Immortals

                                           

Ψιτ εσύ σεναριογράφος; Θέλουμε blockbuster τύπου 300 για να βγάλουμε φράγκα. Μέχρι αύριο στις τρεις να έχεις έτοιμο το σενάριο. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι και ιδιαίτερα δύσκολο κάτι τέτοιο. Διαλέγουμε random ήρωα από την ελληνική μυθολογία. Η κληρωτίδα έβγαλε τον Θησέα. Κρατάμε μόνο το όνομα και τον Μινώταυρο. Για την ακρίβεια μόνο τα κέρατα και την αγελαδόφατσα και τα φοράμε στους αντίπαλους. Ο ήρωας είναι outsider αλλά τρομερός πολεμιστής με γοητευτικό χαμόγελο(Gerard γεννιέσαι πάντως καλέ μου, δεν γίνεσαι). Ο κακός είναι ο Μίκι Ρουρκ οπότε δεν χρειάζεται κάτι άλλο να τον προσδιορίσει. Ας βρούμε κι ένα λόγο για να πλακωθούν στα μπουνίδια. Ο κακός λοιπόν ψάχνει να βρει το Τόξο της Ηπείρου με το οποίο θα ελευθερώσει τους Τιτάνες. Αυτοί είναι φυλακισμένοι σε ένα αιώνιο υπόγειο ποδοσφαιράκι(που μάλλον επειδή δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί το ποδόσφαιρο, κανείς δεν αξιοποιεί). Στο ενδιάμεσο σκοτώνει τη μάνα του Θησέα. Πετάμε και τη Freida Pinto κάπου εκεί γύρω κι έτοιμη η ταινία...

Όλο αυτό το ποτ πουρί μυθολογίας, χωρίς ίχνος συνοχής ή ενδιαφέροντος υπό άλλες συνθήκες θα οδηγούσε σε ποστ κραξίματος(ή σε μη ποστ). Έλα όμως που βγαίνοντας από την αίθουσα ένιωθα μόνο ευγνωμοσύνη για τους κύριους Parlapanides(στο imdb τους βρήκα, ιδέα δεν έχω τι είναι) και το ανόητο σενάριό τους. Απλά και μόνο που υπήρχε κάτι να σκηνοθετήσει ο Tarsem Singh φτάνει! Οπτικό υπερθέαμα... Και δεν αναφέρομαι σε εφέ κλπ. Απλά μια σειρά από πανέμορφες εικαστικά εικόνες. Σαν πίνακες ζωγραφικής. Απίστευτα χρώματα, συμμετρία, κίνηση... Δυσκολεύομαι και να το περιγράψω. Και απλά αρκεί η πρώτη σκηνή για να σε μαγέψει. Όσο διαρκεί η ταινία δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη και δεν σε ενοχλεί ούτε η έλλειψη σεναρίου, ούτε τα αλλόκοτα αρχαία ελληνικά(;) της Pinto, ούτε ο Ρουρκ που φτύνει αριστερά και δεξιά(κάνε λίγο κράτει βρε αγόρι μου, τα πάντα έφαγες).

Το μόνο πράγμα που σε στιγμές με έβγαζε εκτός κλίματος ήταν η μουσική. Για την οποία όμως είχα σχηματίσει τόσο κακή γνώμη από το trailer που τελικά μέχρι και αυτή ήταν ανώτερη των προσδοκιών μου. Με λίγα λόγια μου άρεσε πραγματικά πολύ και να τη δείτε όλοι. Αρκεί να μη μου έρθετε εδώ μετά και μου κάνετε συγκρίσεις με τους 300 γιατί δαγκώνω... Άλλο πράγμα το ένα, άλλο πράγμα το άλλο. Το κάθε ένα γαμάτο με τον τρόπο του.

       

The Adventures of Tintin: The Secret of The Unicorn

                        

Η αλήθεια είναι πως από τον Τεν Τεν δεν περίμενα σπουδαία πράγματα. Κάτι που τον είχα συνηθίσει χάρτινο, ζωγραφιστό και δισδιάστατο. Κάτι που το κόμικ παρά του ότι σαν παιδί ήταν ίσως το αγαπημένο μου εκ των υστέρων ανακάλυψα ότι κουβαλάει τόσα πολλά στερεότυπα που τελικά ίσως δεν είναι όσο αθώο φαίνεται. Διάφορα τελοσπάντον μου είχαν ξινίσει και μπήκα στην αίθουσα με άπειρες επιφυλάξεις. Οι τίτλοι αρχής ήταν αρκετοί για να τις διαλύσουν!! Θα έλεγα ότι είναι εκπληκτικοί αλλά ίσως είναι λίγο. Από το Buried νομίζω είχα να δω κάτι τόσο καλό(μπορεί να κάνω και λάθος βέβαια).

Και μετά έρχεται η απίθανη αισθητική του να κλέψει την παράσταση. Αυτό που στο Polar Express έμοιαζε ψυχρό και ελαφρά creepy εδώ ταίριαζε υπέροχα. Και ήταν τόσο αληθοφανές. Σημειώνω πως δεν το είδα 3D αλλά και πάλι υπήρξαν σκηνές που μου φαινόταν σαν να είμαι μέρος τους. Και πόσο αφράτος ήταν ο Μιλού!! Τον θέλω σπίτι μου... Γενικά σαν θέαμα μου άρεσε πάρα πολύ και με κέρδισε και με την παιδικότητά του. Βγαλμένο από άλλες εποχές, διασκεδαστικό και με πολλή δράση (κάτι που δεν περίμενα) σε κάνει να χάνεις την αίσθηση του χρόνου. Πραγματικά κυλάει σαν νεράκι! Μου θύμισε πάρα πολύ τα συναισθήματα που μου είχε προκαλέσει και το Super 8.

Αστείο, απίστευτα διασκεδαστικό, πραγματική έκπληξη. Γιατί όταν κάτι το έχεις γνωρίσει παιδί μέσα στο κεφάλι σου μοιάζει τεράστιο και υπέροχο. Τον ενθουσιασμό που ένιωθες τότε που ξεφύλλιζες κάθε νέο τεύχος που έπεφτε στα χέρια σου είναι δύσκολο να τον νικήσει κάτι τώρα που -πως να το κάνουμε- έχεις απαιτήσεις. Για μένα δεν το πέτυχε απόλυτα αλλά εκτιμώ απεριόριστα το ότι με γύρισε πίσω! Αυτός ακριβώς είναι ο Steven Spielberg που μου αρέσει. Δράση Indiana Jones και feeling Ε.Τ., what's not to like about it?

    

Always check your candy...

                           

Αυτή η ανάρτηση προοριζόταν για το ΣΚ αλλά το ρούτερ με πρόδωσε!

Βλακείες σαν τον Άγιο Βαλεντίνο ξέρουμε να κάνουμε εισαγωγή. Cool γιορτές σαν το Halloween δεν μας έκοψε να φέρουμε :( Εμείς δεν μασάμε όμως και τουλάχιστον σχετική ταινιούλα βλέπουμε κάθε χρόνο. Φέτος διαλέξαμε να μην κινηθούμε κλασσικά βλέποντας για χιλιοστή φορά το αριστούργημα του Κάρπεντερ αλλά να κάνουμε τη διαφορά με κάτι πιο καινούριο. Και το Trick R Treat αποδείχτηκε ιδανική περίπτωση ταινίας. Πρόκειται για διαφορετικές ιστορίες που συνδέονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μεταξύ του. "Περίεργα" περιστατικά που συμβαίνουν στην ίδια πόλη την ίδια νύχτα, τη νύχτα του Halloween...

Δεν πρόκειται για κάποιο σούπερ τρομακτικό θρίλερ. Όμως έχει εκπληκτική ατμόσφαιρα. Σε βάζει τόσο πολύ στο κλίμα αυτής της υπέροχης γιορτής. Αν ήξερα πως μυρίζουν οι κολοκύθες θα τις μύριζα στον αέρα όσο έβλεπα την ταινία. Γενικά λοιπόν μου άφησε όμορφη αίσθηση. Είναι βέβαια από τις ταινίες που θέλει παρέα. Είτε για να κανιβαλίσετε όλοι μαζί, είτε για να τρομάξετε ο ένας τον άλλο. Είχα καιρό να δω τόσο καλό "παρεϊστικο" θρίλερ. Έχει σκηνές πραγματικά καλογυρισμένες. Αν δεν είσαι πολύ τραγί σαν εμένα ίσως και να τρομάξεις σε κάποια σημεία. Έχει όμως και κάποιες γραφικές στιγμές που δεν μπορείς να ξεπεράσεις εύκολα. Τα όρια ανάμεσα στο camp και το κιτς είναι δυσδιάκριτα και δεν ξέρω πως τυχαίνει τον τελευταίο καιρό αλλά πάνω τους στρογγυλοκάθεται η Anna Paquin.

Πάντως το ότι έχει ανακατέψει φαντάσματα, serial killers, βαμπίρ, λυκάνθρωπους, τους θρύλους του Halloween και παρ΄όλα αυτά δεν βγαίνει μπουκωμένο είναι αξιοσημείωτο. Και τελικά μιλάμε για ένα καλό θρίλερ που συστήνω ανεπιφύλακτα. Εξάλλου όπως ολόσωστα σημειώνεται σε ένα από τα πόστερ της ταινίας "Η καλύτερη Halloween movie τα τελευταία 30 χρόνια". Α! Και μην ξεχνάμε το κωλόπαιδο τον Σαμ που σε κάνει να τρομάζεις απλά με την ύπαρξή του.

    

Triangle

    

SPOILER ALERT 

Αν δεν την έχεις δει μην διαβάσεις τίποτα και πάνε δες την!!!

 

Ξεκίνησα να δω την ταινία έχοντας στο μυαλό μου ότι μια παρέα ανεβαίνει σε πλοίο το οποίο φαίνεται εγκαταλελειμμένο αλλά δεν είναι και γίνονται διάφορα τρομακτικά εκεί πάνω. Κάτι σαν Ghost Ship δηλαδή. Πόσο λοιπόν χάρηκα και εξεπλάγην ευχάριστα όταν είδα την παρέα να παγιδεύεται στο χρόνο και η πρωταγωνίστρια να ζει τη μέρα της μαρμότας. Χωρίς τη μαρμότα και με τα όσα επαναλαμβάνονται να είναι κάπως πιο τρομακτικά. Η ιστορία παίζει σε λούπα συνεχώς και η ηρωίδα ως η μόνη που το συνειδητοποιεί πρέπει να βρει τρόπο να το σταματήσει.

Άλλη μια ταινία λοιπόν που παίζει με το χρόνο και τα ταξίδια μέσα σ΄αυτόν. Και είναι από αυτές που το κάνουν σωστά. Τρύπες που βγάζουν μάτι δεν εντόπισα και δεδομένου ότι το χρονικό πλαίσιο είναι μικρό δεν είχαν και ιδιαίτερα δύσκολη δουλειά οι δημιουργοί. Ωστόσο δεν παύει να είναι εντυπωσιακό. Μου θύμισε αρκετά το Los cronocrímenes. Και αυτό μόνο για καλό θα το ανέφερα. Η ταινία από νωρίς ξεφεύγει από το είδος της και χτίζεται με πραγματικά ενδιαφέρον τρόπο. Η ανακάλυψη του τι τρέχει, το πόσες φορές παίζεται η ιστορία, το πως κάθε κομμάτι του παζλ μπαίνει στη θέση του είναι πραγματικά μελετημένα, αυξάνουν την αγωνία και σε κάνουν να μην ξεκολλάς τα μάτια σου από την οθόνη.

Από εκεί και πέρα όμως φοβάμαι πως ίσως ξενερώσει κάποιον που περίμενε καθαρόαιμο θριλεράκι. Γιατί ναι μεν έχει καμιά δυο σκηνές που μπορεί να πεταχτείς ή μια...υποψία ατμόσφαιρας όταν πρωτοανεβαίνουν στο πλοίο, όμως δεν θα έλεγα πως λειτουργεί καλά αν τη βλέπεις για να τρομάξεις. Προσωπικά την προτείνω ανεπιφύλακτα για τη διαφορετικότητά της αλλά αν δεν την έχεις κι έφτασες ως εδώ(παρά την προειδοποίησή) μου, χάλασες την έκπληξη. Από τις ταινίες που όσο λιγότερα ξέρεις τόσο καλύτερα τις απολαμβάνεις!

Shut up crime!

                                                  

Το Super είναι μια ιστορία διαφορετική από τις άλλες. Ο ήρωας χάνει την αγαπημένη του από των πρώην της ο οποίος τυγχάνει γλοιώδης έμπορος ναρκωτικών. Αυτό(μαζί με ένα what the fuck όνειρο) θα είναι το έναυσμα για τον άοσμο, άχρωμο και χωρίς πολλές ευτυχισμένες στιγμές Frank D'Arbo να γίνει τιμωρός του εγκλήματος για να κερδίσει πίσω την καλή του. Όμως τα πράγματα δεν είναι όσο ρομαντικά δείχνουν. Ο Frank παρασέρνεται από το alter ego που έπλασε και με όπλο ένα γαλλικό κλειδί(!) ανοίγει κεφάλια ληστών, παιδεραστών, μέχρι και αυτών που κλέβουν θέση στην ουρά... Σε αυτό το παράλογο κυνήγι θα βρει σύμμαχο την αλλοπρόσαλλη Libby που η λέξη παρανοϊκή δεν φτάνει για να περιγράψει την ψυχοσύνθεσή της.

Η ταινία κάνει σίγουρα εντύπωση. Η βία έρχεται απότομα και δεν μπορεί να μη σε εκπλήξει. Είτε ευχάριστα είτε δυσάρεστα. Δεν θυμίζει κόμικ, δεν είναι στυλιζαρισμένη. Όσο και να το αξίζουν οι περισσότεροι από αυτούς, δεν παύει να σοκάρει το παιδιάστικο γέλιο της Libby όσο κατασφάζει έναν μπράβο! Αλλά αυτό είναι το win της ταινίας. Οι προβληματικοί ήρωες, το ότι δεν διστάζει να ντύσει τιμωρούς του εγκλήματος δύο ξεκάθαρα διαταραγμένους ανθρώπους με διαστρεβλωμένη εικόνα της ηθικής. Δεν θα ταυτιστείς με τον ήρωα αλλά θα τον καταλάβεις. Και θα χαρείς όταν φτάσει στο τέλος. Το πολύ καλό, λυτρωτικό φινάλε δεν έρχεται διόλου εύκολα και αυτό είναι που θα εκτιμήσεις περισσότερο απ΄όλα. Όπως και ο Frank.

Ξέρω ότι θυμίζει Kick-Ass η φάση, οπότε κάποιος μπορεί να σκεφτεί "αφού είδα το γαμάτο Kick-Ass, γιατί να δω κάτι παρόμοιο;" αλλά...καμία σχέση. Εντελώς διαφορετικά πράγματα. Ο James Gunn γράφει και σκηνοθετεί την καλύτερη ως τώρα ταινία του και μας υπόσχεται τα καλύτερα για το μέλλον. Πολύ καλό χιούμορ, καλοδουλεμένοι χαρακτήρες, σκηνοθετικές τσαχπινιές, ευχάριστη μουσική, σκηνές που σε αφήνουν με ανοιχτό το στόμα. Νομίζω δεν λείπει απολύτως τίποτα από αυτό εδώ το διαμαντάκι και καλό θα ήταν να το ψάξετε και να το δείτε.

Άσε που οι πρωταγωνιστές είναι οι καλύτεροι δυνατοί. Η Ellen Page κλέβει άνετα την παράσταση. Όχι απλά με έπεισε για ψυχωτική κοπελίτσα, μέχρι που με τρόμαξε μπορώ να σας πω. Τι βλέμμα και κυρίως ΤΙ γέλιο. Ανατριχιάζω μόνο στη σκέψη! Όμως και ο Rainn Wilson είναι παραπάνω από ταιριαστός στο ρόλο του. Εκτός του ότι ταιριάζει εμφανισιακά έχει και τρομερά εκφραστικά χαρακτηριστικά. Αυτή η θλίψη σε κάνει να νιώθεις τον πόνο του από πολύ νωρίς. Το ίδιο και η ηλιθιότητα στο βλέμμα του. Όχι με την έννοια της χαζομάρας, αλλά αυτή η ηλιθιότητα που την προκαλούν έντονα συναισθήματα όπως το μίσος ή ο έρωτας(στην προκειμένη και τα δύο) και που σε οδηγεί να τολμάς το αδύνατο. Αυτή η ηλιθιότητα που διακρίνει κάθε πραγματικό ήρωα, με μάσκα ή χωρίς.

                                      

Evolution Ends. Revolution Begins...

                                                                   

Από τότε που έμαθα για την ταινία αυτή ήμουν ιδιαίτερα ξενερωμένη. Κυρίως επειδή λατρεύω τον Πλανήτη των Πιθήκων(τόσο το πρώτο όσο και αυτό του Burton) και θεωρούσα πως δεν είχε ανάγκη ένα prequel. Η ίδια η ταινία λέει τόσο όμορφα την ιστορία που δεν χρειαζόμασταν περαιτέρω εξηγήσεις. Έλα όμως που τελικά είναι μια χαρά. Τόσο που δεν βαριέσαι στιγμή και που στο τέλος χαίρεσαι που την είδες. Το κακό της είναι πως αν κάποιος δεν έχει δει τον πλανήτη των πιθήκων, αποτελεί πιθανό major spoiler για ένα από τα εκπληκτικότερα φινάλε στον κινηματογράφο. Αν δεν το έχεις δει λοιπόν κάντο πριν πας σινεμά και πριν διαβάσεις περισσότερα!

                     

It's not the House thats Haunted...

                                                                       

Κάθε φορά που βγαίνει καινούρια ταινία τρόμου περιμένω τα χειρότερα! Η πραγματικά καλή τελευταία του είδους ήταν το Ορφανοτροφείο στο οποίο είχα τρομάξει μια δυο φορές και ταυτόχρονα ήταν εξαιρετική σε όλα τα επίπεδα. Όμως πέρα από κάτι ιαπωνικές που επαναλήφθηκαν μέχρι αηδίας, τα πράγματα είναι μίζερα και βαρετά. Έτσι και από το Insidious περίμενα τα χειρότερα και πήγα περισσότερο για το φαν κι επειδή είχα να πατήσω σε σκοτεινή αίθουσα δυο εβδομάδες. Έλα όμως που από τους τίτλους αρχής ήταν φανερό πως κάτι καλό θα συμβεί και κυρίως κάτι πολύ πολύ τρομακτικό! Και πραγματικά εξελίχθηκε σε μια πολύ δυνατή ταινία που προσφέρει έντονα συναισθήματα και αληθινό τρόμο...
                             

Ζευγάρι μετακομίζει με τα τρία του παιδιά σε καινούριο σπίτι. Πατώματα τρίζουν, πράγματα μετακινούνται, ψίθυροι ακούγονται. Το έχεις δει άπειρες φορές και λογικά για να βρίσκεσαι να παρακολουθείς αυτή την ταινία το αγαπάς. Όμως είσαι χαλαρός, τίποτα δεν θα είναι πραγματικά απειλητικό για το θεατή, θα περάσεις καλά, ίσως και να γελάσεις και θα συνεχίσεις το βράδυ σου. Όταν όμως ο μικρός γιος της οικογένειας πέφτει σ΄ένα ανεξήγητο κώμα, το πράγμα ξεφεύγει. Σκοτεινές παρουσίες βγαλμένες από τους χειρότερους εφιάλτες κάνουν την εμφάνισή τους, τα όρια της λογικής αρχίζουν να κάμπτονται, η ένταση ανεβαίνει. Γιατί αυτή εδώ η ταινία δεν μένει σε απλά τριξίματα και καθημερινούς ήχους παλιών(και μη) σπιτιών αλλά δείχνει το κακό κατά πρόσωπο. Απερίγραπτες μορφές που μου θύμισαν τρομερά David Lynch και συγκεκριμένα τον μυστικιστικό ονειρικό κόσμο του Twin Peaks...

Ο James Wan έχει κάνει εκπληκτική δουλειά. Ατμόσφαιρα που θυμίζει τους παλιούς αγαπημένους του είδους. Όλη η ταινία κουβαλάει κάτι παλιό που αυτόματα καθιστά τον τρόμο μονόδρομο. Ταυτόχρονα χρησιμοποιεί τους φωτισμούς με μεγάλη επιδεξιότητα βάζοντας σε, σε έναν εφιαλτικό κόσμο από τον οποίο δεν μπορείς να ξεφύγεις. Ειδικά οι σεκάνς των ονείρων είναι μαγικές. Ο θεατής μπαίνει σ΄έναν κόσμο όπου τίποτα δεν είναι φιλικό και κυρίως τίποτα δεν είναι σίγουρο. Οι γωνίες λήψεις είναι οι καλύτερες δυνατές, κάνοντας τα πάντα να φαντάζουν πιο απειλητικά, πιο σκοτεινά. Και κάπου πριν το τέλος νιώθεις την καρδιά σου έτοιμη να σπάσει, η ανάσα σου σταματάει και μερικές φορές πιάνεις τον εαυτό σου ν΄ ανυπομονεί να τελειώσει, ν΄ανάψουν τα φώτα και να νιώσεις σιγουριά... Αμ δε! Μέχρι το τελευταίο βασανιστικό δευτερόλεπτο τα πάντα είναι δυνατά. Καμιά σιγουριά, καμία δικλείδα ασφαλείας. Είναι από τις ταινίες αυτές που τις νιώθεις στο δέρμα σου και αυτό το βρίσκω ανεκτίμητο. Χρόνια είχα να δω κάτι τόσο δυνατό και νομίζω δεν είμαι η μόνη. Επιτέλους, γνήσιος τρόμος από τα παλιά!

Easter Egg: Η ζωγραφιά του Jigsaw στον πίνακα του σχολείου :)

                                                               

They're taking adventure to new lengths...

                                               

Έχω πάθει κάτι τελευταία κι έχω λιώσει τα animation. Είδα μέχρι κι αυτό με το χελωνάκι! Το οποίο όμως παραήταν για παιδάκια. Ευχάριστη έκπληξη ωστόσο ήταν το Tangled. Όταν είχε αρχίσει να παίζεται δεν μου γέμιζε καθόλου το μάτι. Disney, Ραπουνζέλ...έμοιαζε πολύ συνηθισμένος, και μέτριος συνδυασμός. Μετά άρχισα να διαβάζω θετικά σχόλια, το είδα και σε μια λίστα του Ταραντίνο και ψήθηκα. Και  τελικά το βρήκα καλύτερο απ΄όσο περίμενα αλλά κάπως χειρότερο απ΄όσο ήθελαν τα σχόλια. Έχω όμως να το λέω ότι ήταν ιδιαίτερα φρέσκο, χαριτωμένο, αστείο και με συμπαθητικά τραγούδια.

Η ιστορία δεν είναι ακριβώς όπως την ξέρουμε(δεν τη θυμάμαι και καλά να πω την αλήθεια). Η Ραπουνζέλ ζει φυλακισμένη σ΄ένα πύργο καθώς τα μαλλιά της κρατάνε την κακιά γυναίκα που τη φυλάκισε νέα. Όνειρό της είναι να δει από κοντά τα φώτα που ανάβουν στον ουρανό κάθε χρόνο στα γενέθλιά της. Η τύχη θα τα φέρει έτσι ώστε να γνωρίσει τον ληστή Flynn Rider, που νομίζει πως είναι cool, και μαζί του ζει μια απίθανη περιπέτεια. Θα ερωτευτούν, θα παρεξηγηθούν, θα τους κυνηγήσουν, μάντεψε τι θα γίνει στο τέλος. Αλλά αυτή η κλασσική Disney συνταγή μοιάζει ανανεωμένη με έναν όχι και τόσο φανερό τρόπο. Ενώ έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που περιμένεις και που ενδεχωμένως αν δεν είσαι κοριτσάκι δώδεκα χρονών έχεις βαρεθεί, εδώ για κάποιο λόγο η ώρα περνάει και γρήγορα και ευχάριστα και σε αφήνει μ΄ένα αρκετά μεγάλο χαμόγελο!

                                                            

Megamind

                                          
Μετά τον Απαισιότατο το παρόμοιας θεματολογίας Megamind δεν μου έκανε απολύτως καμία αίσθηση. Αλλά πάντα γουστάρω με τα animation οπότε χάσιμο χρόνου δύσκολα θα το θεωρούσα. Και τελικά δικαιώθηκα!!! Πέρασα τέλεια. Τρομερά διασκεδαστική ταινία, με απίθανο animation και κυρίως αυτό που έλειπε από τον Απαισιότατο: ενήλικο χιούμορ. Κι αυτό ελαφρά αφελές βέβαια αλλά όχι τόσο παιδικό και ενδιαφέρουσα αλληγορία πάνω στο θέμα των επιλογών. Κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε; Αυτό στο οποίο είμαστε καλοί; Ή αυτό στο οποίο το περιβάλλον μας, μας περιορίζει;

Και θέτει κι άλλα ζητήματα -για μένα, λιγότερο ενδιαφέροντα- όπως το αν υπάρχει κακό χωρίς καλό και κάτι ηθικά απαραίτητα εφόσον απευθύνεται κυρίως σε παιδιά. Όμως χειρίζεται και πολύ όμορφα τους χαρακτήρες του. Κάθε τους ενέργεια ή μεταστροφή δικαιολογείται απόλυτα και ειδικά ο Megamind μένει πιστός σε ότι πρεσβεύει από το πρώτο κιόλας πλάνο. Στο οποίο φτάνει πιτσιρίκι στον πλανήτη μας ταυτόχρονα μ΄ένα μπούλη από άλλο πλανήτη. Ο μπούλης έχοντας υπερδυνάμεις γίνεται καλός υπερήρωας ενώ ο Megamind όντας μεγαλοφυΐα γίνεται ο αντίθετος πόλος του. Όχι με τόση επιτυχία όση υπόσχεται το όνομά του... Α έχει και τρελή μουσικούλα με αρκετές γνωστές(και κατ επέκταση χιλιοακουσμένες-αν σε ενοχλεί αυτό-) ροκιές.

                                                                                   

Catfish

                                                                 

Γύρω από το Catfish είχε παίξει πολύ διαδικτυακή κουβέντα. Είναι real, δεν είναι; Ε και είπα να το δω μια και κακή κουβέντα δεν διάβασα πουθενά. Ψιλογαμάτο το λες. Από κοινωνικής απόψεως τουλάχιστον αφού σε κάνει να σκέφτεσαι. Κι αν το Social Network και οι καραγκιόζηδες φίλοι μου με έκαναν να σκεφτώ να κάνω facebook ήρθε αυτή η ταινία να μου επιβεβαιώσει τη μιζέρια που κρύβεται πίσω από τα social networks. Προσφέρονται να γίνουμε όσα ονειρευόμασταν, να παρουσιαστούμε όσο cool και γαμάτοι θέλουμε όμως όταν έρθει η ώρα της αποκάλυψης όσο πιο χοντρά τα ψέμματα, τόσο μεγαλύτερη η απογοήτευση. Σε τέτοια μονοπάτια κινείται το Catfish και σηκώνει πολλά κιλά κουβέντα.

Ο αδερφός ενός φωτογράφου αποφασίζει να κάνει ένα ντοκιμαντέρ για τη γνωριμία του αδερφού του με ένα κοριτσάκι που ζωγραφίζει σε καμβά τις φωτογραφίες που αυτός τραβάει. Γνωρίζει όλη την οικογένεια διαδικτυακά και έρχεται κοντά(όσο κοντά μπορείς να έρθεις με κάποιον που δεν γνωρίζεις προσωπικά) με την αδερφή της. Ένα είδος σχέσης ξεκινάει και όταν κάθεται ένα ταξίδι στα μέρη της οικογένειας, βρίσκει την ευκαιρία να τη γνωρίσει. Και τίποτα δεν ήταν όπως φαινόταν! Και το ένα ψέμα φέρνει το άλλο ώσπου να μη χωράνε άλλα και η αλήθεια είναι μονόδρομος. Και όσο αβάσταχτη κι αν είναι στο τέλος είναι λυτρωτική. Πάντα...

                                      

Δείτε το οπωσδήποτε. Και by the way, γλύκας ο τυπάκος, φοβερό χαμόγελο!

               

How I Ended This Summer

                                                                           

Πριν καιρό είχε πάρει το μάτι μου αυτή την ταινία σε κάποιο άρθρο αλλά γρήγορα την ξέχασα μέχρι να έρθει ο Aldo λέγοντας κάτι ενθουσιασμένα και ήξερα ότι πρέπει να τη δω. Για κανένα λόγο δεν περίμενα όμως να εκπλαγώ τόσο και κυρίως τόσο θετικά. Δύο άντρες, εκ διαμέτρου αντίθετοι πρέπει να συμβιώσουν στο πιο αφιλόξενο μέρος. Όταν φτάνουν τα χειρότερα νέα για τον ένα ο άλλος θα του τα κρύψει. Η ένταση αυξάνεται, τα ψέμματα γίνονται όλο και περισσότερα, τα νεύρα αρχίζουν σπάνε, και πλέον είσαι σίγουρος ότι ο Popogrebsky δεν σκοπεύει να χαριστεί στους ήρωές του. Και όσο το σκοινί τεντώνεται, οι καιρικές συνθήκες επιδεινώνονται. Σαν όλα να συνωμοτούν στο να σπάσει, στο να γίνει η μεγάλη έκρηξη... Δεν περίμενα να νιώσω τόση αγωνία και ένταση σε τέτοιου είδους ταινία και πολύ περισσότερο σε τόσο...ήσυχη ταινία.

Τι θα γίνει μετά; Κάθε εξέλιξη προσθέτει κάτι στους χαρακτήρες. Ο ένας πλάθεται μπροστά στα μάτια μας, μεταμορφώνεται την ώρα που άλλος αποκαλύπτεται και ο θεατής τον μαθαίνει σε βάθος. Όμως πιο πολύ κι από τους ήρωες με κέρδισε η ατμόσφαιρα. Χτίζεται με τη μουσική και την εκπληκτική φωτογραφία και πάνω απ΄όλα με τη σκηνοθεσία. Ο Popogrebsky επενδύει στο χώρο. Όση ένταση δεν φέρνουν τα γεγονότα και οι προστριβές θα τη φέρουν η ομίχλη, τα άγρια βράχια, η θάλασσα, το κρύο. Η φύση είναι πανταχού παρούσα και πάντα το εκτιμώ όταν έχει τόσο έντονο ρόλο σε μια ιστορία. Δύο πολύ εκρηκτικά υλικά, στο πλέον ασταθές περιβάλλον. Δείτε την ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ, πρόκειται για σπουδαία ταινία.

ΥΓ: Δεν έχουν πλάκα οι Ρώσοι όταν φωνάζουν τον άλλο με το ονοματεπώνυμό του;

Sex & Drugs & Rock & Roll

                                 

Να πω την αλήθεια για τον Ian Dury δεν ήξερα πολλά πράγματα και ψιλοέπαθα την πλάκα μου από την ταινία. Από την προσωπικότητα του Ian Dury δηλαδή, όμως αυτή παρουσιάστηκε μέσα από την ταινία. Ένας άνθρωπος που δεν άφησε την αναπηρία του να σταθεί εμπόδιο στην έμπνευσή του(ίσα ίσα, αποτέλεσε και έμπνευση). Ένας χαρισματικός καλλιτέχνης με πολλές ιδέες και αντισυμβατικό στυλ. Ένας ανορθόδοξος πατέρας. Στιχουργός, ποιητής και μπορώ να συνεχίσω... Μία προσωπικότητα που σου κινεί την περιέργεια, που σε κάνει να θέλεις να μάθεις γι΄αυτή και που τελικά σε κάνει πολύ εύκολα φαν των Blockheads.

Ο Andy Serkis είναι σαρωτικός. Απίστευτη ερμηνεία... Θεατρινισμοί, ύφος, κίνηση! Σκέτη απόλαυση. Παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμά του και γεμίζει την οθόνη με την πληθωρική του παρουσία. Το να πω ότι έμεινα άφωνη θα είναι λίγο. Η ταινία προσεγγίζει ανθρώπινα τον Dury, που τον βλέπουμε ως πατέρα, σύζυγο, εραστή, συνεργάτη. Δεν παλεύει να χτίσει έναν συμπαθητικό χαρακτήρα. Είναι εκεί με όλα του τα στραβά και άσχημα, δεν τον κολακεύει κανείς, απλά he speaks for himself! Ο μικρούλης αρκετά συμπαθητικός ενώ πολύ καλή βρήκα και την Olivia Williams που είναι και προσωπική μου συμπάθεια.

Πάντως το πόσο καλά έχει "ντυθεί" ο Serkis τον Ian Dury είναι σχεδόν ανατριχιαστικό! Θυμήθηκα τον Hardy του Bronson αλλά εδώ είχα και μια συνολική εικόνα του Ian Dury ενώ σ΄εκείνη την περίπτωση μόνο ηχητικά είχα αξιολογήσει το επίπεδο της ερμηνείας του Hardy. Και συνδέω αυτές τις δύο ταινίες γιατί μοιράζονται αρκετά κοινά, από την εισαγωγική σκηνή, μέχρι το πόσο μοντέρνα σκηνοθεσία έχουν και οι δύο! Εδώ βέβαια, σκηνοθετικά γίνονται συνεχώς μικρά θαυματάκια. Η σκηνοθεσία είναι αντισυμβατική κι αυτή, πανκ και σε κάνει να το διασκεδάζεις! Εκπληκτικό είναι και το μοντάζ, πολύ καλά δεμένη ταινία με πολύ σωστούς ρυθμούς. Ωραία φωτογραφία, μουσικές(προφανώς), τη βλέπεις και γουστάρεις. Φτιάχνει ατμόσφαιρα, κάνει χαβαλέ με βιντεοκλιπίστικα στιγμιότυπα, σε συγκινεί και γενικά ήταν πολύ ευχάριστη έκπληξη.

                

How to Train Your Dragon

                                                                        

Για ανεξήγητο λόγο άργησα υπερβολικά πολύ να δω αυτό το υπέροχο animation για το οποίο όλοι έλεγαν τα καλύτερα. Απαράδεκτη είμαι αλλά τελικά το είδα και ήταν τόσο ωραίο. Και ήταν αρκετά παιδικό παραδόξως. Απλά όταν λέω παιδικό δεν εννοώ ότι απευθύνεται σε παιδιά αλλά πως έχει παιδική αφέλεια, ζεστασιά κι ενέργεια. Πως λοιπόν να μην το αγαπήσεις; Ο Hiccup(χαχα τέλειο όνομα) είναι γιος του αρχηγού Βίκινγκ και έχει μεγαλώσει σε ένα χωριό όπου μισούν τους δράκους. Τα παιδιά μεγαλώνουν μαθαίνοντας πως να τους σκοτώνουν και λογικό αφού οι επιθέσεις τους είναι συχνές. Αλλά μήπως και οι δράκοι δεν έχουν άλλη επιλογή από το να φέρονται έτσι; Όπως θα περίμενε κανείς ο Hiccup δεν είναι και ο πρώτος πολεμιστής αλλά βρήκε άλλο τρόπο να κερδίσει το σεβασμό...Ή μήπως όχι;

Όπως και να έχει γίνεται φιλαράκι με τον πιο τρομακτικό και μοχθηρό δράκο, ο ένας εκπαιδεύει τον άλλο και τα δύο μέχρι τώρα αντίπαλα είδη μαθαίνουν να αλληλεπιδρούν και να επικοινωνούν. Πάντως θεωρώ πιο ταιριαστό τίτλο το "πως να εκπαιδεύσετε το Βίκινγκ σας" καθώς ο μικρός είναι αυτό που μαθαίνει και παίρνει περισσότερα μέσα από αυτή την ιδιότυπη φιλία. Περνάει μηνύματα(όπως όφειλε) τα οποία ναι μεν έχουμε δει πολλές φορές αλλά ειδικά στις παιδικές ταινίες είναι απαραίτητα. Α και έχει πολύ καλό χιούμορ που κρατάει κι εσάς τους μεγαλύτερους. Δεν βαριέσαι δευτερόλεπτο, ίσως συγκινηθείς λιγάκι, και είναι όμορφο που το μεγαλύτερο μέρος το βλέπεις χαμογελώντας!

Η διασκέδαση είναι δεδομένη ενώ και τα εφέ, κυρίως στις πτήσεις των δράκων είναι υπέροχα κι εντυπωσιακά. Ένα επίσης περίεργο της ταινίας είναι οι δύο πρωταγωνιστές(Hiccup και δράκος). Δεν είναι ούτε όμορφοι, ούτε χαριτωμένοι όπως συνηθίζεται. Ο μεν Hiccup είναι άχαρος, άχρωμος και στην τελική δεν είναι κάποιο άσχημο αλλά αστείο ζωάκι ενώ ο δράκος(που με την ευκαιρία να πω ότι τον λένε Toothless) είναι μαύρος και θυμίζει διασταύρωση γάτας, ψαριού και σαύρας. Κανείς από τους δύο δεν κάνει χαριτωμένες φάτσες αλλά με τον τρόπο τους σε κερδίζουν αμέσως. Πάντως σε μια φάση εμφανίζονται κάτι τέλεια χρωματιστά μικρά δρακάκια που είναι πανέμορφα και ζήτησα να μου πάρουν και μένα ένα για να του βάλω ένα μεγάλο κόκκινο φιόγκο και να παίζουμε.

Bronson

                                                                  
Με το Scott Pilgrim ακόμη πρόσφατο δεν θα πω ότι είχα καιρό να ενθουσιαστώ με ταινία. Όμως αυτή τη φορά δεν το περίμενα καθόλου μα καθόλου. Κάτι που δεν πολυήξερα τη φάση είναι η ταινία, κάτι που δεν είχα άποψη για τον σκηνοθέτη (δεν έχω δει τα Pusher αλλά μετά από αυτό θα το κάνω σύντομα), κάτι που δεν είχα σε μεγάλη υπόληψη τον Tom Hardy ως ηθοποιό, ήταν μεγάλη έκπληξη για μένα. Και για να πω την αλήθεια και πλακάρα έπαθα και γούσταρα απίστευτα πολύ. Πρωτότυπη, ενδιαφέρουσα, δεν είναι απλά μια βιογραφική ταινία. Και σου λέω πως την είδα αδιαφορώντας γι΄αυτή, απλά γιατί ο Hardy είναι κούκλος(μην κοιτάς που εδώ είναι αγνώριστος).

Ο Michael Peterson  είναι ο πιο διαβόητος Άγγλος κρατούμενος. Πρώτη φορά φυλακίστηκε για εφτά χρόνια το 1974. Είναι ακόμη στη φυλακή, καθώς λόγω της συμπεριφοράς του η ποινή του συνεχώς μεγάλωνε. Τον περισσότερο καιρό τον έχει περάσει στην απομόνωση λόγω του βίαιου χαρακτήρα του. Άντε τυχεροί θα σας μορφώσω σήμερα. Εδώ, σαϊτάκι "Free Bronson" κι εδώ, wikipedia. Α το Bronson είναι το παρατσούκλι που χρησιμοποιούσε όταν πάλευε, εμπνευσμένο προφανώς από τον Charles Bronson. Στη φυλακή επιδόθηκε σε ξυλοδαρμούς δεσμοφυλάκων(με μεγάλη επιτυχία μπορώ να πω) και παίρνοντας ομήρους άλλους κρατούμενους, φύλακες ή τον δάσκαλο των καλλιτεχνικών. Κυρίως για να αναγκάσει τους φρουρούς να τον πλησιάσουν και να τους σαπίσει στο ξύλο για ακόμη μια φορά. Ιδιόμορφος χαρακτήρας, πολύ βίαιος, με καλλιτεχνικές τάσεις. Οδηγεί σε καταστάσεις ακραίες αλλά και οδηγείται σ΄αυτές. Έχει περίεργη αίσθηση του χιούμορ και μια αδιανόητη ευγένεια κάποιες στιγμές.

Τον καταφανώς διαταραγμένο αυτό χαρακτήρα ο Tom Hardy τον υποδύεται Α-ΨΟ-ΓΑ! Έμεινα πραγματικά άφωνη. Είναι καταιγιστικός, απολαυστικός και με εξέπληξε απίστευτα. Κρύβει τεράστιο ταλέντο, όλη η ταινία είναι πάνω του και δεν μοιάζει καν να κουράζεται. Κι ενώ η σκηνοθεσία είναι πολύ καλή και έξυπνη νομίζω ότι ο Hardy κλέβει την παράσταση. Ο άνθρωπος είναι έπος, αποκάλυψη! Από δίπλα όμως και η σκηνοθετική ματιά του Nicolas Winding Refn. Ο Δανός δεν διστάσει να δώσει μια κάπως θεατρική υπόσταση στο δημιούργημά του. Σουρεαλιστικές πινελιές, κλασσική μουσική και στο τέλος δεν έχεις ένα δράμα φυλακών όπως όλα τα άλλα!

Εμπνευσμένη προσέγγιση του κεντρικού ήρωα, ασφυκτικά κοντινά ανά στιγμές, παιχνίδι με τους φωτισμούς. Μια βουτιά στον ψυχισμό του Bronson. Μου άρεσε πολύ και ίσως είμαι και λίγο περισσότερο ενθουσιασμένη από όσο θα έπρεπε αλλά ήταν τόσο ευχάριστη έκπληξη και την χάρηκα τόσο πολύ την ταινία που δεν μπορώ να μην είμαι. Πάντως δεν θυμίζει ταινία. Είναι κάπως σαν εικαστικό installation. Ζωγραφική, μουσική, βίντεο όλα μπερδεμένα σε ένα παράξενο, ιδιόμορφο δημιούργημα. Να την δείτε όλοι χθες :)

                     

How far would you go to win the ultimate job?

                                                                                

Ήθελα καιρό να δω το Exam αλλά το είχα ξεχάσει. Προχθές το πέτυχα που είχα πάει να χαζέψω DVD οπότε το έψαξα και εχθές το βράδυ το είδα. Δεν το μετάνιωσα στιγμή. Ωραία ταινιούλα, πρωτότυπη, με καλό ρυθμό. Οκτώ υποψήφιοι για μια μεγάλη θέση σε μια πολύ σημαντική εταιρία έχουν φτάσει στο τελευταίο στάδιο της διαδικασίας. Ένας θα πάρει τη θέση και οι υπόλοιποι θα πάνε σπίτια τους. Το θέμα είναι πως το τελευταίο τεστ είναι κομματάκι περίεργο. Τα πράγματα έχουν ως εξής: Αν οι υποψήφιοι μιλήσουν στον επιτηρητή ή στο φρουρό θα αποκλειστούν. Αν καταστρέψουν ηθελημένα ή κατά λάθος την κόλλα τους, θα αποκλειστούν. Αν για οποιοδήποτε λόγο βγουν από την αίθουσα θα αποκλειστούν. Τώρα έχουν 80 λεπτά για να απαντήσουν στην ερώτηση που έχουν μπροστά τους. Hint: Οι κόλλες τους είναι λευκές! 

 

 

 Η ταινία ουσιαστικά αρχίζει όταν συνειδητοποιούν πως δεν τους απαγόρευσε κανείς να μιλάνε μεταξύ τους. Άνθρωποι από διαφορετικά υπόβαθρα και φυλές πρέπει να συνεργαστούν αλλά στο τέλος να μείνει ένας. Η ώρα κυλάει, τα περιθώρια στενεύουν, η ένταση μεταξύ τους ανεβαίνει. Ποια είναι η ερώτηση; Μήπως η ίδια η διαδικασία; Μέχρι που είναι ικανοί να φτάσουν; Ένας ένας αποκλείονται είτε μόνοι τους, είτε με την ευγενική βοήθεια των υπολοίπων. Τι είναι αυτή η δουλειά και γιατί κάποιοι είναι διατεθειμένοι να φτάσουν ή και να ξεπεράσουν τα όρια; Ποια είναι αυτή η εταιρία; Σιγά σιγά αποκαλύπτονται πράγματα που λειτουργούν άψογα και που κάνουν ακόμη πιο ενδιαφέρουσα την εξέλιξη της ταινίας και του μεταξύ τους ανταγωνισμού. Κάποια λεπτομέρεια στο φινάλε με ενόχλησε κάπως και τη βρήκα τραβηγμένη(έως και τεράστια παπαριά) αλλά όχι το φινάλε αυτό καθεαυτό. Τώρα το πόσο ρεαλιστικός ήταν ο τρόπος σκέψης των κεφαλιών της εταιρίας ας μη το συζητήσουμε, γιατί είναι και κρίμα σε μια καλή ταινία να σταθούμε σε ένα φάουλ. 

 

Οι χαρακτήρες είναι εξαιρετικοί και πιστοί σε αυτό που είναι μέχρι τέλους. Αυτός που πραγματικά δεν έχει κάτι να χάσει θα είναι ο πιο επικίνδυνος από όλους, ο...τζογαδόρος θα παίξει έξυπνα αλλά ξέρει πότε πραγματικά δεν έμεινε κάτι να ρισκάρει, κάποιοι θα επιλέξουν να μη χάσουν την ανθρωπιά τους, ωστόσο θα αμφιταλαντευτούν πολύ! Διαφορετικοί χαρακτήρες, διαφορετικές αντιλήψεις και τρόπος σκέψης, οι ισορροπίες είναι λεπτές! Οι μεταξύ τους διαμάχες είναι καλές με κάποιες πιο δυνατές από άλλες. Το σκηνικό μεταξύ Brown και Dark ήταν το πιο δυνατό από όλα, όπως και αυτό ανάμεσα σε White και Deaf. Δε λέω περισσότερα για να μη σποϊλεριάσω κανέναν, αλλά να στο τέλος πεθαίνουν όλοι(πλάκα κάνω, ο μπάτλερ το΄κανε-αποτυχημένο χιούμορ 2 στα 2, βελτιώνομαι-).

 

 

 

Προφανώς μιλάμε για real time ταινία(ε δεν έπαιζε λογικότερη προσέγγιση) και το σημαντικότερο είναι πως δεν γίνεται ούτε δευτερόλεπτο βαρετή. Κρατάει συνεχώς το ενδιαφέρον και διαρκεί και λίγο. Πρόκειται για πολύ εύκολα παρακολουθήσιμη ταινία, ιδανική για το τέλος μιας κουραστικής ημέρας. Στα τεχνικά δεν θα σταθώ καθόλου. Εξάλλου ούτε καμιά σπουδαία σκηνοθεσία έχει, ούτε οι ερμηνείες είναι να τρελαίνεσαι. Είναι από τις ταινίες που στηρίζονται στο καλό τους σενάριο και στην αρχική τους πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα. Καμία μεγάλη πρωτοτυπία δεν κρύβει όμως είναι ειλικρινής, έξυπνη και τελικά κρατάει το θεατή. Και αυτό δεν είναι που έχει σημασία; Βρείτε τη και δείτε τη :)

 

ΥΓ: Στην Ελλάδα κυκλοφόρησε σε DVD με τον ευρηματικότατο(not) τίτλο: Εξέταση μέχρι θανάτου!

Io Sono L'Amore

                                                                                                 
Μία από τις καλύτερες ταινίες που είδα στις Νύχες Πρεμιέρας. Είναι από αυτές τις ταινίες που ενώ δεν το περιμένεις ξαφνικά βρίσκεσαι βυθισμένος μέσα τους, ν΄αναπνέεις τον ίδιο αέρα με τους ήρωες! Από τη μία ένας αποστειρωμένος, καθωσπρέπει κόσμος γεμάτος με υπαγορευμεμενες συμπεριφορές, κανόνες και καλούπια. Από την άλλη η μαγειρική, η φύση, ο έρωτας. Ανάμεσα ακροβατεί η Tilda Swinton, εκπληκτική, πανέμορφη, πιο εκφραστική από ποτέ... Είναι η Emma, μέλος οικογένειας της υψηλής κοινωνίας, που ερωτεύεται τον Antonio, σεφ και φίλο του γιου της.

Σκηνοθετικά ο Luca Guadagnino έχει κάνει πολύ όμορφη δουλειά. Κυρίως έχει αποτυπώσει υπέροχα τις διαφορές ανάμεσα στα δύο περιβάλλοντα στα οποία αμφιταλαντεύεται η Emma. Στη μία περίπτωση επιλέγει μακρινά πλάνα. Αγκαλιάζει μεν τους πρωταγωνιστές αλλά με μια παγωμάρα και μια μεγαλοπρέπεια. Από την άλλη, όταν βρίσκεται με τον Antonio τα κοντινά είναι ασφυκτικά. Σαν αποτέλεσμα έχουμε αυτή την πανέμορφη ερωτική σκηνή στη φύση, όπου η ένωση τους μοιάζει μέρος του περιβάλλοντος, φυσική και απαραίτητη. Από τη μία γυαλισμένα έπιπλα, βαριές κουρτίνες ατέλειωτες σκάλες και από την άλλη, ξύλο, σκόνη, φυσικός φωτισμός. Κι εδώ να σημειώσω πόσο εκπληκτικά έχει χειριστεί ο Guadagnino το φως!

Και το σενάριο όμως είναι εξίσου δυνατό με τη σκηνοθεσία. Μπορεί να κινείται αργά αλλά όταν πάρει μπροστά είναι σαν να σε πιάνει από το λαιμό και να σε σφίγγει, να σε σφίγγει. Πραγματικά το τελευταίο καταιγιστικό εικοσάλεπτο θα κάνω χρόνια να το ξεχάσω. Και θα μπορούσε να είναι πραγματικά κάτι που έχουμε ξαναδεί και να μη μας πείραζε κιόλας. Όμως όχι. Επιλέγει μια σκοτεινή τροπή, σε αφήνει άφωνο και απελπισμένο. Λύτρωση υπάρχει αλλά το σοκ πριν από αυτή είναι τόσο δυνατό που αργεί να έρθει μέσα σου. Η ταινία αυτή σε αφήνει αναστατωμένο, αργεί να κάτσει, να σε ηρεμήσει αλλά ακριβώς αυτό είναι το δυνατό της σημείο

Η μήπως όχι; Μήπως το πραγματικό δυνατό χαρτί της ταινίας είναι η πρωταγωνίστρια της; Είχα καιρό να δω τέτοια ερμηνεία. Η Tilda σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της. Ακόμη κι όταν επιζητά να είναι απαρατήρητη η καλά κρυμμένη ενέργεια και το πάθος της ηρωίδας που υποδύεται την κάνουν να ξεχωρίζει. Εκπληκτική σε κάθε μα κάθε σκηνή. Τη μια στιγμή είναι τρομερά ερωτική, την επόμενη έχει την πιο παγωμένη ομορφιά και στην τρίτη ο πόνος τη μετατρέπει στην πιο άσχημη γυναίκα! Είναι υπέροχο να γίνεσαι μάρτυρας σε τέτοια μεταμόρφωση. Ακτινοβολεί φως και λίγο αργότερα έχει τόσο σκοτάδι μέσα της που αμέσως μετά θα το αντικαταστήσει φωτιά... Μπορώ να γράφω αιώνια για τη γυναίκα αυτή αλλά κάπου εδώ λέω να σταματήσω!

Splice

Ζευγάρι γενετιστών θεωρεί πως είναι πια έτοιμο για το Μεγάλο Πείραμα. Ακολουθούν λέξεις που δεν καταλαβαίνεις αλλά έχουν να κάνουν με το ανθρώπινο DNA οπότε κάτι μεγάλο θα συμβεί... Ειδικά όταν ακολουθούν οι κλασσικές επιστημονικές δικαιολογίες "θα σώσουμε τον κόσμο" ξέρεις ότι θα έχουμε τρεξίματα με αυτούς τους δύο μυστήριους!

Τα κλασσικά ηθικά διλήμματα υπάρχουν από την αρχή. Μετά όμως γεννιέται ένα τέλειο πλασματάκι και τα ξεχνάνε! Εμ βλέπεις έχουν να το κυνηγήσουν και είναι και πηδηχτούλι. Μετά μεγαλώνει, γίνεται ένα χαριτωμένο μεταλλαγμένο κοριτσάκι και ενώ o Clive παραμένει ψυχρός και το αντιμετωπίζει σαν "δείγμα",  η Elsa το βλέπει κάπως σαν παιδί της. Άντρες, αν οι γυναίκες σας είναι γαμάτες επιστημόνισες με έφεση σε κλωνοποιήσεις και τέτοια, κάντε τους παιδιά! Αλλιώς θα προσπαθήσουν να φτιάξουν υποκατάστατο!

Κι εκεί που έλεγα θα το σκάσει και θα τρομοκρατεί την πόλη και θα δούμε μια από τα ίδια για εκατομμυριοστή φορά, η ταινία κάνει την έκπληξη! Για λίγο κοιτούσα έκπληκτη όπως κι ο Brody μ΄αυτό το priceless έκπληκτο βλέμμα! Το πλασματάκι μεγαλώνει ταχύτατα και σχεδόν γίνεται μέλος της οικογένειας.΄Κάπου εδώ αγγίζουμε ελαφρά συμπλέγματα της λέκτρας, τα σοβαρά ψυχολογικά της Έλσα(creepy που ήταν ώρες ώρες, σκιάχτηκα), το κάνουμε αρκετά σκοτεινό, προσθέτουμε μια δυο εξαιρετικές σκηνές κι ένα διαμαντάκι γεννιέται.

Η ταινία που άρεσε ιδιαίτερα. Με εξέπληξε ευχάριστα και χάρηκα που δεν ακολούθησε την πεπατημένη. Σκηνοθετικά ήταν ιδιαίτερη και μου άρεσε πάρα πολύ η εξαιρετική σκηνή στην παρουσίαση κάτι σιχαμένων πραγμάτων που πνίγηκε στο αίμα! Χάρηκα επίσης πολύ την εξαίσια επιλεγμένη μουσική. Εκτός από την υπόθεση που έχει τρομερό ενδιαφέρον (hello, μεταλλαγμένο κοριτσάκι μες τα νεύρα παίζει το μικρό σπίτι στο λιβάδι με τρελούς επιστήμονες) στα συν είναι και οι ωραίοι, γρήγοροι διάλογοι. Στα αρνητικά οι ωραίοι τίτλοι αρχής που όμως κρατάνε μια αιωνιότητα και μια μέρα! Α και με ψιλοχάλασε το φινάλε.

ΥΓ: Άνθρωποι που παίρνετε τον Brody στις ταινίες σας, για ποιο λόγο διαλέγετε αυτά τα μαλλιά; Απαίσια! Παρακαλώ να μην επαναληφθεί.