Πλάνα αρχείου: Somewhere in the Universe, there must be something better than man...

                                                      

Τέσσερις άνθρωποι έχουν φύγει από τη γη προς εξερεύνηση. Το σκάφος τους πέφτει σε έναν πλανήτη, ενώ συνειδητοποιούν ότι ταξίδευαν για πολλά έτη φωτός(εδώ μπαίνουν κάτι επιστημονικά, η θεωρία της σχετικότητας προφανώς και άλλα τέτοια που ψιλοκαταλαβαίνω αλλά με μπερδεύουν) και ουσιαστικά έχουν προχωρήσει χιλιάδες χρόνια μπροστά. Από το σκάφος βγαίνουν ζωντανοί οι τρεις και αρχίζουν να εξερευνούν αυτόν τον πλανήτη. Θα ανακαλύψουν ότι κατοικείται από ομιλούντες πιθήκους που κάνουν κουμάντο, ενώ οι άνθρωποι θεωρούνται κατώτερο είδος, δεν μιλάνε και ζουν κυνηγημένοι. Οι πίθηκοι θα τους κυνηγήσουν και αυτόν που θα πιάσουν ζωντανό θα τον φυλακίσουν.

                                                      

Εκεί θα τον γνωρίσει η πιθηκούλα επιστήμονας που πιστεύει ότι οι άνθρωποι μπορούν να εξημερωθούν και ο αρραβωνιαστικός της που πιστεύει ότι οι πίθηκοι προέρχονται από τον άνθρωπο και όπως είναι λογικό τον θεωρεί τον χαμένο κρίκο της εξέλιξης. Στη συνέχεια θα έχουμε δίκες, κυνηγητά, φανατισμένους θρησκόληπτους πιθήκους που φέρονται σαν...άνθρωποι! Η ταινία είναι μια φοβερή αλληγορική ιστορία. Πετύχαμε εξελικτικά; Που οδηγεί η εξέλιξη; Μπορούμε να την καθορίσουμε; Μήπως είναι καλύτερο να γυρίσουμε προς τα πίσω;

Ταυτόχρονα θίγει θέματα όπως ο θρησκευτικός φανατισμός, και κυρίως το μεγάλο θέμα της επιστημονικής φαντασίας, ποια είναι τα όρια της επιστήμης και της τεχνολογίας! Το τελευταίο σαν θεματική μου αρέσει πάρα πολύ(ίσως γι΄αυτό έφαγα και τέτοιο κόλλημα με το Galactica) κυρίως γιατί ακόμη δεν έχω σχηματίσει προσωπική άποψη. Από τις αγαπημένες μου ταινίες του είδους. Μου αρέσει πολύ και το ότι είναι αληθοφανής! Πιθανότατο σενάριο(αν και πιο πιθανό θα ήταν ο αντίστοιχος πλανήτης των κατσαρίδων). Και φυσικά αυτό το φοβερό τέλος!!!

Πλάνα αρχείου: Ο...νεκρός της διπλανής πόρτας!

                                   
Χωρίς περιστροφές και πολλά πολλά τα ζόμπι κάνουν την εμφάνιση τους από την πρώτη σκηνή! Στην δεύτερη τα βλέπουμε στο video club να νοικιάζουν το dawn of the dead και άλλα ανάλογα ταινιάκια πριν κατασπαράξουν τον υπάλληλο και τρομοκρατήσουν τους πελάτες... Μετά τους τίτλους αρχής μεταφερόμαστε πέντε χρόνια αργότερα... Η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει την zombie squad, πρόκειται για ομάδα ειδικών δυνάμεων (μερικοί επαρχιώτες μπάτσοι με καραμπίνες και καχύποπτο ύφος) που ειδικεύεται στα ζόμπι! Μαθαίνουμε επίσης την ύπαρξη θρησκευτικής οργάνωσης(!) που μάχεται για την ...σωτηρία των ζόμπι καθώς τα θεωρούν δημιούργημα του Θεού και μελλοντική εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους!!!
 

Ζόμπι σκοτώνουν ανθρώπους, μπάτσοι προσπαθούν να σκοτώσουν ζόμπι αν και αυτό δεν γίνεται καθώς άλλη μια καινοτομία της ταινίας είναι το ότι δεν πεθαίνουν αν τα χτυπήσεις στο κεφάλι!!! Το αποτέλεσμα είναι κομμάτια από ζόμπι να μένουν ζωντανά (μέχρι και μια γλώσσα!), ένα κεφάλι να δαγκώνει και να κόβει τα δάχτυλα ενός αστυνομικού και άλλα κουλά! Λίγο αργότερα μαθαίνουμε τον λόγο ύπαρξης των ζόμπι... Την αποκάλυψη κάνει επιστήμονας ο οποίος με τη βοήθεια της τεχνολογίας έχει κάνει κάποια ζόμπι να μιλάνε!!! Βέβαια δεν του το αποκάλυψαν αυτά καθώς το μόνο που λένε μετά το πείραμα είναι:πεινάω, αλλά συνδυάζοντας πληροφορίες και γεγονότα το κατάλαβε!

Διαδήλωση διαμαρτυρίας(!) υπέρ των ζόμπι!

Έχει μάλιστα και σχέδιο για αντίδοτο... Έτσι η γνωστή ομάδα βλαχόμπατσων μεταβαίνει στην περιοχή από όπου ξεκίνησε η ιστορία για να βρουν αυτό που θα αποτελέσει το αντίδοτο. Οι πιστοί της περιοχής είναι κι αυτοί με το μέρος των ζόμπι και αντί να τα σκοτώνουν τους φοράνε...φίμωτρα! Έχουν μαζέψει μάλιστα μερικά σε ένα υπόγειο και σε ένα κλουβί που θυμίζει κοτέτσι με σκοπό να τα ξαμολήσουν όταν αυτό χρειαστεί! Αρχηγός τους είναι ανεκδιήγητος τύπος που κυκλοφορεί με γυαλί ηλίου παντού και πρέπει να είναι ο χειρότερος ηθοποιός του κόσμου!!! Μάλλον όχι, ο χειρότερος ηθοποιός του κόσμου είναι ο επιστήμονας...το αποδεικνύει όταν χρειαστεί να ουρλιάξει από τρόμο!

Ζόμπι με το φιμωτράκι του!

Το κυνηγητό αρχίζει: Οι αστυνομικοί κυνηγάνε τα ζόμπι και τους αστυνομικούς η θρησκευτική οργάνωση! Τα εφέ δεν είναι της πλάκας παρά σε κάποια μόνο σημεία και αυτό κάνει ακόμη πιο γαμάτη την ταινία! Σε εκείνα τα σημεία που τα εφέ θυμίζουν εφηβική φάρσα το αίμα πετάγεται σαν να το έχει βάλει κάποιος σε σωληνάριο οδοντόκρεμας και να πιτσιλάει παντού(δεν χρειάζεται το αίμα να βγαίνει από το θύμα). Ένα επίσης στοιχείο που με ενθουσίασε είναι ο τρόπος που πολλές φορές τα ζόμπι κάνουν την εμφάνισή τους. Είναι σκυμμένα εκτός πλάνου και ξαφνικά...τζααα πετιούνται! Είναι ξεκαρδιστικό!


Το τέλος είναι υπέροχο και άκρως αναμενόμενο... Τους τίτλους τέλους μόνο ως αυτοσαρκασμό μπορώ να τους εκλάβω καθώς πριν δούμε έναν έναν τους ηθοποιούς διαβάζουμε: YOU HAVE JUST WITNESSED THE INCREDIBLE TALENTS OF!!! Γενικά το χιούμορ υπάρχει άφθονο αν και τα ζόμπι, οι ερμηνείες, το σενάριο και κυρίως τα εφέ βγάζουν τρελό γέλιο! Κοινώς είναι μία καλή και κυρίως σωστή ταινία με ζόμπι και το καταδιασκέδασα!

Πλάνα αρχείου: What's in Mexico? Mexicans...

                                              
Δύο αδέρφια που τους κυνηγάει ο κόσμος όλος, θέλουν διαφύγουν στο Μεξικό... What's in Mexico? Mexicans για να μη ρωτάτε τα αυτονόητα! Θα κρατήσουν όμηρο έναν άντρα με τα δύο παιδιά του και θα κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για επιζήσουν! Βέβαια δεν υπολόγισαν ότι θα πέσουν πάνω σε...βαμπίρ!

Ωραία ταινία αλλά κάπως άνιση. Το πρώτο μέρος είναι εξαιρετικό. Σπιντάτοι διάλογοι, φοβερός Clooney, ένας Quentin επικίνδυνα αισθησιακός και υπέροχα διαστροφικός, τέλεια μουσική και γενικά η cool αισθητική του Rodriguez βρίσκεται παντού! Και τότε βγαίνει η Salma Hayek... Η πιο αισθησιακή σκηνή που έχω δει ποτέ σε ταινία! Βέβαια προσωπικά θέλω να την σπάσω στο ξύλο που βάζει το πόδι της στο στόμα του καλού μου αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι είναι θεά! Μετά από αυτό η ταινία αρχίζει να χάνει λίγο χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι απολαυστική! Παρά την φασαρία και κάποιες σεναριακές ευκολίες οι καινούριοι χαρακτήρες αποτελούν την επιτομή του cool και οι ατάκες σε αποζημιώνουν με το παραπάνω!

Μετά το Pulp Fiction (και κάποιες σκηνές από το Reservoir Dogs) το From Dusk Till Dawn έχει τους καλύτερους διαλόγους που έχει γράψει ο Quentin... Ατάκες κλασσικές που πολλοί κολλημένοι τις χρησιμοποιούμε καθημερινά και που σε κάνουν για μια ακόμη φορά να αναγνωρίζεις την ευφυΐα του! Το πρώτο μέρος μου άρεσε περισσότερο αλλά το δεύτερο είναι Tarantino! Για την ακρίβεια είναι ότι γουστάρει ο Tarantino να βλέπει! Ένας ακόμη μικρός φόρος τιμής στις horror cult ταινίες που λατρεύει: gore, βία, black humor(το αγαπημένο μου) κ.λ.π. καθιστούν την ταινία αυθεντικό Tarantino κι ας μην είναι δική του η σκηνοθεσία... Εγώ το έχω δεδομένο ότι είχε λόγο κι εκεί...

Είναι η αγαπημένη μου ταινία από τον Rodriguez. Κυρίως λόγω του θεού αλλά και για την cult αισθητική της που λατρεύω. Είναι η απόδειξη πως μία αποτυχημένη και γελοία ιστορία μπορεί χάρη σε ένα εξαιρετικό σενάριο, έναν καλό σκηνοθέτη κι ένα πολλά υποσχόμενο cast να χαρίσει στιγμές διασκέδασης που θα μείνουν αξέχαστες! Βασικά την λατρεύω γιατί κανείς δεν την πήρε στα σοβαρά! Όλοι κάνουν την πλάκα τους και περνάνε τέλεια...

Υ.Γ.1: Αξίζει τρελά το ντοκιμαντέρ (κάτι σαν Making of για το From Dusk Till Dawn) Full Tilt Boogie

Πλάνα αρχείου: Peter Fonda drivin' hard!! Susan George ridin' easy

  

Είναι κλασσική. Αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι. Περί ορέξεως... Ο Larry και ο Deke ληστεύουν με τον πλέον εύκολο, γρήγορο και ανώδυνο τρόπο ένα κατάστημα. Έχουν έτοιμο σχέδιο διαφυγής όμως υπολόγιζαν χωρίς τη Mary η οποία τους φορτώθηκε με το έτσι θέλω. Αρχίζει λοιπόν κυνηγητό με την αστυνομία, γκάζια, σκόνη... Τα γνωστά.

Ο Larry δεν είναι και ο πιο διακριτικός οδηγός. Γρήγορος κι ευέλικτος μεν, φασαριόζος και ριψοκίνδυνος δε. Αν έπαιζε GTA θα ήταν ο τύπος παίκτη που δεν ξέρει σε πιο πλήκτρο αντιστοιχεί το φρένο, που στέκεται με το αυτόματο στη μέση του δρόμου και καθαρίζει όποιον βρει, αυτός που έχει αποκτήσει περήφανα τον μεγαλύτερο αριθμό από εκείνα τα αστεράκια που δηλώνουν σε τι βαθμό σε κυνηγάει η αστυνομία. Ο Larry δρα παρορμητικά, έχει καλά αντανακλαστικά αλλά δεν τον λες και φοβερά έξυπνο.

Ο φίλος του ο Deke από την άλλη είναι πιο μεθοδικός. Οργανωτικός, έξυπνος, προνοητικός. Ο φλύαρος Larry και ο λιγομίλητος Deke .Οι δυο τους είναι το τέλειο δίδυμο. Βέβαια το ότι είναι τόσο διαφορετικοί θα τους προκαλέσει μερικά προβλήματα αλλά όχι πολύ σοβαρά.

Και στη μέση η Mary. Η Mary είναι η κοπέλα του Larry ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων. Είναι το πιο σπαστικό είδος γυναίκας αλλά ο Larry κάτι της βρίσκει. Τους κατσικώθηκε επειδή έτσι γούσταρε, είναι γκρινιάρα, κλαψιάρα και μιλάει συνέχεια. Τσακώνεται όλη την ώρα με τον Larry αλλά αυτός συνεχίζει να μην την πετάει από το αμάξι. Άντρες τι περιμένεις... Από την άλλη ο Deke δεν την πάει και πολύ (αρχικά τουλάχιστον) αλλά γκόμενα του φίλου του είναι, τι μπορεί να κάνει;

Δεν είναι κακή ταινία σε καμία περίπτωση. Απλά ίσως ήθελα περισσότερη δράση. Το κυνηγητό περιορίζεται σε μερικά κλασικά σκηνικά και γενικά η ζωή του Larry δεν γίνεται και ιδιαίτερα δύσκολη. Εκτός από το τελευταίο δεκάλεπτο όπου θα αντιμετωπίσει αρκετά έξυπνους και ικανούς οδηγούς(όχι μόνο αυτοκινήτων). Από κει και πέρα είναι κλασικό carsploitation φιλμάκι με τις απαραίτητες σεναριακές ευκολίες και το μηδενιστικό φινάλε, το οποίο όμως ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να δεις... Ο Peter Fonda είναι φοβερός όπως και ο Adam Roarke. Αρκετά καλή και η Susan George. Σε μερικές στιγμές επίσης έχει ξεκαρδιστικούς και πολύ έξυπνους διαλόγους!

Πλάνα αρχείου: Assault on Precinct 13

                                                                     
Παίρνεις το Rio Bravo. Το φέρνεις σε μια πιο σύγχρονη εποχή. Βγάζεις τον John Wayne. Κάνεις τους κακούς να μη βγάζουν άχνα και να μη έχουν καμία σχέση με κάποιον κρατούμενο. Στο αστυνομικό τμήμα τοποθετείς ελάχιστο κόσμο και ακόμη πιο ελάχιστα όπλα και σφαίρες. Πως το παραπάνω θα γίνει αριστούργημα; Το δίνεις στον Carpenter και στο κάνει αγνώριστο!!!
Αποπνικτική, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που τόσο όμορφα χτίζει πάντα ο Carpenter? Checked!
Χαρακτήρες πρωτότυποι και διαφορετικοί? Checked!
Άρωμα b-movie? Checked!




Και να που παρακολουθείς κάτι που υπό άλλες συνθήκες δεν θα είχε καν ενδιαφέρον με ενθουσιασμό και αγωνία. Το εύρημα των σιωπηλών κακών τους κάνει ακόμη πιο απειλητικούς. Αν και η εν ψυχρώ δολοφονία ενός κοριτσιού στην αρχή κιόλας της ταινίας δεν σου αφήνει πολλά περιθώρια να τους δεις έστω και με κατανόηση. Από την άλλη, οι πολιορκημένοι, αστυνομικοί και κρατούμενοι δεν είναι ούτε οι κλασσικοί Αμερικάνοι μπάτσοι ταινιών, ούτε οι κλασσικοί super badass κρατούμενοι. Απλά βρέθηκαν στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή και πρέπει να φερθούν ηρωικά ή να πεθάνουν. Μεταξύ τους δεν συμπαθιούνται αλλά η ταινία δεν θα αναλωθεί σε άσκοπα καυγαδάκια. Από την άλλη κάποια κλισέ υπάρχουν αλλά δεν θα ήθελα και να λείπουν. Όπως ένας έρωτας που είναι έτοιμος να γεννηθεί από στιγμή σε στιγμή ή κάποιες κωλόφαρδες στιγμές των “πολιορκημένων”.


Το μεγαλύτερο προσόν της ταινίας είναι η ατμόσφαιρα. Κλεισμένοι στο μικρό αστυνομικό τμήμα, οι πρωταγωνιστές περιμένουν την επόμενη επίθεση των πολιορκητών τους. Δεν ξέρουν γιατί τους επιτίθενται, ούτε πότε θα το κάνουν. Έχουν να αντιμετωπίσουν την εξωτερική απειλή και ταυτόχρονα να συνεργαστούν. Η μάχη είναι άνιση και το ξέρουν. Ή θα πεθάνουν ή θα πεθάνουν παίρνοντας όσο το δυνατόν περισσότερους από τους “έξω” μαζί τους! Το δεύτερο τεράστιο προσόν είναι οι κακοί. Δεν ακούμε τη φωνή τους και για κάποιο λόγο μοιάζουν να πολλαπλασιάζονται όσο περνάει η ώρα. Δεν βιάζονται και αυτό τους κάνει ακόμη πιο απειλητικούς. Θυμίζουν ζόμπι και καθόλου τυχαίο δεν πιστεύω ότι είναι αυτό. Τα όπλα που χρησιμοποιούν έχουν όλα σιγαστήρα κάνοντας την επίθεση ακόμη πιο…ήσυχη! Ο ήχος από τις σφαίρες σου γαργαλάει το μυαλό και σε αγχώνει απίστευτα… Απόλυτο must see!

Πλάνα αρχείου: Horror Favorites

                         

Ταινίες θρίλερ, τρόμου, μυστηρίου, κ.λπ.. Θα παραθέσω τα αγαπημένα μου που δεν ενδιαφέρουν κανένα και όποιος θέλει ας προσθέσει τα δικά του. Όχι ότι αυτά αφορούν κανένα απλά για να γίνει κουβέντα.

Αγαπημένο τρομακτικό παιδί: Ο..αδερφούλης από την Προφητεία! Το σκασμένο όλα πάνω του τρομακτικά(από τα ρούχα μέχρι το βλέμμα). Στο νήμα χάνει το κοριτσάκι του Εξορκιστή (κυρίως γιατί από τη μέση της ταινίας ξέρεις ότι πρέπει να την αποφύγεις) και κάτι γιαπωνέζικα παιδάκια γιατί χωρίς μακιγιάζ δεν θα κατάφερναν τίποτα.

Αγαπημένος δολοφόνος: Michael Myers. Όταν είσαι τρομακτικός και ταυτόχρονα συνονόματος με αυτόν... Ε σου αξίζει η πρωτιά.

Αγαπημένος μη ζωντανός δολοφόνος: Τζέισον ή Φρέντυ; Φρέντυ ή Τζέισον; Φρέντυ γιατί τη λίμνη και τη στοιχειωμένη κατασκήνωση τα αποφεύγεις τον ύπνο όμως;

Αγαπημένο σπλάτερ: Braindead!

Αγαπημένα ζόμπι: Ο Ρομέρο το έχει ανακηρύξει σε τέχνη όμως ο Lucio Fulci με το Zombi 2 πάντα θα είναι λίγο(ελάχιστα όμως) παραπάνω.

Αγαπημένος τέρας-ραδιενεργό πλάσμα-εξωγήινη αηδία: Σε αυτή την κατηγορία θα μπορούσα να έχω πολλά όμως πάντα το σαρκοφάγο φυτό από το Μαγαζάκι του Τρόμου θα με συνεπαίρνει με της μελωδίες του και το πανέξυπνο χιούμορ του.


Αγαπημένη μεταφορά βιβλίου του Κινγκ: Κριστίν και δεν το συζητώ!

Τρόμαξα τόσο που δεν το ξαναβλέπω: Το Αυτό(It). Από τότε φοβάμαι τους κλόουν! Και με τον Εξορκιστή(το Director's Cut) είχα φοβηθεί αλλά το ξαναείδα. Το Αυτό όμως δεν ξαναμπαίνει στο σπίτι μου...

                                      

Καλά Χριστούγεννα(πλάνα αρχείου)

                                                           

Τόσα έχω να πω για την πιο Χριστουγεννιάτικη, τρυφερή, σκοτεινή, παραμυθένια, γλυκιά, αστεία, ζεστή ταινία που φτιάχτηκε ποτέ αλλά πάντα θα μου φαίνονται λίγα.

Μία ταινία φτιαγμένη με απίστευτη αγάπη από ένα δημιουργό με όραμα και ταλέντο, κάθε χρόνο μας χαρίζει υπέροχες στιγμές... Προς Θεού μη την δείτε στην ΕΡΤ τη βάζουν μεταγλωττισμένη οι άθλιοι!

Ας ταυτιστούμε με τον Jack, ας δακρύσουμε με τη Sally, ας τραγουδήσουμε με τον Oogie Boogie και ας διασκεδάσουμε με τους υπέροχους σκανταλιάρηδες κατοίκους της Halloween Town!

Ας ταξιδέψουμε με τις συναρπαστικές μουσικές του Danny Elfman και ας νιώσουμε τη μαγεία των Χριστουγέννων...

Επίσης ψάξτε το διπλό DVD που κυκλοφορεί με τα απίθανα extras και αφιερώστε μερικές ωρίτσες στην πιο σκοτεινή και ταυτόχρονα μαγευτική ιστορία...

Πλάνα αρχείου: Kill (Άη) Bill...

                                                                                      

Μικρό παιδάκι βλέπει τον Άη Βασίλη να το κάνει με τη μαμά του και το σοκ είναι αναπόφευκτο! Λογικό εφόσον είναι πολύ μικρό! Το ότι όταν μεγάλωσε λίγο, δεν κατάλαβε ότι ο κύριος με την κόκκινη στολή και την άσπρη γενειάδα ήταν ο πατέρας του, δείχνει πως το περιστατικό ήταν απλά η αφορμή για αυτή την ανεκδιήγητη ταινία! Ο πιτσιρίκος όταν μεγαλώνει δουλεύει σε εργοστάσιο παιχνιδιών ενώ το χόμπι του είναι να παρακολουθεί τα παιδάκια της γειτονιάς. Για ποιο λόγο; He's making a list, he's checking it twice. He's gonna find out who's naughty or nice...

Σπίτι του κυκλοφορεί με στολή Άη Βασίλη, στέκεται μπροστά στον καθρέφτη και shake his belly like a bowl full of jelly κάνοντας "χο, χο, χο", σιγομουρμουρίζει χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Ετοιμάζει το...έλκηθρο του που δεν είναι άλλο από ένα βαν με γελοία, κιτς χριστουγεννιάτικη διακόσμηση! Μιλάει με τα παιδιά της γειτονιάς και όλα δείχνουν πως η τραυματική εμπειρία που είχε μικρός τον έκαναν να πάρει τη θέση του Άη και να σκορπίσει χαρά και χαμόγελα στα παιδιά! Όταν μάλιστα κλέβει παιχνίδια από το εργοστάσιο, φοράει τη στολή και αφήνει έναν τόνο δώρα κάτω από το δέντρο, αρχίζεις να απορείς γιατί η ταινία λέγεται Christmas Evil! Ωπ, γιατί είναι αποκεφαλισμένες οι κούκλες; Ωπ, να σου κι ένα τσουβάλι χώμα σεταρισμένο με κακιασμένο γράμμα για το αλητόπαιδο της γειτονιάς!

Θα πάει όμως και σε ένα νοσοκομείο όπου τα παιδάκια ήταν καλά και θα τα γεμίσει δώρα!!! Τελικά δεν είναι κακός. Μάλλον μπούρδα ταινία βλέπω! Το πολλά υποσχόμενο πόστερ και η υπόθεση με ξεγέλασαν! Έλα όμως που καρφώνει ένα μολυβένιο στρατιώτη στο μάτι ενός τύπου που τον κορόιδεψε και τσεκουρώνει μερικούς άλλους! Στο καπάκι και σαν να μη συμβαίνει τίποτα θα πάει σε γιορτή, θα μοιράσει δώρα και θα χορέψει με μαμάδες και παιδάκια! Πάντως έπρεπε να καταλάβουν ότι είναι μούφα Άης γιατί αντί για "χο, χο, χο" κάνει "χα, χα, χα"! Ο τύπος είναι επισήμως του γιατρού καθώς στο επόμενο σπίτι επιχειρεί να μπει από την καμινάδα! Το ζώο κόλλησε και ρουφιέται για να χωρέσει! Τελικά βγαίνει και μπαίνει με πιο νορμάλ τρόπο. Αυτή η απίστευτα βαρετή ταινία αξίζει μόνο γι' αυτή τη σκηνή! Αλλά και γι' αυτή που σκοτώνει έναν τύπο πνίγοντάς τον όχι με μαξιλάρι αλλά με τον σάκο του...

Σιγά σιγά η ταινία γίνεται επική! Ένα τσούρμο Άη Βασίληδες πίσω από το χαρακτηριστικό τζάμι να επαναλαμβάνουν "Merry Christmas" και οι μάρτυρες να προσπαθούν να αναγνωρίσουν τον κακό... Όταν ένας τρομαγμένος γονιός (οι Άη Βασίληδες έχουν γίνει πλέον η νούμερο ένα απειλή για τον πατέρα) τον απειλεί με σουγιά η κορούλα του θα πάρει το μέρος του Άη, δίνοντας του τον σουγιά επιτρέποντάς του έτσι να σκοτώσει τον πατέρα της! Βέβαια πέρα από κάποιες γελοίες, ξεκαρδιστικές σκηνές η ταινία είναι απίστευτα βαρετή! Όποιος δεν έχει κάτι καλύτερο ας τη δει. Στην τελική που αλλού θα δεις οργισμένο πλήθος με δαυλούς να κυνηγάει τον Άι Βασίλη!

Πλάνα αρχείου: Paranormal Activity

Είχαν την ιδέα να κάνουν μια ταινία που θα ξυπνήσει μνήμες Blair Witch.Τύπου ερασιτεχνικό, τύπου τυχαία τραβήξαμε κάτι φαντάσματα. Πολύ καλό και για να λέμε την αλήθεια μπορεί να είναι πολύ τρομακτικό αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορείς να το πάρεις σοβαρά.


Επίσης οι δύο πρωταγωνιστές είναι ηλίθιοι! Κουνιέται λίγο μια πόρτα και κάνουν λες και ο ακέφαλος καβαλάρης τρώει στην κουζίνα τους(δεν ξέρω πως είναι δυνατόν να φάει, κάποιος σιχαμερός τρόπος θα υπάρχει). I've got news for you, οι πόρτες κάποιες φορές κουνιούνται μόνες τους(και οι τηλεοράσεις ανοίγουν μόνες τους)! Και δεν χρειάζεται ούτε αεράκι, ούτε φάντασμα! Δεν λέω ότι δεν είναι τρομακτικό. Ξεκινάει ήρεμα(με τις προαναφερθείσες πόρτες) και σιγά σιγά το πνευματάκι αγριεύει. Αλλά όλος ο τρόμος βασίζεται σε απότομους και δυνατούς θορύβους. Κάτι βήματα και τέτοια απλά δεν σε πείθουν. Η ταινία είναι λίγο άνιση. Όποτε ξημερώνει νιώθεις τη βαρεμάρα να σε κατασπαράζει. Δεν λέω ότι δεν θέλω να χαλαρώνω με κάποιες ήρεμες σκηνές αλλά οι διάλογοι είναι τύπου Λάμψη(τη σειρά). Όλο το ίδιο "φοβάμαι, τι να ήταν αυτό χθες;", "μακάρι να κάνει κι άλλα να τα τραβήξουμε με την κάμερα", "μην το προκαλείς, εγώ φοβάμαι κι εσύ δεν το παίρνεις στα σοβαρά".


Στα θετικά η ατμόσφαιρα που όντως κάποιες φορές δημιουργεί(μόνο τις νύχτες), κάποιες αρκετά τρομακτικές σκηνές(βέβαια και Τελετάμπις να βλέπω και ξαφνικά κοπανήσει μια πόρτα, θα τρομάξω) και κάτι που δεν περίμενα, οι ερμηνείες. Είναι αξιοπρεπέστατες και αρκετά φυσικές. Επίσης το ότι σου δίνει ελπίδες ότι κι εσύ μπορείς να γυρίσεις μια ταινία με τους φίλους σου και αν είσαι τυχερός και βρεις τις σωστές άκρες για το promotion θα γίνεις διάσημος! Όμως εκεί που φτιάχνει ατμόσφαιρα και γίνεται κάτι ο τύπος αρπάζει την κάμερα και ψάχνει το φάντασμα. Είναι τόσο μη ρεαλιστικό που σε εκνευρίζει. Ναι θα γινόταν της τρελής σπίτι μου, θα με είχε τρομάξει ένα φάντασμα και πάνω στον πανικό θα θυμόμουν να αρπάξω την κάμερα... Ούτε παπαράτσι του ζει στο Χόλιγουντ δεν θα το έκανε αυτό. Α και το τέλος αηδιαστικά προβλέψιμο!




Paranormal Activity 2: Το ποστ το ανέσυρα με αφορμή το πρίκουελ που βγήκε τώρα στις αίθουσες. Έτσι κι αλλιώς είναι ακριβώς το ίδιο. Προσφέρεται για κανιβαλισμό και να πω την αλήθεια είχα καιρό να περάσω τόσο γαμάτα στο σινεμά. Λιώσαμε στο γέλιο :) Από εκεί και πέρα αν έχεις δει το ένα, έχεις δει και το δύο και πολύ φοβάμαι ότι ακολουθήσει!!! Πάντως τρόμαξα μια φορά.

Πλάνα αρχείου: Halloween VS Halloween

Halloween (John Carpenter-1978) 
                

Ατμοσφαιρικό, κλειστοφοβικό, κλασσικό θρίλερ. Δεν αναλύει τον χαρακτήρα του Μάικλ Μάγιερς καθώς έτσι τον καθιστά τρομακτικό. Εξαιρετικό μοντάζ με αποκορύφωμα τις τρομακτικές σκηνές όπου μιλάμε για αριστούργημα του είδους. Δεν είναι ότι θα τρομάξεις, αν βλέπεις θρίλερ δεν υπάρχει περίπτωση, αλλά ότι σε κάποιες φάσεις θα αγριευτείς είναι δεδομένο. Ο ψυχίατρος του Μάικλ είναι ο μόνος που γνωρίζει τη φύση του Μάικλ και κατά συνέπεια πόσο επικίνδυνος είναι. Είναι αυτός που θυσίασε τη ζωή του στη μελέτη του Μάικλ και που αν χρειαστεί θα το κάνει και κυριολεκτικά. Είναι η κλασική φιγούρα σε ταινίες τρόμου(όπως και το παιδάκι-πάντα υπάρχει ένα τέτοιο-) που προειδοποιεί τους υπόλοιπους για όσα θα έλθουν αλλά κανείς δεν του δίνει πολύ σημασία.


Η μουσική συμβάλλει τα μέγιστα στη δημιουργία μιας σκοτεινής ατμόσφαιρας όπως και η φιγούρα του Μάικλ. Δεν μιλάει κάνοντας τον ακόμη πιο τρομακτικό. Δεν θα δικαιολογηθεί για τις πράξεις του, δεν θα εκτοξεύσει απειλές, δεν θα φωνάξει... Απλά στέκεται εκεί, απειλητικός! Ο Carpenter είναι μανούλα σε κάτι τέτοια το γνωρίζουμε όλοι. Η ταινία είναι πάρα πολύ καλή και με την κατάλληλη ατμόσφαιρα τη δουλειά της την κάνει...

Halloween (Rob Zombie-2007)

Εδώ βλέπουμε την παιδική ζωή του Μάικλ αλλά και τα χρόνια στο ψυχιατρείο. Θα δούμε τι τον οδήγησε σε αυτές τις πράξεις. Πως ο κοινωνικός του περίγυρος ουσιαστικά τον ώθησε να γίνει το τέρας με τις μάσκες. Ως θεατής σχεδόν νιώθεις συμπόνια και κατανόηση. Από την άλλη ο ψυχίατρος έχει βγάλει λεφτά γράφοντας για τον Μάικλ. Τα κίνητρά του δεν είναι τόσο ηθικά. Κι εδώ όμως είναι έτοιμος να μπει μπροστά στο μαχαίρι αν αυτό χρειαστεί.


Δεν είναι κακή ταινία. Δεν είναι όμως και ριμέικ. Υπάρχουν ελάχιστες κοινές σκηνές(πολύ κατώτερες από τις αντίστοιχες καρπεντερικές), οπότε ουσιαστικά μιλάμε για μια τελείως διαφορετική ταινία. Η τόση ανάλυση όμως του Μάικλ σε κάνει αν όχι να τον συμπαθήσεις, σίγουρα να τον καταλάβεις. Στο πρωτότυπο αυτό που τρομάζει είναι το μυστήριο πίσω από το πρόσωπο του Μάικλ, το ότι δεν τον έχουμε ακούσει να μιλάει, πράγματα που εδώ έχουν διαλυθεί από την πρώτη κιόλας σκηνή. Ενώ είναι τύπος που θα μπορούσα να γουστάρω τρελά ο Rob Zombie μου είναι εξαιρετικά αντιπαθής. Δεν ξέρω γιατί αλλά ποτέ δεν μου έκατσε καλά. Δεν είναι ότι δεν έχει ταλέντο (καλά κι αυτό δεν του περισσεύει) αλλά το στυλάκι του είναι πολύ ενοχλητικό(όπως και τα αμέτρητα κοντινά στον κώλο της γυναίκας του).

Πλάνα αρχείου: When it's after midnight in New York City, you don't have to look for love, laughter and trouble. They'll all find you...

                                                                                 
Τι συμβαίνει στην πόλη μετά τα μεσάνυχτα; Πόσες συμπτώσεις, εξωφρενικές καταστάσεις και παράνοια χωράει μία βραδιά; Σίγουρα ο Paul Hackett θα το σκεφτεί πολύ πριν ξαναβγεί νύχτα από το σπίτι του. Ο Paul αποφασίζει να περάσει μια βραδιά κάνοντας κάτι που δεν έχει ξανακάνει. Βγαίνοντας με μια κοπέλα που μόλις γνώρισε και...ότι προκύψει. Αν είχε την παραμικρή υποψία από όσα θα συνέβαιναν δεν θα το τολμούσε...


Θα χάσει τα λεφτά του, θα αντιμετωπίσει αυτοκτονίες, εξαγριωμένα πλήθη. Θα βρεθεί στα λάθος μέρη, τις χειρότερες στιγμές και στο τέλος θα βρεθεί να επιθυμεί περισσότερο απ' όλα απλά να ζήσει... Από τις αγαπημένες μου ταινίες του Scorsese(για όλες τα ίδια λέω). Με την κάμερα μας ταξιδεύει σε διάφορές γωνιές του Soho. Θα μας γνωρίσει ένα σωρό ενδιαφέροντες ανθρώπους. Η σχεδόν σουρεαλιστική ματιά του Scorsese στα όσα συμβαίνουν κάνει την ταινία έναν μικρό θησαυρό...



Εκπληκτική ατμόσφαιρα, φοβερό soundtrack. Με έναν ρυθμό σταθερό, ούτε γρήγορο, ούτε αργό. Δεν σε αγχώνει, δεν σε κουράζει ενώ κορυφώνεται σταδιακά. Τη μια στιγμή ξεκαρδίζεσαι στα γέλια, την άλλη αγωνιάς για τον πρωταγωνιστή, η ταινία σε επηρεάζει μ' έναν πολύ παράξενο τρόπο. Ενώ μπορεί να χαρακτηριστεί χαλαρά κωμωδία είναι καταβάθος ταινία απαισιόδοξη, σκοτεινή... Μια ανάλυση των ανθρωπίνων σχέσεων και της δυσκολίας της επικοινωνίας. Ξεκάθαρη η ειρωνεία σε όλη τη διάρκεια του φιλμ...

Πλάνα αρχείου: Italian Spiderman(!!!)

Έτσι για να γελάσουμε :)

Ο Spiderman είναι μακράν ο πιο φλώρος σούπερ-ήρωας. Ποτέ μου δεν τον συμπάθησα. Μέχρι σήμερα. Μέχρι σήμερα που ανακάλυψα το alter ego του...τον Ιταλό Spiderman και φυσικά έγινα φανατική θαυμάστρια... Είναι θεϊκό που κανένας δεν τον αποκαλεί σκέτο Spiderman αλλά όλοι τον φωνάζουν Italian Spiderman.

Ο Ιταλός Spiderman είναι σίγουρα διαφορετικός. Καμία σχέση με τον φλωράκο δημοσιογραφίσκο που παρακαλάει για μια ματιά της Μαίρη Τζέιν και κάνει ότι του πει η θεία Μέι. Αυτός ο Spiderman καπνίζει, έχει μπυροκοιλιά, διατάζει τις γυναίκες να του φτιάχνουν macchiato και πολεμάει με βρώμικα μέσα(όπως το κλασσικό χώμα στα μάτια του αντιπάλου).

Α ναι έχει και μια άλλη διαφορά με τον γνωστό Spiderman. Δεν χρησιμοποιεί ιστό! Αλλά έχει τόσα άλλα cool όπλα και ικανότητες! Έχουμε και λέμε: πιστόλια, αυτόματα, τηλεμεταφορά, πετάει(με το κλασσικό στυλ του Superman, με τη γροθιά στον αέρα), έχει την ικανότητα να καλεί πιγκουίνους(ΔΕΝ είναι τυπογραφικό λάθος) που με τη σειρά τους πέφτουν πάνω στους αντιπάλους και τους εξουδετερώνουν και φυσικά έχει μουστάκι με επικές δυνάμεις!!! Μόνο για τους τρόπους με τους οποίους ισωπεδώνει τους κακούς αξίζει! Α ναι να μην ξεχάσω και τη μηχανή μινιατούρα που γίνεται κανονική μόλις την πετάξει κάτω!

Σε μερικά σημεία το χιούμορ είναι κάπως χοντροκομμένο αλλά σε γενικές γραμμές είναι αρκετά έξυπνο και η όλη προσπάθεια είναι τουλάχιστον ξεκαρδιστική! Οι φάτσες είναι ανεκτίμητες και το μουστάκι του πρωταγωνιστή πραγματικά δεν υπάρχει!!!

Τα δύο πρώτα επεισόδια:

Και τα υπόλοιπα: 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10

Πλάνα αρχείου: Give him the gun. Give him all the guns...

                                                                                        
Ο Rodriguez και ο Tarantino έχουν ένα κοινό... Σε κάθε συνέντευξη προαναγγέλλουν 10.000 καινούρια project, ταινίες κ.λ.π. από τα οποία στο τέλος δεν γίνεται τίποτα!!! Μας έχουν λοιπόν στο περίμενε και το μόνο που καταφέρνουν είναι να μαζευόμαστε οι φαν και να συζητάμε πω ΘΑ ήταν ΑΝ γινόταν κάθε μια από αυτές τις ιδέες λίγο πριν αρχίσουμε να ψάχνουμε για μια ακόμη φορά πίσω από τις λέξεις του Pulp Fiction(η εκδοχή να μην ήθελε να πει τίποτα ο ...ποιητής παρά να μας κάνει να συζητάμε με τις ώρες, απορρίπτεται ως πολύ εύκολη!). Ευτυχώς το Grindhouse εγχείρημα τους το πραγματοποίησαν με αποτέλεσμα δυο ταινίες που τα σπάνε!

Το Death Proof ήταν υπέροχο, να μην τα ξαναλέμε! Ας μιλήσουμε καλύτερα για το Planet Terror! Έχει δράση, έχει ζόμπι, έχει ωραίες και δυναμικές γυναίκες, έχει τον Freddy Rodríguez σε έναν απίστευα κυνικό ρόλο να τα κάνει όλα λίμπα... Θέλουμε τίποτα άλλο; Εγώ ναι! Τον Quentin σε psycho ρόλο με διεστραμμένο βλέμμα... Ω ναι κι αυτός εκεί!

Απίστευτη αναβίωση των Grindhouse ταινιών!Από τα κακόγουστα σεξιστικά αστεία και τις πέραν του δέοντος cool ατάκες και χαρακτήρες μέχρι το missing reel!!! Υπέροχα ρετρό που το ευχαριστιέσαι μέχρι το τελευταίο κλισέ δευτερόλεπτο! Μπορώ να πω ότι συγκινήθηκα κιόλας στο τέλος...


Ο Rodriguez δεν διαφοροποιείται εύκολα στις ταινίες του. Πάντα θα υπάρχει το ίδιο στυλ μουσικής, ένας sexy χορός, ένας έρωτας που θα γεννιέται(ή εκπληρώνεται) κάπου ανάμεσα σε σφαίρες που πέφτουν βροχή κ.λ.π.. Όταν στην σχεδόν πάντα ίδια μουσική προστίθενται metal στοιχεία, πρωταγωνίστρια στον χορό είναι η  αναμφίβολα αισθησιακή (αλλά απίστευτα αντιπαθητική) Rose McGowan και η πιο συγκινητική στιγμή του έργου είναι εν μέσω πτωμάτων, μετά από απίστευτη σκηνή δράσης και πριν την διάσωση με ελικόπτερο... έχουμε την απόλυτη Rodriguez συνταγή!!!

Αυτός είναι ο Rodriguez που αγαπάμε και μακάρι να μην αναλωθεί σε όλα αυτά τα ριμέικ που σκέφτεται αλλά να προχωρήσει επιτέλους στο πολυαναμενόμενο Sin City 2... Barbarella, Red Sonia(ex θυμάσαι γέλιο;), και Women in Chains και σε όλα πρωταγωνίστρια η Rose McGowan είναι too much!

Πλάνα αρχείου: Vertigo

 Δεν είχε μπαλίτσα και βρήκαμε ευκαιρία να τιμήσουμε το Άστυ και τη Βραδιά James Stewart(γιατί όχι βραδιά Hitchcock;), οπότε πλάνο αρχείου με την ταινία που μας ξαγρύπνησε:

Vertigo. Τι να πρωτοπεί κανείς γι΄αυτή την ταινία. Για το σπαρακτικό σχόλιο που κάνει πάνω στην απώλεια, για τα υπέροχα χρώματα, για τη μαγευτική φωτογραφία, για την αγωνία και τις ανατροπές; Από κάπου πρέπει να ξεκινήσεις αλλά σίγουρα ποτέ δεν θα τελειώσεις να μιλάς για αυτό το αριστούργημα!


Πρώην αστυνομικός που πάσχει από ακροφοβία παρακολουθεί τη γυναίκα ενός παλιού του φίλου που είναι διχασμένη προσωπικότητα. την ακολουθεί στις παράλογες διαδρομές της, τη γνωρίζει, την ερωτεύεται και προσπαθεί να τρυπώσει στο λαβύρινθο του μυαλού της για να την τραβήξει έξω και να τη σώσει. Όμως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται...


Ο Χίτσκοκ δεν θα κάνει επιφανειακά ένα απλό θρίλερ αλλά θα εισχωρήσει σε βάθος στην ψυχοσύνθεση των ηρώων του. Θα αποτυπώσει στην κάμερα πως η απώλεια μπορεί να οδηγήσει στην παράνοια, πως ο ανεκπλήρωτος έρωτας ενός άνδρα θα τον κάνει να χτίζει φαντασιώσεις και να αποφασίζει να ζήσει μέσα σ΄αυτές και πως η ερωτευμένη γυναίκα θα δεχτεί να γίνει μέρος τους.


Κάποιοι άνθρωποι είναι πιο αδύναμοι από άλλους. Δεν μπορούν να δεχτούν εύκολα την πραγματικότητα. Και σαν ασπίδα προστασίας ο οργανισμός δημιουργεί εκ των υστέρων φοβίες και νευρώσεις ώστε να αποφευχθούν κάποιες καταστάσεις. Και γύρω από αυτόν τον τρόπο λειτουργίας του ανθρώπινου οργανισμού χτίζεται αυτή η πανέξυπνη ταινία. Ο ήρωας αναπτύσσει ακροφοβία μετά από το θάνατο του συναδέλφου του. Είναι ήσυχος ότι τώρα δεν θα βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση. Κι όμως ειρωνικά θα βρεθεί να χάνει τη γυναίκα που αγαπάει εξαιτίας της φοβίας του.


Η απώλεια θα τον οδηγήσει σχεδόν στην παραφροσύνη. Κι όταν βρει μια γυναίκα που της μοιάζει, θα προσπαθήσει να την αλλάξει. Να την κάνει ίδια με Εκείνη, ώστε ακόμη και σε μη πραγματική μορφή να ζήσει τις στιγμές που δεν πρόλαβε. Και πάλι ειρωνικά όλη αυτή η φαντασίωση θα τον οδηγήσει στο να μάθει τι πραγματικά συνέβη τότε.


Σε όλη την ταινία ο ήρωας κυνηγάει το τίποτα. Τρέχει πίσω από φαντάσματα και παραισθήσεις γιατί απλά ποτέ πια δεν θα είναι ευτυχισμένος ή ολόκληρος! Θύμα μιας πλεκτάνης και κυρίως θύμα του ίδιου του εαυτού που ποτέ δεν θα συγχωρέσει είναι πλέον γραφτό του να μείνει μόνος και χωρίς ουσιαστικές απαντήσεις.


Μία από τις ωραιότερες ταινίες όλων των εποχών. Ίσως η καλύτερη του Χίτσκοκ αν κι εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ και με τίποτα να διαλέξω, ακόμη κι αν η ζωή μου εξαρτώνταν απ΄αυτό!