Νύχτες Πρεμιέρας 2014

     

 

Updated: 25/09/2014

"That dude there. I need his prosthetic leg"

     

Την ώρα που η DC δεν λέει να δώσει στη Wonder Woman την ταινία που της αξίζει, που μετατρέπει τον Superman(που ποτέ δεν τον λέμε Superman) σε σκοτεινή(θα ήθελε) αλληγορία και που προσπαθεί να στριμώξει ήρωες με κολάν σε ρεαλιστικά πλαίσια(αν δεν είσαι ο Nolan, don't even try love), η Marvel μετατρέπει τον Vin Diesel σε δέντρο, δίνει ένα τεράστιο όπλο σε ένα ρακούν και στοχεύει στο απόλυτο fun. You do it right!

Και ξέρεις κάτι; Είναι δύσκολο. Το εύκολο είναι να ξεσκονίζεις άγαρμπα την κόμικ μυθολογία, να στριμώχνεις προφανή μηνύματα και να μπουκώνεις με εφέ και εκρήξεις. Όμως δεν ξέρω για σένα, εγώ πάντως το CGI δεν το αντέχω πια. Όπως κάποτε ήθελαν ένα καλό σενάριο για να παραβλέψουν τα κακά εφέ έτσι τώρα χρειάζομαι ένα καλό σενάριο για να παραβλέψω όλο αυτό τον βομβαρδισμό από φασαριόζικες μούφα εκρήξεις. Και εκεί ακριβώς είναι που το Guardians of Galaxy χτυπάει διάνα. Διάλογοι με εκπληκτικό timing, κλισέ χρησιμοποιημένα με φειδώ και κυρίως αυτογνωσία. Δεν θέλει να σου πει τίποτα βαθύ για το outsider που γίνεται ήρωας. Δεν θέλει να φέρει τους εξωγήινους κόσμους στα ανθρώπινα δεδομένα σου. Δεν προσπαθεί να σε κάνει να σκεφτείς. Θέλει να περάσεις καλά. Και πως θα μπορούσε ο δημιουργός του ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΥ Slither να μην το κάνει σωστά.

Κι επίσης Chris Pratt!! Ο Andy του Parks and Recreation γυμνάστηκε, ομόρφυνε αλλά ουσιαστικά είναι ο ίδιος ακριβώς χαρακτήρας. Και γι΄αυτό ακριβώς είναι υπέροχος. Ξέρεις τώρα που ήταν όταν άφησε την April και πήγε να δουλέψει στο Λονδίνο. Μεγάλη λατρεία επίσης ο Rocket. Για μένα αυτός είναι η αντανάκλαση του θεατή στο φιλμ. Σ΄ ένα περίεργο meta παιχνίδι, την στιγμή που σκεφτόμουν “come on, τα έχουμε δει εκατό φορές αυτά” τους έκραζε για ακριβώς αυτό το λόγο.

Well done Marvel για μια ακόμη φορά! Χωρίς σοβαροφάνεια τα πάντα είναι καλύτερα. Και ειδικά με τέτοιο soundtrack!
    

X-Men: Days of Future Past

     

That was cool! Έχεις ένα γενικά γαμάτο franchise με μία παραφωνία κάπου στη μέση. Εκείνη την ταινία που φαίνεται τόσο λάθος και τόσο αταίριαστη και είσαι καταδικασμένος να την κουβαλάς μαζί με τις άλλες. Τι κάνεις; You go back in time! Πόσες φορές έχεις ευχηθεί να είχες ένα Tardis ή ένα DeLorean; Ε ο Singer είχε την Kitty Pryde της Elen Page(που μακάρι να τη βλέπαμε παραπάνω), που στέλνει τον Wolverine πίσω στα 60's και μαζί το X-men: The Last Stand από εκεί που ήρθε! 

Χάρηκα ιδιαίτερα που ο Wolverine ήταν αυτός που έπρεπε να σηκώσει αυτό το βάρος. Περισσότερο όμως χάρηκα όταν είδα τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τον Καθηγητή Xavier. Που αν ήταν άλλος στη θέση του προφέσορα θα τον είχε βομβαρδίσει με ειρωνικά σχολιάκια και μπορεί να του έριχνε και καμία καθώς ο Logan δεν φημίζεται για τα social skills του. Εδώ όμως φαίνεται όλος ο σεβασμός προς τον μελλοντικό Xavier. Αυτόν που μέσα από τη συγκεκριμένη ιστορία και τη συμβολή του Logan θα καταφέρει να “ξανασταθεί στα πόδια του”(ok that was mean) και να γίνει ο φανταστικός Καθηγητής που λατρεύουμε.

Στα της ιστορίας τώρα, το βασικό concept είναι να σταματήσουν τη Ρέιβεν από το να σκοτώσει τον Tyrion Lannister ώστε να μη δει ο κόσμος αναγκαιότητα στα όπλα μαζικής καταστροφής για μεταλλαγμένους που αυτός σχεδιάζει. Για να γίνει αυτό πρέπει όμως να κάνουν χωριό οι vintage Xavier και Magneto. Που δεν είναι και το ευκολότερο. Πρώτα πρέπει να βγάλουν το Magneto από το υψίστης ασφαλείας κελί του όπου βρίσκεται επειδή κρίθηκε ένοχος για τη δολοφονία του J.F.K.. Μεταξύ μας, ο μόνος λόγος που βρίσκεται εκεί μέσα είναι για να έχει λόγο ύπαρξης η σκηνάρα του θεούλη Quicksilver.

Ο Magneto είναι πια unleashed και έχει νευράκια. Προφανώς και θα συνεργαστεί με τον Xavier, άλλωστε αυτοί οι δύο μαζί δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούν. Κάπως σαν ηλικιωμένο ζευγάρι που τη βρίσκουν να σπάει ο ένας τα νεύρα του άλλου αλλά καταβάθος αγαπιούνται. Επίσης αυτός ο αλληλοσεβασμός που ανέκαθεν μοιράζονταν μου αρέσει πολύ. Κάθε ήρωας έχει την nemesis που του αξίζει κι αν είναι αρκετά cool αμφότεροι, θα κάνουν στην άκρη τις διαφορές τους για λίγο και θα παίξουν και μια παρτίδα σκάκι ή θα κυνηγήσουν τη Ρέιβεν πριν όλα πάνε κατά διαόλου.

Συγγνώμη αλλά κάπου εδώ πρέπει να το πω! Πόσο cool είσαι Magneto. Στροφάρει γρήγορα και όποια και αν είναι η agenda του ξέρει να εκμεταλλεύεται τις καταστάσεις. Και ο Fassbender τον ενσαρκώνει ιδανικά. Και στις bitter στιγμές του και στις πιο badass καταστάσεις είναι υπέροχος. Ειδικά στις σκηνές που μοιράζεται με την Ρέιβεν. Οκ μπορεί να έπαθα κάτι ψηλά εγκεφαλικά μόλις εμφανίστηκε οπότε και τη μαϊμού να έκανε ίσως να μην το έπαιρνα χαμπάρι. Τόσο γαμάτος που ούτε καν θα αναφέρω το κωλαράκι του Wolverine!

Γενικά έχει πολύ fun, καλογυρισμένες σκηνές δράσεις, χιουμοράκι(λιγότερο απ΄όσο μας συνηθίζουνε τελευταία σε τέτοιες ταινίες, κι αυτό ίσως είναι καλό). Ο old school Wolverine μου άρεσε πολύ και μου είχε λείψει. Θα ήθελα να βλέπαμε παραπάνω τις νέες υπέροχες προσθήκες από mutants αλλά αυτό φαντάζομαι θα γίνει στο Apocalypse.

  

I'm here for Loki...

            

Τον είδαμε και τον καινούριο Thor. Και κακά τα ψέμματα ούτε για το απαλό του το μαλλί τσακιστήκαμε, ούτε για την γκόμενα του. Για τον Λόκι τον υπέροχο πήγαμε και τον Christopher Eccleston . Ο ένας μας δικαίωσε. Ο άλλος πάλι.... Ας τα πάρω όμως από την αρχή. Η δράση αυτή τη φορά μεταφέρεται στον κόσμο του Thor, το γνωστό σε όλους μας Asgard(απ΄όπου πιθανολογώ προέρχεται και το θεϊκό σόι Skarsgård), οποίο θέλει να αφανίσει ο πρώην timelord και νυν Dark Elf Malekith. Το γιατί μένει κάπως ασαφές. Για λόγους εκδικητικούς; Παγκόσμια κυριαρχία; Γιατί πρέπει να έχει έναν κακό η ταινία; Κάτι τέτοιο. Tο θέμα είναι ότι δυστυχώς ο Eccleston ούτε σοβαρό λόγο ύπαρξης έχει, ούτε ιδιαίτερα επιβλητικός είναι. Έχει όμως εντυπωσιακά μαλλιά και τουλάχιστον δεν περνάει τη μισή ταινία αναίσθητος.

   

   

Αυτό το κάνει η Natalie Portman την οποία γενικά συμπαθώ αλλά εδώ βρήκα σούπερ βαρετή και ξενέρωτη. Όπως βαρετό και ξενέρωτο βρήκα και αρκετά μεγάλο μέρος της ταινίας. Στο υπόλοιπο έπαιζε ο Λόκι. Ο υπέροχος Tom Hiddleston με το sexy ειρωνικό χαμογελάκι του, την τέλεια προφορά του και τη φανταστική χημεία του με τον Hemsworth. Γενικά η ταινία έχει φαν, ωραία αστεία αλλά σε φάσεις βαρέθηκα. Κάπως σαν να το γύριζαν όπως ήθελαν και ξαφνικά να πετιόταν κάποιος 

“Guys, guys we have to make it funny”! Πολλά από τα αστεία δεν τα βρήκα ακριβώς αβίαστα. Είναι και το πρόσφατο Iron Man 3 που όντας γαμάτο με έκανε να περιμένω περισσότερα, ε και δεν μου γέμισε το μάτι. Από την άλλη όμως δεν περνάς και άσχημα. Δίνει όσα υπόσχεται, ξέρει το κοινό στο οποίο απευθύνεται και τέλοσπαντον δεν υπάρχει λόγος να γκρινιάζουμε. Εξάλλου και τον Thor κύριο, να κρεμάει το Mjölnir στην κρεμάστρα δείχνει, και ξεδιάντροπα κοντινά στους κοιλιακούς του έχει α και δεν ξέρω αν το ξαναείπα, Tom Hiddleston!  

   

      

Νύχτες Πρεμιέρας 2013

     

Updated: 30/09/2013

Star Trek: Into Darkness

                 

Κάθε δίκιο θα έχει ο οποιοσδήποτε σκεφτεί “τι μας λέει αυτή τώρα, δεν έχει ιδέα από Star Trek”. Δεν μου αρέσει να είμαι αγενής αλλά εδώ δεν έχω ιδέα από σινεμά αυτό σε πείραξε; Κυρίως τα γράφω για να μην τα ξεχάσω και για να κάνουμε καμιά κουβέντα που και που. Having said that, έχοντας παρακολουθήσει ελάχιστα επεισόδια Star Trek και 0 από τις παλιές, τις δύο αυτές νέες ταινίες τις είδα καθαρά σαν sci fi περιπέτειες. Δεν ξέρω αν στάθηκαν στο ύψος των προσδοκιών των Trekkies, ξέρω μόνο πως πέρασα γαμάτα! Και κυρίως στο σίκουελ..

Διασκεδαστικό από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό. Αρκετή δράση χωρίς όμως να σε φλομώνει σε εκρήξεις, λάμψεις και CGI. Όχι πως του λείπουν, αλίμονο, μην τυχόν και δούμε old school δράση μπορεί να καούν τα μάτια μας or something, όμως δεν το κουράζει. Έχει και αρκετή man to man δράση και μιλάμε για καθαρόαιμο βρωμόξυλο, με τη μπότα του Benedict Cumberbatch συνήθως να θριαμβεύει. Πραγματικά θα πλήρωνα για να τον βλέπω για δύο ώρες να ρίχνει αυτές τις cool κλοτσιές(η λήψη πάντα από κάτω για περισσότερο feeling).

Και όταν η δράση σταματάει, αρχίζει η ανάπτυξη των χαρακτήρων. Προς θεού μη φανταστείς τίποτα βαθιά πράγματα αλλά τουλάχιστον το bromance των Kirk και Spock το χαίρεσαι. Όσο ο Spock προσπαθεί να κατανοήσει τα συναισθήματα, ο Kirk προσπαθεί να βγάλει άκρη με τη λογική και βρίσκει και χρόνο να τον ειρωνευτεί πανέξυπνα(με αγάπη πάντα). Και γελάς! Γελάς αρκετά και μάλιστα δείχνει αβίαστο. Γιατί και στα Iron Man γελάς αλλά εκεί νιώθεις κάπως υποχρεωμένος να το κάνεις(ή είναι ιδέα μου;). Ο Kirk και ο γιατρούλης κολλητός του είναι ατακαδόροι, ο Spock είναι ξεκαρδιστικά άβολος και ο Scotti...ε είναι ο Simon Pegg.

Και κάπου εδώ νομίζω έφτασε η ώρα να μιλήσουμε γι΄ αυτόν τον άντρα. Αυτόν που με έκανε να πάω σινεμά να δω Star Trek(είναι ο μόνος που τα κατάφερε). Τον Benedict Cumberbatch(δεύτερο πιο cool όνομα ever, μετά το Trent Reznor). Είναι υπέροχος. Και κάνει το εξής καταπληκτικό...δεν κλέβει την παράσταση! Ξέρει πως εκεί βρίσκεται για να εξυπηρετήσει την ανάπτυξη του στόρι, να κάνει τον Kirk και τον Spock να ξεπεράσουν τα όριά τους, να γνωρίσουν ο ένας τον άλλο, ε και με την ευκαιρία να ρίξει και λίγο ξύλο. Όχι ότι παίρνεις τα μάτια σου από πάνω του κάθε φορά που εμφανίζεται. Έχει αυτό το παράξενο πρόσωπο που μπορεί να είναι όμορφο και άσχημο την ίδια στιγμή. Το χρησιμοποιεί υποδειγματικά. Τόσο στις εκφράσεις του όσο και στη μάχη... Που πας ρε καημένε Kirk να ρίξεις μπουνιά στα ζυγωματικά του Benedict, προφανώς και θα χτυπήσεις. Noob! Και κάποια στιγμή πρέπει να μιλήσουμε για ΑΥΤΗ τη φωνή. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει κάποιος νόμος που να την απαγορεύει;

Μαζεύω τα σάλια κι επανέρχομαι στα της ταινίας. Βγήκα κατευχαριστημένη από την αίθουσα αλλά θα ήθελα να την ξαναδώ γιατί δεν είμαι σίγουρη αν ήταν τόσο απολαυστική ή αν έχουν πέσει τα στάνταρς μου, καθώς οι δύο τελευταίες ταινίες που είδα στο σινεμά ήταν το βαρετό Lone Ranger και το ανεκδιήγητο Superman. Η αλήθεια είναι πως δεν κάνει τίποτα φοβερό. Τίποτα πρωτότυπο. Τίποτα για το οποίο αξίζει να συζητάμε. Όμως δεν βαριέσαι ούτε ένα λεπτό. Τι λεπτό, δευτερόλεπτο. Από την πρώτη σκηνή ως την τελευταία σε κρατάει. Γέλασα, ένιωσα αγωνία και ένταση, συγκινήθηκα. Ένα χορταστικό βράδυ στο σινεμά. Αυτό δεν θέλουμε;  

            

Django Unchained

 

Django Unchained

  

Golden Globes 2013

 

Λέτε ότι θέλετε για την αξιοπιστία ή τη βαρύτητα των Χρυσών Σφαιρών, είναι τα πιο διασκεδαστικά βραβεία! Φέτος ειδικά δεν βαριόσουν στιγμή.. Εκπληκτικές παρουσιάστριες, τσουχτερά αστεία και to the point.. Επίσης ζήσαμε μια δυο ιστορικές στιγμές! Δεν μιλάω για το outing της Jodie Foster προφανώς αλλά για εκείνη τη στιγμή που έτριβες τα μάτια σου για να σιγουρευτείς πως είναι αλήθεια αυτό που βλέπεις. Ο Schwarzenegger και ο Stalone βράβευσαν τον Χάνεκε... Τον οποίο ο Άρνι αποκάλεσε Χάνουκα or something αλλά ευτυχώς το κατάλαβε κι ανέβηκε!!

Ο λόγος του ποστ όμως είναι σοβαρότερος από οποιοδήποτε βραβείο(εκτός ίσως από του Quentin) και είναι προφανώς αυτά που φορέθηκαν στη βραδιά!

Νύχτες Πρεμιέρας 2012

    

    
Updated: 03/10/2012

The Dark Knight Rises

                                     

Ωραίο πράγμα να μπαίνεις στην αίθουσα με τις προσδοκίες στο θεό και να βγαίνεις απόλυτα ικανοποιημένος. Δεν συμβαίνει και συχνά... Ο Νόλαν λοιπόν μετά τον George Lucas και τον Spielberg έβαλε την υπογραφή του στο blockbuster. Και από εδώ και στο εξής για κάθε ταινία με υπερήρωες θα λέμε "χμμ, καλή αλλά σαν το Dark Knight Rises δεν ήταν". Εκτός αν μιλάμε για το Avengers που συμπληρώνει τούτο εδώ όντας γαμάτο όπου ο Ιππότης υστερεί. Θα τα πούμε αργότερα αυτά όμως... Συναντάμε τον Bruce Wayne 8 χρόνια μετά το θάνατο της Ρέιτσελ. Ο Bruce κλείνεται στον εαυτό του και την έπαυλή του καθώς οι τύψεις δεν του αφήνουν περιθώρια να φορέσει το χαρούμενο-επιτυχημένο του πρόσωπο και να κάνει κάνει κοσμικές εμφανίσεις. Την ίδια στιγμή το alter ego του κουβαλάει τον θάνατο του Harvey Dent, τον οποίο πήρε πάνω του μετατρέποντας τον εαυτό του από ήρωα σε έκπτωτο είδωλο. 

Από την απομόνωση θα τους αναγκάσουν να βγουν η φανταστική Anne Hathaway ως Catwoman(αν και δεν αναφέρεται ποτέ έτσι στην ταινία) και ο νέος εχθρός του Gotham City, ο Bane. Η Selina(το πραγματικό όνομα της Catwoman) είναι διαρρήκτρια που προκαλεί τον Bruce Wayne κλέβοντας του τα δακτυλικά αποτυπώματα(και το μαργαριταρένιο κολιέ της μητέρας του), τον ιντριγκάρει και τον αναγκάζει να ασχοληθεί μαζί της. Η Hathaway δεν είχε κανέναν εύκολο ρόλο. Έπρεπε να αποφύγει τη σύγκριση με την Catwoman της Pfeiffer που με την ατάκα "I am Catwoman. Hear me roar." βάζει κάτω οποιαδήποτε ηθοποιό προσπαθήσει να την ξεπεράσει. Η Hathaway διαλέγει διαφορετική προσέγγιση και νικάει. Η Catwoman της είναι cool, badass και sexy(με έναν λιγότερο επιτηδευμένο τρόπο). Το "γατίσιο" περπάτημα της Pfeiffer δίνει στη θέση στην Hathaway με τη δερμάτινη στολή πάνω στη μηχανή του Batman και κάπου εκεί δικαιώνει την επιλογή. 

Αλλά γι΄αυτό που πρέπει να ευχαριστούμε του υπεύθυνους του καστ είναι για την επιλογή του Hardy! Ερμηνεύει αποκλειστικά με το σώμα και τα μάτια τον ρόλο του Bane και είναι υπέροχος. Τρομακτικός, επιβλητικός, συγκινητικός, δίνει πολύ εύκολα βάθος στο χαρακτήρα του. Φυσιολογικό θα μου πεις καθώς ο Bane είναι ο καλύτερα δουλεμένος χαρακτήρας της ταινίας. Έχοντας αφήσει στα προηγούμενα τις αμφιβολίες του Μπρους για το αν το Gotham αξίζει έναν ήρωα σαν τον Batman(το ξεκαθάρισε όταν σήκωσε το βάρος της δολοφονίας του Harvey Dent) υπάρχει ο χρόνος να ασχοληθούμε με τον villain. Σε αντίθεση με τον Joker του Dark Knight που η χαώδης φύση του αποζητά το μυστήριο της καταγωγής του, εδώ το χτίσιμο του "κακού" γίνεται υποδειγματικά. Η βία, ο θυμός του, η αδιαλλακτικότητα του...όλα δικαιολογούνται.  Ο Bane λοιπόν παίρνει με το ζόρι το λαό με το μέρος του υψώνοντας τη γροθιά του με το ένα χέρι και φωνάζοντας για τις μετρημένες μέρες της αφθονίας των ευνοημένων ενώ στο άλλο κρατάει τη βόμβα που θα καταστρέψει το Gotham City αν κάποιοι διαλέξουν να μην εξεγερθούν. Και πολλοί θα τον ακολουθήσουν οικειοθελώς καθώς στο μπερδεμένο από την καταπίεση και τη φτώχεια μυαλό τους τα διαστρεβλωμένα κίνητρα και οι τρόποι του Bane μοιάζουν σωστοί κι αυτό με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε ανοργάνωτα εξαγριωμένα πλήθη και λαϊκά δικαστήρια. Πάντα καλοδεχούμενη μια περισσότερο πολιτική ματιά σε τέτοιες ταινίες!

Από εκεί και πέρα βέβαια την πολιτική απόχρωση τη βρήκα λίγο βεβιασμένη σε σημεία ή καλύτερα κάπως αγχωμένη σε φάση μη μας πουν κι αναρχικούς ή κάτι τέτοιο με αποτέλεσμα τη σκηνή που ο Ιππότης οδηγεί τους μπάτσους ενάντια στο εξαγριωμένο πλήθος. Χμμ όλα καλά κύριε Νόλαν μου αλλά αν στόχος ήταν να είμαστε με τον Μπάτμαν δεν τον πολυπέτυχες! Βάλε και την απίστευτα κακή(στα όρια της γραφικής) ατάκα του Batman σε αυτό το σημείο("So, you came back to die with your city.""No. I came back to stop you.") και ευχαριστιέσαι κάθε μπουκέτο που τρώει από τον γαμάτο Bane. Επίσης εντελώς παράλογο βρήκα το χαρακτήρα της Cotillard. Νιώθω πως απλά υπηρετούσε την cheasy ανατροπή. Αυτά τα λίγα ενοχλητικά δεν θα τα θυμάμαι καθόλου σε τρεις μέρες, αφού λάτρεψα όλα τα υπόλοιπα. Φοβερή δράση(από την πρώτη κιόλας σκηνή) και ειδικά στο τέλος η αγωνία και η ένταση χτυπάνε κόκκινο κι ας ξέρεις ακριβώς τι θα γίνει. Και όχι, η μεγάλη διάρκεια δεν της φαίνεται καθόλου.

Σαν φινάλε της τριλογίας το βρήκα ιδανικό. Μεγαλειώδες σε όλα τα επίπεδα, γεμάτο(αλλά σε καμιά περίπτωση "μπουκωμένο"), χορταστικό ρε παιδί μου. Ο χαρακτήρας του Bruce κλείνει τον κύκλο του κι επιτέλους καταλαβαίνει πως μπορεί η Gotham να χρειάζεται έναν ήρωα σαν τον Batman όμως ο ίδιος δεν χρειάζεται τη Gotham. Είναι η πόλη την οποία έχτισε ο πατέρας του και η πόλη που στη συνέχεια τον σκότωσε και όσο "βρώμικη" κι αν είναι έχει καλούς ανθρώπους και καλά όλα αυτά, όμως πλέον ήρθε η ώρα να σπάσει τις αλυσίδες που τον κρατάνε εκεί. Το παρελθόν μας μας καθορίζει, είναι μέρος του εαυτού μας αλλά δεν είναι απαραίτητο να μας ελέχγει κι επιτέλους ο Bruce το βλέπει αυτό. 

ΥΓ: Όλο το καστ του Inception ήταν υπέροχο εκτός από τον Di Caprio  που έπαιζε σαν να μην ήταν εκεί(γιατί δεν γίνεται να μην τον παίζουν τον καημένο, σίγουρα κάπου εκεί ήταν).

Battle Royale for kids...

                                                                

Σήμερα είχα σκοπό να γράψω για το Dead Meat ή το Killer Klowns From Outer Space αλλά είναι ωραιούλια ταινιάκια κι έχω μια όρεξη για κράξιμο. Οπότε πάρε Hunger Games να΄χεις να χαίρεσαι(ή όχι). Που λες λοιπόν εγώ αυτή την ταινία ήθελα να τη δω. Ήθελα πολύ να τη δω αλλά δεν μπορώ με τίποτα α θυμηθώ το λόγο. Σου λέω την περίμενα και δεν ξέρω γιατί... Περίεργα πράγματα. Στο προκείμενο λοιπόν. Την υπόθεση θαρρώ την ξέρεις αλλά ας την ξαναγράψω για να έχουμε έναν μπούσουλα και να φαίνεται μεγάλο κι επιβλητικό το κείμενο: 12 επαρχίες σαν τιμωρία επειδή κάποτε επαναστάτησαν τιμωρούνται στέλνοντας κάθε χρόνο ένα αγόρι κι ένα κορίτσι σε ένα ας το πούμε τηλεπαιχνίδι σε Battle Royale φάση με έναν μόνο επιζώντα νικητή. Όταν η αδερφή της Κάτνις επιλέγεται, αυτή παίρνει εθελοντικά τη θέση και πρέπει τώρα να μετατραπεί σε έναν δημοφιλή John Rambo ώστε και να επιβιώσει αλλά και να κερδίσει τους χορηγούς, πράγμα πολύ σημαντικό σε αυτούς τους αγώνες.

Και αυτή η ταινία είχε όλες τις προοπτικές. Να δώσει θέαμα, δράση, σφαξίδια, cool χαρακτήρες και ταυτόχρονα να περάσει και σχόλια για τα ΜΜΕ και την επιρροή τους, τις σύγχρονες κοινωνίες και χίλια δυο άλλα για τα οποία μας έβαζαν να γράφουμε εκθέσεις στο λύκειο. Μπορούσε επίσης να έχει γαμιστερή μουσική ή σασπένς και να σε αιφνιδιάζει με ανατροπές που δεν θα περίμενες. Δυστυχώς δεν κάνει τίποτα από όλα αυτά, οπότε όλη η προσπάθεια πάει στο διάολο και δυόμιση ώρες αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν να μην έχει λειτουργήσει τίποτα σωστά. Θύμωσα που σε κάθε σκηνή ήξερα τι θα γίνει στις τρεις επόμενες. Και διάολε δεν διαψεύστηκα ούτε μία φορά! Και αυτό προφανώς είναι απίστευτα βαρετό όπως άλλωστε και ο πρόλογος που είναι τραγικά τεράστιος και ταυτόχρονα έχει μηδέν(0) νόημα.

Απαράδεκτο βρήκα το φινάλε και κάθε λεπτομέρεια που έκανε τη ζωή της ηρωίδας εύκολη. Πραγματικά δεν πρέπει να πήρε καμιά δύσκολη απόφαση σε όλη τη διάρκεια των (θεωρητικά life changing)αγώνων. Και πάνω που έλεγες ίσως τώρα σπάσει το καλούπι του mainstream και θα σε εκπλήξει κάνοντας κάτι που θα έχει αντίκτυπο σε όσους παρακολουθούν(για την επανάσταση ρε γαμώτο και τέτοια) τότε ήταν που στρογγυλοκαθόταν στ΄αυγά της κι έκανε αυτό που βόλευε την παρτάρα της. Άσεμας κοπελιά! Και άσεμας κι εσύ τρισάθλια μουσική που όμως με έκανες τουλάχιστον να γελάσω. Κάτι ήταν κι αυτό. Anyway, η κατάσταση λιγουλάκι σώθηκε λόγω Stanley Tucci και Woody Harrelson που όπως και να το κάνεις προσθέτουν coolness!

        

Boring Horse

                                                                                                 

Άσεμας ρε War Horse... Το ήξερα πριν δω την ταινία. Μόνο από το τρέιλερ φαινόταν για τι μούφα πρόκειται. Όμως οοοχι, έπρεπε να το δω. Φάε στη μάπα τώρα για δυόμιση το άλογο πάνω κάτω μες στον πόλεμο να δω τι θα καταλάβεις! Πραγματικά δεν ξέρω αν είμαι περισσότερο νευριασμένη με την ταινία ή με τον εαυτό μου. Σε όλη την ταινία βλέπουμε ένα άλογο που είναι απίθανο και με ισχυρή θέληση και γενναίο και έξυπνο, να περνάει από χίλιες δυο κακουχίες αλλά να συνεχίζει να καλπάζει μέχρι να ξαναβρεί τον φλωράκο που το μεγάλωσε. Θυμάσαι που όταν ήσουν παιδάκι δάκρυζες με τη Μαύρη Καλλονή; Ε κάπως έτσι, μόνο που τώρα δεν είσαι παιδάκι και όλο αυτό δεν έχει το παραμικρό ενδιαφέρον.

Πάντως ας μην την αδικώ την ταινία. Ανάμεσα σε μελοδραματικούς αποχωρισμούς και τσιτάτα για τη γενναιότητα των περιστεριών(!), παρεμβάλλονται πανέμορφα πλάνα. Εκπληκτική φωτογραφία και κάδρα τραβάνε λίγο το μάτι σου και το μυαλό σου. Μέχρι το επόμενο χλιμίντρισμα... Και αν δεν ήταν αυτά τα πανέμορφα πλάνα δεν θα την είχα παλέψει ως το τέλος. Γιατί είχα τις μικρότερες δυνατές προσδοκίες και παρ΄όλα αυτά ήταν ακόμη χειρότερο. Κάτι έλειπε. Σαν ένα αρχιτεκτονικά τέλειο σπίτι που λες "ουάου", μπαίνεις μέσα και διαπιστώνεις πως δεν έχει έπιπλα. Μηδέν χρησιμότητα! Anyway μπορεί να μην ήμουν σε καλό mood, να μην "έπιασα" την ταινία, να φταίω εγώ τελοσπάντον. Δείτε τη και πείτε μου αν είμαι τρελή ή αν όντως ήταν απίστευτη μπαλαφάρα(οκ απλά ήθελα να γράψω αυτή τη γελοία λέξη).

J. Edgar

                                                 

Ένας αγαπημένος σκηνοθέτης κι ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του είχαν φτάσει τις προσδοκίες μου στο θεό. Έτσι το ότι βγήκα λίγο ξενερωμένη από την αίθουσα δεν ξέρω αν ήταν πρόβλημα της ταινίας ή δικό μου. Ο Clint έχει αναλάβει να μας εξιστορήσει τη ζωή του J.Edgar Hoover, του διευθυντή του FBI και ουσιαστικά του ανθρώπου που αποφάσισε πως το "φακέλωμα" είναι ένας καλός τρόπος για να αντιμετωπίζεις το έγκλημα, να ξέρεις που πρέπει να έχεις το νου σου και αν τύχει να εκβιάσεις και τον ίδιο τον Πρόεδρο των ΗΠΑ ώστε να μη σε στείλει στον αγύριστο. Παράλληλα ρίχνουμε κι ένα βλέφαρο στα ίχνη προσωπικής ζωής που ο Hoover κρατούσε κρυμμένα βαθιά στη...ντουλάπα του.

Και ναι όοολα αυτά είναι πολλά. Γιατί από τη μία η σχέση του(μαρτυρικά πλατωνική ως το τέλος) με τον Clyde Tolson που γεννάει πολύ ενδιαφέρον, από την άλλη μια καριέρα που θα γέμιζε τόμους ολόκληρους...που χρόνος να τα στριμώξεις όλα! Κι ενώ στην αρχή έχουν πάρει το χρόνο τους και μας τα λένε όμορφα και αναλυτικά κάπου στη μέση έβαλαν το πόδι στο γκάζι και το πήγαν τρέχοντας ως το τέλος. Πρόσθεσε κι ένα ατυχές ανακάτεμα που έχουν υποστεί τα γεγονότα και τα απότομα χρονικά μπρος-πίσω και το αποτέλεσμα γίνεται κάπως αγχωτικό. Πάντως αν και μεγάλο σε διάρκεια προσωπικά δεν βαρέθηκα στιγμή.

Ο ήρωας μου κίνησε το ενδιαφέρον παρόλο που δεν τον συμπάθησα παρά ελάχιστα. Και είναι και αξιοσημείωτο το ότι ούτε ο Eastwood αλλά ούτε και ο DiCaprio με την ερμηνεία του προσπάθησαν να τον ωραιοποιήσουν σαν άνθρωπο. Ο τελευταίος ειδικά ήταν εξαιρετικός. Απέδιδε με τις κινήσεις και τις εκφράσεις του πολύ καλά τόσο την αποφασιστικότητα όσο και το awkward που κουβαλούσε ο ήρωας. Επίσης πολύ καλός ήταν ο Armie Hammer στο ρόλο του "συντρόφου" του παρά το ότι στο μισό περίπου ερμήνευε μόνο με τα μάτια αφού το υπόλοιπο πρόσωπο ήταν creepy μακιγιάζ. Πραγματικά με το μακιγιάζ κάτι πήγε terribly wrong και μόνο ο DiCaprio ήταν κάπως πιο τυχερός που απλά έμοιαζε με τον Phillip Seymour Hoffman με αποτέλεσμα να αποσπάται συνεχώς ο θεατής!

Γενικά η ταινία δεν με χάλασε αλλά αυτό το λίγο από πολιτικό δράμα, λίγο από ανεκπλήρωτο έρωτα μου άφησε μια αίσθηση μισοτελειωμένου. Και όταν αυτή την αίσθηση στην αφήνει μια ταινία δυόμιση ωρών...ε κάτι δεν πάει καλά. Πάντως θα την πρότεινα αφού και ενδιαφέρον έχει, και στο τρυπάκι σε βάζει να γκουγκλάρεις τον Hoover, και η ερμηνεία του DiCaprio αποζημιώνει. Φέτος ίσως τσακώσει και το αγαλματάκι που τη βρίσκουν να το δίνουν για ερμηνείες πραγματικών προσώπων. Αλλιώς δεν πειράζει, του χρόνου για την ταινιάρα του Quentin!

                                                        

Sneak Peek: Le gamin au vélo

      

Θεωρώ το Le gamin au vélo την μοναδική ταινία των αδερφών Νταρντέν που έχω δει και το λέω γιατί ίσως έχει σημασία στο πως μου φάνηκε η ταινία. Πρακτικά έχω δει κάποιες κλασσικές τους πριν χρόνια(ή καλύτερα μου είχαν βάλει να δω) αλλά τα μυαλά μου ήταν αλλού και δεν θυμάμαι τίποτα. Λοιπόν μου άρεσε! Η συγκρατημένη αισιοδοξία της, τα ζεστά της χρώματα, οι "χαμηλόφωνες" ερμηνείες. Και συνήθως εγώ με κάτι τέτοιες ταινίες βαριέμαι. Αυτή εδώ όμως αποφεύγει τους εκβιαστικούς μελοδραματισμούς και η ιστορία του μικρού Cyril έχει ενδιαφέρον από πολλές απόψεις. Ο Cyril έχει γνωρίσει μόνο την απόρριψη οπότε την αποδοχή δεν μπορεί να τη διαχειριστεί. Είτε που θα σε ακολουθήσει τυφλά, είτε που θα τεστάρει τις αντοχές σου στο έπακρο. Μου άρεσε ιδιαίτερα που οι Νταρντέν αποτύπωσαν και τις δύο δυνατές αντιδράσεις. Αισιόδοξο μεν αλλά σκληρό ανά στιγμές φιλμ κουβαλάει κάτι από παραμύθι που πάντα(πόσο μάλλον τέτοιες μέρες) είναι καλοδεχούμενο. Δείτε το και τέτοια :)

   

Immortals

                                           

Ψιτ εσύ σεναριογράφος; Θέλουμε blockbuster τύπου 300 για να βγάλουμε φράγκα. Μέχρι αύριο στις τρεις να έχεις έτοιμο το σενάριο. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι και ιδιαίτερα δύσκολο κάτι τέτοιο. Διαλέγουμε random ήρωα από την ελληνική μυθολογία. Η κληρωτίδα έβγαλε τον Θησέα. Κρατάμε μόνο το όνομα και τον Μινώταυρο. Για την ακρίβεια μόνο τα κέρατα και την αγελαδόφατσα και τα φοράμε στους αντίπαλους. Ο ήρωας είναι outsider αλλά τρομερός πολεμιστής με γοητευτικό χαμόγελο(Gerard γεννιέσαι πάντως καλέ μου, δεν γίνεσαι). Ο κακός είναι ο Μίκι Ρουρκ οπότε δεν χρειάζεται κάτι άλλο να τον προσδιορίσει. Ας βρούμε κι ένα λόγο για να πλακωθούν στα μπουνίδια. Ο κακός λοιπόν ψάχνει να βρει το Τόξο της Ηπείρου με το οποίο θα ελευθερώσει τους Τιτάνες. Αυτοί είναι φυλακισμένοι σε ένα αιώνιο υπόγειο ποδοσφαιράκι(που μάλλον επειδή δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί το ποδόσφαιρο, κανείς δεν αξιοποιεί). Στο ενδιάμεσο σκοτώνει τη μάνα του Θησέα. Πετάμε και τη Freida Pinto κάπου εκεί γύρω κι έτοιμη η ταινία...

Όλο αυτό το ποτ πουρί μυθολογίας, χωρίς ίχνος συνοχής ή ενδιαφέροντος υπό άλλες συνθήκες θα οδηγούσε σε ποστ κραξίματος(ή σε μη ποστ). Έλα όμως που βγαίνοντας από την αίθουσα ένιωθα μόνο ευγνωμοσύνη για τους κύριους Parlapanides(στο imdb τους βρήκα, ιδέα δεν έχω τι είναι) και το ανόητο σενάριό τους. Απλά και μόνο που υπήρχε κάτι να σκηνοθετήσει ο Tarsem Singh φτάνει! Οπτικό υπερθέαμα... Και δεν αναφέρομαι σε εφέ κλπ. Απλά μια σειρά από πανέμορφες εικαστικά εικόνες. Σαν πίνακες ζωγραφικής. Απίστευτα χρώματα, συμμετρία, κίνηση... Δυσκολεύομαι και να το περιγράψω. Και απλά αρκεί η πρώτη σκηνή για να σε μαγέψει. Όσο διαρκεί η ταινία δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη και δεν σε ενοχλεί ούτε η έλλειψη σεναρίου, ούτε τα αλλόκοτα αρχαία ελληνικά(;) της Pinto, ούτε ο Ρουρκ που φτύνει αριστερά και δεξιά(κάνε λίγο κράτει βρε αγόρι μου, τα πάντα έφαγες).

Το μόνο πράγμα που σε στιγμές με έβγαζε εκτός κλίματος ήταν η μουσική. Για την οποία όμως είχα σχηματίσει τόσο κακή γνώμη από το trailer που τελικά μέχρι και αυτή ήταν ανώτερη των προσδοκιών μου. Με λίγα λόγια μου άρεσε πραγματικά πολύ και να τη δείτε όλοι. Αρκεί να μη μου έρθετε εδώ μετά και μου κάνετε συγκρίσεις με τους 300 γιατί δαγκώνω... Άλλο πράγμα το ένα, άλλο πράγμα το άλλο. Το κάθε ένα γαμάτο με τον τρόπο του.

       

The Adventures of Tintin: The Secret of The Unicorn

                        

Η αλήθεια είναι πως από τον Τεν Τεν δεν περίμενα σπουδαία πράγματα. Κάτι που τον είχα συνηθίσει χάρτινο, ζωγραφιστό και δισδιάστατο. Κάτι που το κόμικ παρά του ότι σαν παιδί ήταν ίσως το αγαπημένο μου εκ των υστέρων ανακάλυψα ότι κουβαλάει τόσα πολλά στερεότυπα που τελικά ίσως δεν είναι όσο αθώο φαίνεται. Διάφορα τελοσπάντον μου είχαν ξινίσει και μπήκα στην αίθουσα με άπειρες επιφυλάξεις. Οι τίτλοι αρχής ήταν αρκετοί για να τις διαλύσουν!! Θα έλεγα ότι είναι εκπληκτικοί αλλά ίσως είναι λίγο. Από το Buried νομίζω είχα να δω κάτι τόσο καλό(μπορεί να κάνω και λάθος βέβαια).

Και μετά έρχεται η απίθανη αισθητική του να κλέψει την παράσταση. Αυτό που στο Polar Express έμοιαζε ψυχρό και ελαφρά creepy εδώ ταίριαζε υπέροχα. Και ήταν τόσο αληθοφανές. Σημειώνω πως δεν το είδα 3D αλλά και πάλι υπήρξαν σκηνές που μου φαινόταν σαν να είμαι μέρος τους. Και πόσο αφράτος ήταν ο Μιλού!! Τον θέλω σπίτι μου... Γενικά σαν θέαμα μου άρεσε πάρα πολύ και με κέρδισε και με την παιδικότητά του. Βγαλμένο από άλλες εποχές, διασκεδαστικό και με πολλή δράση (κάτι που δεν περίμενα) σε κάνει να χάνεις την αίσθηση του χρόνου. Πραγματικά κυλάει σαν νεράκι! Μου θύμισε πάρα πολύ τα συναισθήματα που μου είχε προκαλέσει και το Super 8.

Αστείο, απίστευτα διασκεδαστικό, πραγματική έκπληξη. Γιατί όταν κάτι το έχεις γνωρίσει παιδί μέσα στο κεφάλι σου μοιάζει τεράστιο και υπέροχο. Τον ενθουσιασμό που ένιωθες τότε που ξεφύλλιζες κάθε νέο τεύχος που έπεφτε στα χέρια σου είναι δύσκολο να τον νικήσει κάτι τώρα που -πως να το κάνουμε- έχεις απαιτήσεις. Για μένα δεν το πέτυχε απόλυτα αλλά εκτιμώ απεριόριστα το ότι με γύρισε πίσω! Αυτός ακριβώς είναι ο Steven Spielberg που μου αρέσει. Δράση Indiana Jones και feeling Ε.Τ., what's not to like about it?

    

You can fool me, but you cannot fool Ernest Hemingway...

                                        

Του πάει η Ευρώπη του Woody, πλέον είναι δεδομένο. Στην Ευρώπη είναι λιγότερο σαρκαστικός και περισσότερο ρομαντικός. Μπορεί να μην σε κάνει να ξελιγώνεσαι στα γέλια(αν και έχει κάποιες ξεκαρδιστικές στιγμές) αλλά σε κάνει να ονειρεύεσαι και να νοσταλγείς και να χαμογελάς υπνωτισμένα. Κι αν το καινούριο του αριστούργημα δεν σε παρασύρει και δεν σε κάνει να χαθείς σε σκέψεις τότε πιθανότητα δεν έχεις καρδιά και να πας να κοιταχτείς! Για του υπόλοιπους η ταινία ήταν δυο ώρες ψυχανάλυση και μια υπενθύμιση κάποιων πραγμάτων που βολικά αποφεύγουμε να αντιμετωπίσουμε.

Ο Gil βρίσκεται στο Παρίσι με τη μέλλουσα γυναίκα του και τους γονείς της. Στο Παρίσι που χρόνια πριν είχε αφήσει. Την πόλη που τον εμπνέει και στην οποία ονειρεύεται να ζήσει. Αντί όμως να ζήσει το όνειρό του έχει επιλέξει να κάνει μια δουλειά που δεν τον εκφράζει και να είναι εγκλωβισμένος σε μια σχέση που δεν του κάνει καλό. Παρένθεση για να πω πόσο για ξύλο είναι η τύπισσα. Αγενής, όχι αστεία... Ο Gil λοιπόν, κάθε βράδυ, ακριβώς τα μεσάνυχτα, μεταφέρεται στο Παρίσι του '20. Ακριβώς στην εποχή που ήθελε να ζει. Και γνωρίζει όλους όσους τον ενέπνευσαν ή θα τον ενέπνεαν αργότερα. Από τον Χέμινγουεϊ ως τον Μπουνιουέλ.

Ο Picasso, η Zelda Fitzgerald, ο Dali(παραλίγο να πνιγώ από τα γέλια με τον Brody και τους ρινόκερους) πετάνε τσιτάτα, φιλοσοφούν, έχουν τόση αυτοπεποίθηση για την ευφυΐα τους...σαν κάποιον να σας θυμίζουν; Προσφέρουν απολαυστικές στιγμές. Και ανάμεσα σε αυτούς η Marion Cotillard, να τους σαγηνεύει όλους και να ονειρεύεται κι αυτή με τη σειρά της μια άλλη εποχή! Γιατί το τώρα ποτέ δεν μας ικανοποιεί. Πάντα πιστεύουμε πως παλιότερα ήταν καλύτερα. Και τελικά είναι και παρηγοριά να ρίχνουμε το φταίξιμο στην εποχή που ζούμε. Σήμερα όλα είναι πιο δύσκολα, πιο ανέπνευστα, πιο επίπεδα. Ισχύει όμως αυτό;

Ο Woody Allen επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά πως είναι ίσως ο εξυπνότερος και πιο διορατικός καλλιτέχνης της εποχής μας. Και αυτή τη φορά μου χάρισε ένα φιλμ που το αγάπησα αυτόματα. Και που με άνεση το βρήκα την καλύτερη και πιο γλυκιά στιγμή του τα τελευταία χρόνια. Μία ταινία για τις επιλογές που δεν έκανες, τις αποφάσεις που δεν πήρες, τα όνειρα που φοβήθηκες να κυνηγήσεις. Για όσα νοσταλγείς, όσα δεν έγινες, όσα άφησες να φύγουν...

      

Seriously!? It's like you're photoshopped!

                                                              

Είπα να πάω να δω και τον τρίτο Gosling του μήνα μην είμαι αδιάβαστη. Είχα διαβάσει και καλά λόγια, οπότε ψήθηκα παρά το ότι πρόκειται για είδος που δεν προτιμώ. Ο Cal μόλις χώρισε και κλαίει τη μοίρα του. Ο Jacob μην έχοντας κάτι καλύτερο να κάνει, τον παίρνει υπό την προστασία του και ως άλλος Μιγιάγκι του μαθαίνει την τέχνη της αποπλάνησης. Να πούμε εδώ πως τον Cal γουστάρει η δεκαεφτάχρονη baby sitter των παιδιών του την οποία γουστάρει ο δεκατετράχρονος γιος του. Καταλαβαίνεις λοιπόν τι μπερδέματα έχουν να γίνουν. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο επίσης κρατάει ο Steve Carell που πάντα είναι ευχάριστος οπότε ξέρεις πως δεν θα περάσεις άσχημα.

Είναι όπως πάντα ιδανικός για τέτοιους ρόλους. Έχει την ικανότητα να βγάζει μια μιζέρια και ταυτόχρονα να είναι κωμικός χωρίς να γίνεται γελοίος. Επίσης ο Ryan Gosling συνεχίζει το σερί των καλών εμφανίσεων. Εδώ δεν υπάρχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις πέρα από το να δείχνει κούκλος και γοητευτικός. Νομίζω το πετυχαίνει. Οι διπλανές μου τουλάχιστον έπαθαν κάτι εγκεφαλικά όταν έβγαλε τη μπλούζα. Οι κυρίες της ταινίας, μου είναι τόσο αγαπημένες που μόνο καλά λόγια μπορώ να πω. Η Emma Stone είναι αξιολάτρευτη ενώ η Julianne Moore...είναι η Julianne Moore. Γενικά το καστ είναι εξαιρετικό και χαίρεσαι να το βλέπεις.

Η ταινία πάνω κάτω μου άρεσε. Έχει γέλιο. Αρκετές φορές γέλασα δυνατά και σε μια δυο σκηνές ξελιγώθηκα. Το εκτίμησα ιδιαίτερα αυτό. Ώρες ώρες λειτουργούσε σαν καθαρόαιμη κωμωδία, χαλαρωτικά και αστεία. Ειδικά το πρώτο μισό, ξεπέρασε κάθε προσδοκία που είχα. Μετά άρχισαν να έρχονται τα κλισέ, κάτι γλυκανάλατα γυναικεία, μεγάλα λόγια μπροστά σε κοινό για να κερδίσουμε την αγαπημένη μας, βαρυσήμαντες συμβουλές, παιδάκια τρομακτικά ώριμα για την ηλικία τους να υπογραμμίζουν τα αυτονόητα... Τα έχουμε δει τόσες φορές που από ένα σημείο και μετά ξέρεις κάθε επόμενη ατάκα, οπότε προς το τέλος γίνεται κομματάκι βαρετό. Ωστόσο πέρασα καλά, γέλασα πολύ και είναι ότι πρέπει για ένα χαλαρό κυριακάτικο βράδυ.

Νύχτες Πρεμιέρας 2011

        

Updated: 26/9/2011

Life is only on Earth. And not for long...

                                                

Ελάχιστα πράγματα για το Melancholia. Δυο τρία σημεία που κράτησα μήπως ανοίξουμε καμιά ενδιαφέρουσα κουβεντούλα στα σχόλια:

Η αρχική σκηνή είναι ένα αριστούργημα μόνη της. Μαύρη οθόνη να έδειχνε από εκεί και πέρα γι΄αυτό το υπέροχο θέαμα των πρώτων λεπτών θα άξιζε και με το παραπάνω... Οπτικά είναι έργο τέχνης, γεμίζει με τις εικόνες και τους ήχους κάθε σου κομμάτι. Υπέροχη. Αντίστοιχα ένα ποίημα ήταν και το κλείσιμο. Τα τελευταία δευτερόλεπτα είναι τόσο όμορφα και δυνατά που σταματάς να αναπνέεις. 

Το πρώτο μέρος είναι ικανό να σε δυαλύσει. Όλο και κάποιον θα βρεις να ταυτιστείς, κάτι θα σε κάνει να πονέσεις. Δεν υπάρχει περίπτωση. Και αν ταυτιστείς με την Justine θα νιώσεις και άσχημα γι΄αυτό που είσαι. Αυτό το παραπονεμένο βλέμμα του Alexander Skarsgard θα το βλέπω στον ύπνο μου καιρό και θα μου ραγίζει την καρδιά... Ψυχογράφημα όχι αστεία. 

Οι δύο πρωταγωνίστριες είναι εκπληκτικές. Στο δεύτερο μισό άνετα κλέβουν την παράσταση σε σχέση με την όλη ιστορία που στην τελική δεν έχει και μεγάλη σημασία. Στο επίκεντρο είναι αυτές οι δύο και αν η γη κινδυνεύει να καταστραφεί είναι για δείξουν αυτοί οι δύο χαρακτήρες όλο τους το μεγαλείο. 

Ευχάριστη έκπληξη οι έξυπνοι και αστείοι διάλογοι! Σε Τρίερ δεν έχω γελάσει τόσο ποτέ. Το καταχάρηκα. Άσε που ο σαρκασμός και τα βιτριολικά σχολιάκια ταίριαζαν άψογα με την όλη κατάσταση που αν και δεν θα σου έλειπαν αν δεν υπήρχαν, τα εκτιμάς τρομερά. Και είναι τόσο "to the point" που όσο και να γελάσεις καταβάθος πληγώνουν...

Στα χαμηλότερου επιπέδου τώρα έχω να σχολιάσω ότι τα χέρια της Kirsten Dunst δεν βλέπονται και πως ήταν απαράδεκτο να σηκωθεί αυτή να φύγει όταν γδυνόταν ο Alexander. Άφησέ τον καλή μου να βγάλει και το πουκάμισο και φύγε μετά... 

Γενικά η ταινία μου άρεσε πάρα πολύ αλλά κάπως σαν μου χάλασε τη βραδιά. Και το Σαββατοκύριακο μη σου πω. Όπως και να έχει δηλώνω για χιλιοστή φορά ότι δεν θα ξαναδώ Τρίερ. Άντε στα διάλα κύριε που θες να μας στείλεις ομαδικώς για ψυχανάλυση... Τα κάνει κι ο Woody αυτά αλλά πιο ανάλαφρα ρε παιδί μου. Το ξέρουμε ότι έχουμε θέματα να αντιμετωπίσουμε, μη μας τα πετάς έτσι στα μούτρα κι όποιον πάρει ο χάρος.