλέπουμε τι στα κομμάτια γίνεται θα ήταν ίσως πιο τρομακτικό. Γιατί οκ fear of the dark και τέτοια αλλά αν δεν βλέπω τι γίνεται με τι θα τρομάξω; Από την άλλη με τα αιχμηρά αντικείμενα η ταινία τα πάει πολύ καλά. Ακρωτηριασμοί με μαχαίρια, πριόνια(ε καλά αυτό επιβάλλονταν), ηλεκτρικά μαχαίρια. Ειλικρινά ότι μπορούσε να κοπεί κόπηκε ή σχεδόν τελοσπάντον. Τους ακρωτηριασμούς συνοδεύουν συντριβάνια αίματος όπως αρμόζει σε κάθε φιλμ του είδους που σέβεται τον εαυτό του και γενικά fun!

Στο σπλάτερ λοιπόν είναι που νικάει η ταινία. Είναι το μοναδικό που έχει να προσφέρει και αν μέχρι ένα σημείο σε κάνει να βαριέσαι ή να τη βρίσκεις αχρείαστη, έρχεται το φινάλε και της δίνει λόγο ύπαρξης. Εκείνο το τελευταίο τέταρτο όπου γίνεται Ο χαμός! Σαν κάποιος να μπήκε στο πλατό και να είπε "guys ξεσκίστε τα πάντα, ριμάξτε τα σκηνικά, χαλάστε ότι καβάτζα σε fake blood έχουμε, σε ποιον έχουν μείνει πόδια; χέρια; κόφτε τα!". Καθαρή απόλαυση...

Τζα!

Always check your candy...

                           

Αυτή η ανάρτηση προοριζόταν για το ΣΚ αλλά το ρούτερ με πρόδωσε!

Βλακείες σαν τον Άγιο Βαλεντίνο ξέρουμε να κάνουμε εισαγωγή. Cool γιορτές σαν το Halloween δεν μας έκοψε να φέρουμε :( Εμείς δεν μασάμε όμως και τουλάχιστον σχετική ταινιούλα βλέπουμε κάθε χρόνο. Φέτος διαλέξαμε να μην κινηθούμε κλασσικά βλέποντας για χιλιοστή φορά το αριστούργημα του Κάρπεντερ αλλά να κάνουμε τη διαφορά με κάτι πιο καινούριο. Και το Trick R Treat αποδείχτηκε ιδανική περίπτωση ταινίας. Πρόκειται για διαφορετικές ιστορίες που συνδέονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μεταξύ του. "Περίεργα" περιστατικά που συμβαίνουν στην ίδια πόλη την ίδια νύχτα, τη νύχτα του Halloween...

Δεν πρόκειται για κάποιο σούπερ τρομακτικό θρίλερ. Όμως έχει εκπληκτική ατμόσφαιρα. Σε βάζει τόσο πολύ στο κλίμα αυτής της υπέροχης γιορτής. Αν ήξερα πως μυρίζουν οι κολοκύθες θα τις μύριζα στον αέρα όσο έβλεπα την ταινία. Γενικά λοιπόν μου άφησε όμορφη αίσθηση. Είναι βέβαια από τις ταινίες που θέλει παρέα. Είτε για να κανιβαλίσετε όλοι μαζί, είτε για να τρομάξετε ο ένας τον άλλο. Είχα καιρό να δω τόσο καλό "παρεϊστικο" θρίλερ. Έχει σκηνές πραγματικά καλογυρισμένες. Αν δεν είσαι πολύ τραγί σαν εμένα ίσως και να τρομάξεις σε κάποια σημεία. Έχει όμως και κάποιες γραφικές στιγμές που δεν μπορείς να ξεπεράσεις εύκολα. Τα όρια ανάμεσα στο camp και το κιτς είναι δυσδιάκριτα και δεν ξέρω πως τυχαίνει τον τελευταίο καιρό αλλά πάνω τους στρογγυλοκάθεται η Anna Paquin.

Πάντως το ότι έχει ανακατέψει φαντάσματα, serial killers, βαμπίρ, λυκάνθρωπους, τους θρύλους του Halloween και παρ΄όλα αυτά δεν βγαίνει μπουκωμένο είναι αξιοσημείωτο. Και τελικά μιλάμε για ένα καλό θρίλερ που συστήνω ανεπιφύλακτα. Εξάλλου όπως ολόσωστα σημειώνεται σε ένα από τα πόστερ της ταινίας "Η καλύτερη Halloween movie τα τελευταία 30 χρόνια". Α! Και μην ξεχνάμε το κωλόπαιδο τον Σαμ που σε κάνει να τρομάζεις απλά με την ύπαρξή του.

    

Burning Down the House

  True Blood: Season 4 Episode 10

I Wish I Was the Moon

                                        

 True Blood: Season 4 Episode 6

Me and The Devil

                                        

 True Blood: Season 4 Episode 5

Πλάνα αρχείου: Ο...νεκρός της διπλανής πόρτας!

                                   
Χωρίς περιστροφές και πολλά πολλά τα ζόμπι κάνουν την εμφάνιση τους από την πρώτη σκηνή! Στην δεύτερη τα βλέπουμε στο video club να νοικιάζουν το dawn of the dead και άλλα ανάλογα ταινιάκια πριν κατασπαράξουν τον υπάλληλο και τρομοκρατήσουν τους πελάτες... Μετά τους τίτλους αρχής μεταφερόμαστε πέντε χρόνια αργότερα... Η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει την zombie squad, πρόκειται για ομάδα ειδικών δυνάμεων (μερικοί επαρχιώτες μπάτσοι με καραμπίνες και καχύποπτο ύφος) που ειδικεύεται στα ζόμπι! Μαθαίνουμε επίσης την ύπαρξη θρησκευτικής οργάνωσης(!) που μάχεται για την ...σωτηρία των ζόμπι καθώς τα θεωρούν δημιούργημα του Θεού και μελλοντική εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους!!!
 

Ζόμπι σκοτώνουν ανθρώπους, μπάτσοι προσπαθούν να σκοτώσουν ζόμπι αν και αυτό δεν γίνεται καθώς άλλη μια καινοτομία της ταινίας είναι το ότι δεν πεθαίνουν αν τα χτυπήσεις στο κεφάλι!!! Το αποτέλεσμα είναι κομμάτια από ζόμπι να μένουν ζωντανά (μέχρι και μια γλώσσα!), ένα κεφάλι να δαγκώνει και να κόβει τα δάχτυλα ενός αστυνομικού και άλλα κουλά! Λίγο αργότερα μαθαίνουμε τον λόγο ύπαρξης των ζόμπι... Την αποκάλυψη κάνει επιστήμονας ο οποίος με τη βοήθεια της τεχνολογίας έχει κάνει κάποια ζόμπι να μιλάνε!!! Βέβαια δεν του το αποκάλυψαν αυτά καθώς το μόνο που λένε μετά το πείραμα είναι:πεινάω, αλλά συνδυάζοντας πληροφορίες και γεγονότα το κατάλαβε!

Διαδήλωση διαμαρτυρίας(!) υπέρ των ζόμπι!

Έχει μάλιστα και σχέδιο για αντίδοτο... Έτσι η γνωστή ομάδα βλαχόμπατσων μεταβαίνει στην περιοχή από όπου ξεκίνησε η ιστορία για να βρουν αυτό που θα αποτελέσει το αντίδοτο. Οι πιστοί της περιοχής είναι κι αυτοί με το μέρος των ζόμπι και αντί να τα σκοτώνουν τους φοράνε...φίμωτρα! Έχουν μαζέψει μάλιστα μερικά σε ένα υπόγειο και σε ένα κλουβί που θυμίζει κοτέτσι με σκοπό να τα ξαμολήσουν όταν αυτό χρειαστεί! Αρχηγός τους είναι ανεκδιήγητος τύπος που κυκλοφορεί με γυαλί ηλίου παντού και πρέπει να είναι ο χειρότερος ηθοποιός του κόσμου!!! Μάλλον όχι, ο χειρότερος ηθοποιός του κόσμου είναι ο επιστήμονας...το αποδεικνύει όταν χρειαστεί να ουρλιάξει από τρόμο!

Ζόμπι με το φιμωτράκι του!

Το κυνηγητό αρχίζει: Οι αστυνομικοί κυνηγάνε τα ζόμπι και τους αστυνομικούς η θρησκευτική οργάνωση! Τα εφέ δεν είναι της πλάκας παρά σε κάποια μόνο σημεία και αυτό κάνει ακόμη πιο γαμάτη την ταινία! Σε εκείνα τα σημεία που τα εφέ θυμίζουν εφηβική φάρσα το αίμα πετάγεται σαν να το έχει βάλει κάποιος σε σωληνάριο οδοντόκρεμας και να πιτσιλάει παντού(δεν χρειάζεται το αίμα να βγαίνει από το θύμα). Ένα επίσης στοιχείο που με ενθουσίασε είναι ο τρόπος που πολλές φορές τα ζόμπι κάνουν την εμφάνισή τους. Είναι σκυμμένα εκτός πλάνου και ξαφνικά...τζααα πετιούνται! Είναι ξεκαρδιστικό!


Το τέλος είναι υπέροχο και άκρως αναμενόμενο... Τους τίτλους τέλους μόνο ως αυτοσαρκασμό μπορώ να τους εκλάβω καθώς πριν δούμε έναν έναν τους ηθοποιούς διαβάζουμε: YOU HAVE JUST WITNESSED THE INCREDIBLE TALENTS OF!!! Γενικά το χιούμορ υπάρχει άφθονο αν και τα ζόμπι, οι ερμηνείες, το σενάριο και κυρίως τα εφέ βγάζουν τρελό γέλιο! Κοινώς είναι μία καλή και κυρίως σωστή ταινία με ζόμπι και το καταδιασκέδασα!

You Smell Like Dinner

                                                  

True Blood: Season 4 Episode 2

She's Not There

     

True Blood: Season 4 Episode 1

It's their night to come alive...

                                                                   
Πέρασε καιρός ε; Είναι που περνάω καλά!!! Είχα πολύ καιρό βρει αυτή την ταινία η οποία για κάποιο λόγο νόμιζα πως είναι και σοβαρή αλλά δεν την είχα δει. Ένα καμένο μεσημέρι λοιπόν από τα πολλά αυτού του μήνα είπαμε να τη δούμε. Δεν ξέρω αν κάναμε καλά ή κακά. Δεν ξέρω αν μου άρεσε ή όχι. Ξέρω όμως ότι γέλασα πολύ. Και πως είναι μια κακή ταινία... Αλλά ξέρεις μωρέ, κάπου τα όρια ανάμεσα σε κακή ταινία και "καλή" κακή ταινία είναι δυσδιάκριτα. Και μερικές φορές περνάς τόσο καλά που δυσκολεύεσαι να παραδεχτείς ότι δεν βλέπεται. Μία τέτοια ταινία είναι λοιπόν το Dance of the Dead.

Το prom πλησιάζει και όλοι ψάχνουν συνοδό. Όμως τα σχέδια χαλάνε οι νεκροί που διάλεξαν τη στιγμή να βγουν από τους τάφους. Εδώ και καιρό που και που ξεμύτιζε κανένας αλλά ο νεκροθάφτης φρόντιζε να το κρύβει. Αντί ας πούμε να ειδοποιήσει κάποιον... Θα φοβόταν μην τον κατηγορήσουν ότι δεν κάνει καλά τη δουλειά του και οι δυσαρεστημένοι πελάτες...σηκώνονται και φεύγουν. Τη μέρα θα σώσει μια (τι άλλο) αλλοπρόσαλλη ομάδα. Εχθροί θα συμφιλιωθούν, τα φλωράκια θα γίνουν άντρες και θα χτυπήσουν τις καλύτερες γκόμενες και φυσικά για όλα ευθύνεται ένα πυρηνικό εργοστάσιο! Ευτυχώς από θέμα σεναρίου δεν προσπαθεί να πρωτοτυπήσει.

Αν με ρωτάς νομίζω πως τελικά την βρίσκω κακή. Κυρίως για ένα λόγο. Πρόκειται για μια συνειδητά κακή ταινία. Και όταν γίνεται αυτό θέλει τσαχπινιές, να κλείνει το μάτι στον θεατή, να μπορεί να κάνει τους φανς του Ρομέρο να χαμογελούν. Εδώ όμως απλά τους έλειπαν λεφτά και ταλέντο και είπαν "δεν βαριέσαι b-movie είναι σιγά μην κουραστούμε". Ε αυτό είναι απαράδεκτο.  Θα γελάσω με τις γραφικότητες του σεναρίου, τις τραγικές ερμηνείες και τα εφέ της πλάκας και θα περάσω καλά αλλά και πάλι για πέταμα θα την έχω την ταινία. Γιατί άλλο να είναι μια ταινία τόσο κακή που είναι καλή καταλάθος(ο σκηνοθέτης έχει την εντύπωση ότι πρόκειται για το Νονό των zombie movies) και άλλο κάτι σαν αυτό εδώ που γεννήθηκε ζητώντας κράξιμο.

Πρωτοτυπία: 0/10 Δεν υπάρχει δευτερόλεπτο που να μην σου θυμίζει κάτι!
Γέλιο: 7/10 Όταν θέλει να σε κάνει να γελάσεις δεν το καταφέρνει. Όταν δεν θέλει όμως...τότε είναι που κλαις από τα γέλια!
Αίμα: 7/10 Το πάλεψαν αρκετά ας μην τους αδικήσω!
Καλτίλα: 2/10 Θα θελε αλλά μπαααα!

Πλάνα αρχείου: What's in Mexico? Mexicans...

                                              
Δύο αδέρφια που τους κυνηγάει ο κόσμος όλος, θέλουν διαφύγουν στο Μεξικό... What's in Mexico? Mexicans για να μη ρωτάτε τα αυτονόητα! Θα κρατήσουν όμηρο έναν άντρα με τα δύο παιδιά του και θα κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για επιζήσουν! Βέβαια δεν υπολόγισαν ότι θα πέσουν πάνω σε...βαμπίρ!

Ωραία ταινία αλλά κάπως άνιση. Το πρώτο μέρος είναι εξαιρετικό. Σπιντάτοι διάλογοι, φοβερός Clooney, ένας Quentin επικίνδυνα αισθησιακός και υπέροχα διαστροφικός, τέλεια μουσική και γενικά η cool αισθητική του Rodriguez βρίσκεται παντού! Και τότε βγαίνει η Salma Hayek... Η πιο αισθησιακή σκηνή που έχω δει ποτέ σε ταινία! Βέβαια προσωπικά θέλω να την σπάσω στο ξύλο που βάζει το πόδι της στο στόμα του καλού μου αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι είναι θεά! Μετά από αυτό η ταινία αρχίζει να χάνει λίγο χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι απολαυστική! Παρά την φασαρία και κάποιες σεναριακές ευκολίες οι καινούριοι χαρακτήρες αποτελούν την επιτομή του cool και οι ατάκες σε αποζημιώνουν με το παραπάνω!

Μετά το Pulp Fiction (και κάποιες σκηνές από το Reservoir Dogs) το From Dusk Till Dawn έχει τους καλύτερους διαλόγους που έχει γράψει ο Quentin... Ατάκες κλασσικές που πολλοί κολλημένοι τις χρησιμοποιούμε καθημερινά και που σε κάνουν για μια ακόμη φορά να αναγνωρίζεις την ευφυΐα του! Το πρώτο μέρος μου άρεσε περισσότερο αλλά το δεύτερο είναι Tarantino! Για την ακρίβεια είναι ότι γουστάρει ο Tarantino να βλέπει! Ένας ακόμη μικρός φόρος τιμής στις horror cult ταινίες που λατρεύει: gore, βία, black humor(το αγαπημένο μου) κ.λ.π. καθιστούν την ταινία αυθεντικό Tarantino κι ας μην είναι δική του η σκηνοθεσία... Εγώ το έχω δεδομένο ότι είχε λόγο κι εκεί...

Είναι η αγαπημένη μου ταινία από τον Rodriguez. Κυρίως λόγω του θεού αλλά και για την cult αισθητική της που λατρεύω. Είναι η απόδειξη πως μία αποτυχημένη και γελοία ιστορία μπορεί χάρη σε ένα εξαιρετικό σενάριο, έναν καλό σκηνοθέτη κι ένα πολλά υποσχόμενο cast να χαρίσει στιγμές διασκέδασης που θα μείνουν αξέχαστες! Βασικά την λατρεύω γιατί κανείς δεν την πήρε στα σοβαρά! Όλοι κάνουν την πλάκα τους και περνάνε τέλεια...

Υ.Γ.1: Αξίζει τρελά το ντοκιμαντέρ (κάτι σαν Making of για το From Dusk Till Dawn) Full Tilt Boogie

Waiting sucks...again!

                        

Περνάει ο καιρός... Άρχισαν τα πρώτα teasers να βγαίνουν... ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!! Waiting sucks άλλωστε.

                  

Από τώρα έχω αρχίσει να παθαίνω τα εμφράγματα...

Άσε μας ρε Sam!

Μπιλάκο μάντεψε ποιος κλέβει την παράσταση πάλι...

Και μερικά ως συνήθως σούπερ γαμάτα πόστερ:

 

                                      

Βέβαια η καινούρια σαιζόν πιθανότατα θα είναι μια σάχλα αλλά όσο μένει διασκεδαστική η σειρά εμένα δεν με χαλάει. Ποιος τη βλέπει για την πλοκή άλλωστε;

                                

Πλάνα αρχείου: Horror Favorites

                         

Ταινίες θρίλερ, τρόμου, μυστηρίου, κ.λπ.. Θα παραθέσω τα αγαπημένα μου που δεν ενδιαφέρουν κανένα και όποιος θέλει ας προσθέσει τα δικά του. Όχι ότι αυτά αφορούν κανένα απλά για να γίνει κουβέντα.

Αγαπημένο τρομακτικό παιδί: Ο..αδερφούλης από την Προφητεία! Το σκασμένο όλα πάνω του τρομακτικά(από τα ρούχα μέχρι το βλέμμα). Στο νήμα χάνει το κοριτσάκι του Εξορκιστή (κυρίως γιατί από τη μέση της ταινίας ξέρεις ότι πρέπει να την αποφύγεις) και κάτι γιαπωνέζικα παιδάκια γιατί χωρίς μακιγιάζ δεν θα κατάφερναν τίποτα.

Αγαπημένος δολοφόνος: Michael Myers. Όταν είσαι τρομακτικός και ταυτόχρονα συνονόματος με αυτόν... Ε σου αξίζει η πρωτιά.

Αγαπημένος μη ζωντανός δολοφόνος: Τζέισον ή Φρέντυ; Φρέντυ ή Τζέισον; Φρέντυ γιατί τη λίμνη και τη στοιχειωμένη κατασκήνωση τα αποφεύγεις τον ύπνο όμως;

Αγαπημένο σπλάτερ: Braindead!

Αγαπημένα ζόμπι: Ο Ρομέρο το έχει ανακηρύξει σε τέχνη όμως ο Lucio Fulci με το Zombi 2 πάντα θα είναι λίγο(ελάχιστα όμως) παραπάνω.

Αγαπημένος τέρας-ραδιενεργό πλάσμα-εξωγήινη αηδία: Σε αυτή την κατηγορία θα μπορούσα να έχω πολλά όμως πάντα το σαρκοφάγο φυτό από το Μαγαζάκι του Τρόμου θα με συνεπαίρνει με της μελωδίες του και το πανέξυπνο χιούμορ του.


Αγαπημένη μεταφορά βιβλίου του Κινγκ: Κριστίν και δεν το συζητώ!

Τρόμαξα τόσο που δεν το ξαναβλέπω: Το Αυτό(It). Από τότε φοβάμαι τους κλόουν! Και με τον Εξορκιστή(το Director's Cut) είχα φοβηθεί αλλά το ξαναείδα. Το Αυτό όμως δεν ξαναμπαίνει στο σπίτι μου...

                                      

Καλά Χριστούγεννα(πλάνα αρχείου)

                                                           

Τόσα έχω να πω για την πιο Χριστουγεννιάτικη, τρυφερή, σκοτεινή, παραμυθένια, γλυκιά, αστεία, ζεστή ταινία που φτιάχτηκε ποτέ αλλά πάντα θα μου φαίνονται λίγα.

Μία ταινία φτιαγμένη με απίστευτη αγάπη από ένα δημιουργό με όραμα και ταλέντο, κάθε χρόνο μας χαρίζει υπέροχες στιγμές... Προς Θεού μη την δείτε στην ΕΡΤ τη βάζουν μεταγλωττισμένη οι άθλιοι!

Ας ταυτιστούμε με τον Jack, ας δακρύσουμε με τη Sally, ας τραγουδήσουμε με τον Oogie Boogie και ας διασκεδάσουμε με τους υπέροχους σκανταλιάρηδες κατοίκους της Halloween Town!

Ας ταξιδέψουμε με τις συναρπαστικές μουσικές του Danny Elfman και ας νιώσουμε τη μαγεία των Χριστουγέννων...

Επίσης ψάξτε το διπλό DVD που κυκλοφορεί με τα απίθανα extras και αφιερώστε μερικές ωρίτσες στην πιο σκοτεινή και ταυτόχρονα μαγευτική ιστορία...

Vatos

             

The Walking Dead: Season 1 Episode 4

                     

The Ultimate Experience In Grueling Terror

                                                                    

Πόσο πολύ γαμάτη μπορεί να είναι μια ταινία; Το Evil Dead είναι ένα δείγμα γαμάτης ταινίας. Κουβαλάει αγάπη, αυθορμητισμό, αυθεντική δημιουργικότητα. Κι έμελλε να γίνει σημείο αναφοράς! Για διάφορους λόγους ο μαραθώνιος που είχαμε κανονίσει δεν έκατσε και περιοριστήκαμε στην πρώτη μόνο ταινία. Δε μας χάλασε(κυρίως εμένα που δεν τη θυμόμουν τόσο καλά). Παρέα αποτελούμενη από δυο ζευγάρια και μια τρελή πάνε να μείνουν σε παραπεταμένη, ετοιμόρροπη καλύβα(για την οποία πλήρωσαν κιόλας)! Βρίσκουν ένα περίεργο βιβλίο και το μαγνητοφωνημένο ημερολόγιο ενός ερευνητή. Αρχίζουν να το ακούν και το αφήνουν ακόμη κι όταν αρχίζει να μουρμουράει κάτι αλλόκοτα που προφανώς θα ξυπνήσουν δαιμόνια και τέτοια. Ακολουθεί ένας απίστευτα κινηματογραφημένος βιασμός από δέντρα και πλέον ότι πεθαίνει απλώς δυσκολεύεται να μείνει νεκρό!

 

Gore, τρόμος, φαν. Ο Sam Reimi έδειξε το δρόμο για ένα σινεμά παρεξηγημένο από κάποιους αλλά λατρεμένο όσο τίποτα από άλλους. Τα έχει όλα, τα έχει πολύ και συμφέρει! Το παλιό σπίτι, το απειλητικό δάσος, η σκόνη και η υγρασία που δημιουργούν εξαιρετική ατμόσφαιρα, λίγο γυμνό για το απαραίτητο sexy, πολύ εντόσθιο, αίμα, παραμορφωμένες ομορφιές και let the party begin! Το Evil Dead είναι επιτυχία σε πολλά επίπεδα. Αρχικά είναι τρομακτικό. Κυρίως τα εξωτερικά νυχτερινά πλάνα που αναδίδουν ένα γοτθικό άρωμα. Υπάρχει απειλή και τη νιώθεις. Όταν πλέον η απειλή ταυτοποιηθεί, αρχίζει η σπλατεριά. Σπλάτερ σε τόσο υπερβολικό βαθμό που γίνεται απίστευτα διασκεδαστικό. Άσε που η Linda είναι απ΄τα πιο αστεία ζομποπράγματα που έχεις δει! Μακράν λοιπόν από τις πιο αρμονικές ταινίες του είδους της(ειλικρινά δεν υπάρχει κάτι που να της λείπει ή που να ήταν αχρείαστο).

 

 

H ταινία χτίζεται μαεστρικά. Σκέψου το λίγο. Ουσιαστικά είναι πέντε ηθοποιοί και μια καλύβα. Οι ίδιοι γίνονται η απειλή και μπορούν να σε ξεγελάσουν. Δεν είναι ζομποταινία να πεις ότι θα πάρεις το κολάι σκοτώνοντας άγνωστα ζόμπι πριν φτάσεις στο σημείο να διαμελίσεις τη σάπια γκόμενά σου(με την πολύ κυριολεκτική έννοια). Πόσο υπέροχη η σκηνή που τη θάβει. Ή στο τέλος που η λύση επέρχεται με άκρως υπερβολικό τρόπο. Απλά και μόνο για να διαλυθούν στα εξ ών αηδιαστικά συνετέθη οι καλοί μας φίλοι :) Τα εφέ σε αυτή την περίπτωση, σήμερα θυμίζουν Halloween αλλά ίσως γι΄αυτό να λειτουργούν τόσο διαολεμένα καλά. Η μουσική είναι πολύ ταιριαστή, οι ηθοποιοί είναι καλοί, κυρίως μετά τη...μεταμόρφωσή τους. Ο δε πρωταγωνιστής είναι εξαιρετικός. Ιδανική φάτσα και σωματοδομή.

 

 

Πολλές οι αναφορές σε αγαπημένες ταινίας (Texas Chainsaw Massacre, Shining-η αρχική σκηνή με το σχεδόν τροχαίο-) και όπως επαναλαμβάνω από την αρχή του κειμένου, εδώ έχουν λειτουργήσει ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Αυθεντικό cult, με τα απαραίτητα μπλεξίματα με τη λογοκρισία και το φανατικό κοινό που της αρμόζει! Την αγαπάω υπερβολικά πολύ αυτή την ταινία και απορώ που είχα τόσα χρόνια να τη δω. Δεν θα το ξανακάνω! Μου αρέσει πάρα πολύ που αγαπημένοι σκηνοθέτες που ξεκίνησαν από μικρά horror αριστουργήματα καταξιώθηκαν στο Hollywood. Ο Reimi μετά τα Spiderman θυμήθηκε τα παλιά με το πολύ καλό(και νοσταλγικό) Drag Me To Hell, σειρά σου Peter Jackson!

 

Α τι ωραία! Γέμισε το blog μου ομορφιές :)

                 

Days Gone Bye

                                                             

The Walking Dead: Season 1 Episode 1
              

My Favorite Men (TV Edition)

                                                                                     
Με αφορμή αυτό το ποστ σκεφτόμουν τις αντρικές τηλεοπτικές μορφές. Εννοείται δεν έρχεται αυτόματα στο μυαλό μου κάποιος τηλεοπτικός ήρωας ακούγοντας τη λέξη Άντρας όμως θα κάνω μια λιστούλα με τους αγαπημένους μου και θα προσπαθήσω να εντοπίσω τα κύρια χαρακτηριστικά τους!

Οι ωραίοι: Στην πραγματικότητα κανένας τους και ποτέ δεν θα ήταν η πρώτη μου επιλογή. Αλλά όταν μειώνονται τα ρούχα στην οθόνη μειώνεται αυτόματα και το βάθος των κριτηρίων μου και το να μην είμαι ρηχή είναι πέρα από τις δυνάμεις μου.

Special Agent Seeley Booth
(Bones)

Όμορφος άντρας, ηθικός, αγγελικά πλασμένος. Δεν διστάζει ποτέ να κάνει μια ηρωική πράξη. Αν είχε άσπρο άλογο θα ήταν διαφήμιση Old Spice! Οk προσπάθεια για χιούμορ στέφθηκε με αποτυχία! Θα ήταν αυτός για τον οποίο μιλάνε τα παραμύθια. σώμα κόλαση, χαμογελάκι παιχνιδιάρικο και τρομερή ικανότητα να οδηγεί χωρίς να κοιτάει το δρόμο!

Eric Northman
(True Blood)

Εκτός από κούκλος και απύθμενα sexy, είναι και puppet master! Πάντα κάνει το δικό του και μια λέξη του φτάνει για να τσακιστούν όλοι να τον υπακούσουν. Έχει ξεπεράσει κάθε όριο hotness στην τηλεόραση και το κάνει εύκολα. Ε βοηθάει και το ότι είναι βαμπίρ!

Sawyer
(Lost)

Εντάξει κλισέ! Αλλά δεν φταίω. Αυτό το αλήτικο, μάγκας και παρτάκιας αλλά κατά βάθος χρυσή καρδιά, πληγωμένη με παιδικά τραύματα είναι παλιά και δοκιμασμένη συνταγή για να φτιάξεις έναν sexy χαρακτήρα. Και όταν συνοδεύεται από τέλειους κοιλιακούς, καραμελένιο χρώμα και αψεγάδιαστο μαλλί ε δεν θέλει πολύ. Πόσο μάλλον αν οι υπόλοιποι του νησιού είναι σαν ναυαγοί. Oh..wait!

Τα πρότυπα:Αξίες σταθερές και αγαπημένες. Καλά ή κακά πρότυπα δεν έχει σημασία. Αυτοί δείχνουν το δρόμο! Τρεις διαφορετικοί άντρες στους οποίους θα ήθελα να μοιάσω αν ήμουν άντρας, τρεις άντρες που θα ήθελα να γνωρίσω αν υπήρχαν απλά για να τους δώσω τα respect μου...

Bill Adama
(Battlestar Galactica)

Τι κουβάλησε στις πλάτες του. Κι όμως πάντα ακέραιος! Αντρίκια αντιμετωπίζει τόσο τα προβλήματα όσο και τις λάθος επιλογές του. Ηγέτης, δάσκαλος, φίλος... Δεν γίνεται να μη νιώσεις δέος μπροστά σε έναν τέτοιο χαρακτήρα, ειδικά όταν διαπιστώνεις πόσο ανθρώπινος μπορεί να είναι!

Denny Crane
(Boston Legal)

Χοχοχο! Ρεπουμπλικάνος μέχρι αηδίας, υπέρ της οπλοκατοχής, μισογύνης, εγωιστής! Κι όμως γοητευτικός. Γιατί ο άτιμος είναι αλάνθαστος. Κάθε κουλαμάρα μπορεί να τη στηρίξει με επιχειρήματα και στο τέλος να επαληθευτεί. Γιατί έχει εμπειρίες, εξυπνάδα, δηλητηριώδες χιούμορ. Και αν το πληθωρικό του χαρακτήρα του τον φέρει σε δύσκολη θέση...mad cows!

Barney Stinson
(How I Met Your Mother)

Είναι ιδέα! Όλα τα στραβά του κόσμου μπορεί να έχει αλλά είναι τόσο στον κόσμο του και τόσο ονειροπαρμένος που δεν μπορείς να μην τον λατρέψεις. Διάολε έχει γράψει το Bro Code! Αν θες να μάθεις να ζεις, suit up και μάθε μπαλίτσα απ΄τον άρχοντα. Αυτό!

Οι κατεστραμμένοι:Έχουν τη δική τους ξεχωριστή γοητεία. Οι άντρες τους βλέπουν με συμπάθεια. Οι γυναίκες θέλουν να τους βοηθήσουν να μαζέψουν τα κομμάτια του(σοβαρά αυτή τη γραφικότητα πρέπει να την κόψουμε κορίτσια). Μπορεί να είναι ωραίοι, αλάνια αλλά βγάζουν μια οικειότητα κυρίως γιατί στην αποτυχία τους καθρεφτίζονται κομμάτια του εαυτού μας!

Hank Moody
(Californication)

Οι γυναίκες τον θέλουν, οι άντρες τον ζηλεύουν αλλά έχει χάσει προ πολλού τη μπάλα. Μια φορά αγάπησε αλλά το έκανε δυνατά, χωρίς όρια, αντρικά και για πάντα! Κατέστρεψε όλη του τη ζωή μόνος του, πληγώνει συνεχώς τις δύο γυναίκες της ζωής του αλλά είναι διαολεμένα συμπαθής. Κυρίως γιατί δε μεγάλωσε ποτέ, γιατί είναι τόσο ειλικρινής που μπορεί να σε προσβάλει και for fuck's sake είναι ο Hank Moody!

Christian Troy
(Nip/Tuck)

Αυτός εύκολα έμπαινε και στην πρώτη κατηγορία. Όμως για μένα πάντα ανήκε σε αυτή πραγματικά. Διαλυμένος εσωτερικά, ποντάρει στο χρήμα, τη δόξα και στην ομολογουμένως υπέροχη εμφάνισή του. Έχει ύφος, πουλάει στυλ και είναι ένα εγωκεντρικό καθίκι. Όμως όχι πάντα(όπως η σιγανοπαπαδιά ο συνεργάτης του). Έχει και μια ευαίσθητη πλευρά που λίγοι έχουν δει και ακόμη λιγότεροι έχουν εκτιμήσει!

Hank Dolworth
(Terriers)

Φρέσκια είσοδος! Υπέροχο πλάσμα. Έχει κόψει το αλκοόλ αν και τώρα θαρρώ το χρειάζεται περισσότερο από ποτέ. Εκεί που πάει να φτιάξει τη ζωή του, εκεί δίνει μια κλοτσιά και τα κάνει σκατά. Πληγωμένος, ακόμη σκέφτεται την πρώην γυναίκα του φέρνοντας τη σε δύσκολη θέση. Loser από όλες τις απόψεις αλλά αξιολάτρευτος (by the way, απίθανος και ο ηθοποιός που τον υποδύεται, θα ζήσουμε μεγάλες στιγμές μ΄αυτή τη σειρά).

Οι cool:Ή αλλιώς αυτοί που δεν θα μεγαλώσουν ποτέ! Παίρνουν η ζωή στην πλάκα και το κάνουν καλά. Νομίζω ο πιο αγαπημένος μου τύπος από όλους!

Mal Reynolds
(Firefly)

O Captain είναι φευγάτος. Κλέφτης, μπάσταρδος, με τρομερή αίσθηση του χιούμορ. Κάθε ατάκα του είναι ικανή να σε ρίξει κάτω από το γέλιο. Αν όμως το χρειαστείς θα είναι εκεί. Δεν θα διστάσει ακόμη και να θυσιαστεί. Ίσως όταν τελειώσω το Firefly να έχει γίνει ο αγαπημένος μου χαρακτήρας ever.

David Addison
(Moonlighting)

Τι να πρωτοπείς γι΄αυτόν τον άνθρωπο. Είναι ικανός να στήσει limbo game καταμεσής του γραφείου. Ο πιο τέλειος εργοδότης. Αστείος, cool, ενθουσιώδης. Κάνει σαματά όπου εμφανιστεί και το κάνει με στιλ! Κι όταν πρέπει να πιάσει τους κακούς...θα τα κάνει μαντάρα με χαρακτηριστική ευκολία! Όταν ερωτευτεί...θα τα κάνει χειρότερα! O Bruce Willis είναι ιδανικός για το ρόλο.

Sean Spencer
(Psych)

Mac freak, pop culture fan, συνεχώς στην κοσμάρα του. Δεν παίρνει τίποτα στα σοβαρά(hello παριστάνει το μέντιουμ για να βγάζει λεφτά), είναι θεατρίνος του κερατά, πάντα άνετος και έτοιμος για χαβαλέ. Α λατρεύει και τους ανανάδες :) Τον αγαπάω αυτόν τον άντρα(πες αγόρι καλύτερα) και πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί στην Ελλάδα δεν έχει πέραση αυτή η σειρά.

ΥΓ: Να υπενθυμίσω ότι το ποστ είναι για τους αγαπημένους μου άντρες και όχι χαρακτήρες!