Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Hitchcock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Hitchcock. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 6 Ιουλίου 2010

Dial M for Marvelous film...

                                                                            
Υπάρχει τέλειο έγκλημα; Γίνεται ένας άνθρωπος να υπολογίσει τα πάντα; Να κάνει ένα αλάνθαστο σχέδιο; Δύσκολο θέμα και πολλοί έχουν καταπιαστεί! Λάθη ή λανθασμένους υπολογισμούς  είναι αδύνατον να μην κάνεις, το θέμα είναι πως θα τα καλύψεις. Για μία ακόμη φορά ο Χίτσκοκ καταπιάνεται με την αγαπημένη αυτή θεματική... Βάζει τους ήρωές του σε ένα διαμέρισμα, το σχέδιο αρχίζει να ξεδιπλώνεται, λίγες χιουμοριστικές πινελιές και έτοιμη μια εξαιρετικά ευχάριστη ταινία. Ίσως είναι η ταινία του Χίτσκοκ που έχω δει περισσότερες φορές και δεν έχω βαρεθεί ούτε μία. Και το ότι την είχε στο θερινό της γειτονιάς μου μόνο ένα πράγμα μπορούσε να σημαίνει!


O Toni ζει ουσιαστικά με τα λεφτά της γυναίκας του, ενώ γνωρίζει ότι τον απατάει. Έτσι καταστρώνει το τέλειο σχέδιο ώστε να τη βγάλει από τη μέση, να τσεπώσει τη διαθήκη και να μη θεωρηθεί ύποπτος! Ένα σχέδιο που το ετοιμάζει χρόνια, προσεγμένο ως την τελευταία λεπτομέρεια. Όμως ποτέ δεν μπορείς να προβλέψεις την έκβαση μιας κατάστασης με απόλυτη ακρίβεια κι έτσι ο δολοφόνος που έστειλε να σκοτώσει τη γυναίκα του βρίσκεται νεκρός στο πάτωμα με ένα ψαλίδι καρφωμένο στην πλάτη. Η κυρία αποδείχτηκε πολύ σκληρή για να πεθάνει...


Εφόσον το σχέδιο στράβωσε και ο Toni κοιτάει να τη βγάλει καθαρή. Και όταν αυτό γίνει ιδιαίτερα εύκολα, του μπαίνει μια άλλη ιδέα στο μυαλό. Ένας διαφορετικός τρόπος για να ξεφορτωθεί τη γυναίκα του... Να της φορτώσει φόνο! Ιδιαίτερα έξυπνος και κυρίως εύστροφος(διαφέρει εκπληκτικά πολύ) κινείται γρήγορα και υπολογισμένα. Δεν κάνει τίποτα τυχαία και δεν παίρνει ρίσκα. Το κακό όμως είναι ότι έχει να αντιμετωπίσει τον εραστή της γυναίκας του και έναν επιθεωρητή που "κόβει το μάτι του".


Το ότι εκτυλίσσεται σχεδόν σε ένα χώρο η ταινία και όλη αυτή η θεατρική ματιά του Χίτσκοκ κάνουν την ταινία πιο έντονη. Όχι όπως στη Θηλιά βεβαίως αλλά σε όλη τη διάρκεια είσαι στην τσίτα και δεν βαριέσαι. Το ευφυές σενάριο, ο τρόπος με τον οποίο ο Toni αποφεύγει τις παγίδες που μπορεί να πέσει με έξυπνους ελιγμούς, ο τρομερός ρυθμός που δίνουν τόσο οι διάλογοι όσο και η σκηνοθεσία, σε κρατάνε! Θα το λέω όλο το καλοκαίρι. Ψάξτε για Χίτσκοκ σε θερινά και τρέξτε!


ΥΓ: Όταν πήρε τηλέφωνο ο Toni τη γυναίκα του, ώστε να δώσει την ευκαιρία στο δολοφόνο να τη σκοτώσει αυτή έλεγε συνέχεια "Hello?"(αλλά πραγματικά πολλές φορές). Αρχίζει η πάλη με το δολοφόνο, τον σκοτώνει και ξαναπιάνει το τηλέφωνο για να ζητήσει βοήθεια. Μικρός θεούλης που καθόταν πίσω μας: "Hello"!

ΥΓ2: Hup Holland Hup!
                            

Πέμπτη 1 Ιουλίου 2010

Πλάνα αρχείου: Vertigo

 Δεν είχε μπαλίτσα και βρήκαμε ευκαιρία να τιμήσουμε το Άστυ και τη Βραδιά James Stewart(γιατί όχι βραδιά Hitchcock;), οπότε πλάνο αρχείου με την ταινία που μας ξαγρύπνησε:

Vertigo. Τι να πρωτοπεί κανείς γι΄αυτή την ταινία. Για το σπαρακτικό σχόλιο που κάνει πάνω στην απώλεια, για τα υπέροχα χρώματα, για τη μαγευτική φωτογραφία, για την αγωνία και τις ανατροπές; Από κάπου πρέπει να ξεκινήσεις αλλά σίγουρα ποτέ δεν θα τελειώσεις να μιλάς για αυτό το αριστούργημα!


Πρώην αστυνομικός που πάσχει από ακροφοβία παρακολουθεί τη γυναίκα ενός παλιού του φίλου που είναι διχασμένη προσωπικότητα. την ακολουθεί στις παράλογες διαδρομές της, τη γνωρίζει, την ερωτεύεται και προσπαθεί να τρυπώσει στο λαβύρινθο του μυαλού της για να την τραβήξει έξω και να τη σώσει. Όμως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται...


Ο Χίτσκοκ δεν θα κάνει επιφανειακά ένα απλό θρίλερ αλλά θα εισχωρήσει σε βάθος στην ψυχοσύνθεση των ηρώων του. Θα αποτυπώσει στην κάμερα πως η απώλεια μπορεί να οδηγήσει στην παράνοια, πως ο ανεκπλήρωτος έρωτας ενός άνδρα θα τον κάνει να χτίζει φαντασιώσεις και να αποφασίζει να ζήσει μέσα σ΄αυτές και πως η ερωτευμένη γυναίκα θα δεχτεί να γίνει μέρος τους.


Κάποιοι άνθρωποι είναι πιο αδύναμοι από άλλους. Δεν μπορούν να δεχτούν εύκολα την πραγματικότητα. Και σαν ασπίδα προστασίας ο οργανισμός δημιουργεί εκ των υστέρων φοβίες και νευρώσεις ώστε να αποφευχθούν κάποιες καταστάσεις. Και γύρω από αυτόν τον τρόπο λειτουργίας του ανθρώπινου οργανισμού χτίζεται αυτή η πανέξυπνη ταινία. Ο ήρωας αναπτύσσει ακροφοβία μετά από το θάνατο του συναδέλφου του. Είναι ήσυχος ότι τώρα δεν θα βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση. Κι όμως ειρωνικά θα βρεθεί να χάνει τη γυναίκα που αγαπάει εξαιτίας της φοβίας του.


Η απώλεια θα τον οδηγήσει σχεδόν στην παραφροσύνη. Κι όταν βρει μια γυναίκα που της μοιάζει, θα προσπαθήσει να την αλλάξει. Να την κάνει ίδια με Εκείνη, ώστε ακόμη και σε μη πραγματική μορφή να ζήσει τις στιγμές που δεν πρόλαβε. Και πάλι ειρωνικά όλη αυτή η φαντασίωση θα τον οδηγήσει στο να μάθει τι πραγματικά συνέβη τότε.


Σε όλη την ταινία ο ήρωας κυνηγάει το τίποτα. Τρέχει πίσω από φαντάσματα και παραισθήσεις γιατί απλά ποτέ πια δεν θα είναι ευτυχισμένος ή ολόκληρος! Θύμα μιας πλεκτάνης και κυρίως θύμα του ίδιου του εαυτού που ποτέ δεν θα συγχωρέσει είναι πλέον γραφτό του να μείνει μόνος και χωρίς ουσιαστικές απαντήσεις.


Μία από τις ωραιότερες ταινίες όλων των εποχών. Ίσως η καλύτερη του Χίτσκοκ αν κι εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ και με τίποτα να διαλέξω, ακόμη κι αν η ζωή μου εξαρτώνταν απ΄αυτό!