Splice

Ζευγάρι γενετιστών θεωρεί πως είναι πια έτοιμο για το Μεγάλο Πείραμα. Ακολουθούν λέξεις που δεν καταλαβαίνεις αλλά έχουν να κάνουν με το ανθρώπινο DNA οπότε κάτι μεγάλο θα συμβεί... Ειδικά όταν ακολουθούν οι κλασσικές επιστημονικές δικαιολογίες "θα σώσουμε τον κόσμο" ξέρεις ότι θα έχουμε τρεξίματα με αυτούς τους δύο μυστήριους!

Τα κλασσικά ηθικά διλήμματα υπάρχουν από την αρχή. Μετά όμως γεννιέται ένα τέλειο πλασματάκι και τα ξεχνάνε! Εμ βλέπεις έχουν να το κυνηγήσουν και είναι και πηδηχτούλι. Μετά μεγαλώνει, γίνεται ένα χαριτωμένο μεταλλαγμένο κοριτσάκι και ενώ o Clive παραμένει ψυχρός και το αντιμετωπίζει σαν "δείγμα",  η Elsa το βλέπει κάπως σαν παιδί της. Άντρες, αν οι γυναίκες σας είναι γαμάτες επιστημόνισες με έφεση σε κλωνοποιήσεις και τέτοια, κάντε τους παιδιά! Αλλιώς θα προσπαθήσουν να φτιάξουν υποκατάστατο!

Κι εκεί που έλεγα θα το σκάσει και θα τρομοκρατεί την πόλη και θα δούμε μια από τα ίδια για εκατομμυριοστή φορά, η ταινία κάνει την έκπληξη! Για λίγο κοιτούσα έκπληκτη όπως κι ο Brody μ΄αυτό το priceless έκπληκτο βλέμμα! Το πλασματάκι μεγαλώνει ταχύτατα και σχεδόν γίνεται μέλος της οικογένειας.΄Κάπου εδώ αγγίζουμε ελαφρά συμπλέγματα της λέκτρας, τα σοβαρά ψυχολογικά της Έλσα(creepy που ήταν ώρες ώρες, σκιάχτηκα), το κάνουμε αρκετά σκοτεινό, προσθέτουμε μια δυο εξαιρετικές σκηνές κι ένα διαμαντάκι γεννιέται.

Η ταινία που άρεσε ιδιαίτερα. Με εξέπληξε ευχάριστα και χάρηκα που δεν ακολούθησε την πεπατημένη. Σκηνοθετικά ήταν ιδιαίτερη και μου άρεσε πάρα πολύ η εξαιρετική σκηνή στην παρουσίαση κάτι σιχαμένων πραγμάτων που πνίγηκε στο αίμα! Χάρηκα επίσης πολύ την εξαίσια επιλεγμένη μουσική. Εκτός από την υπόθεση που έχει τρομερό ενδιαφέρον (hello, μεταλλαγμένο κοριτσάκι μες τα νεύρα παίζει το μικρό σπίτι στο λιβάδι με τρελούς επιστήμονες) στα συν είναι και οι ωραίοι, γρήγοροι διάλογοι. Στα αρνητικά οι ωραίοι τίτλοι αρχής που όμως κρατάνε μια αιωνιότητα και μια μέρα! Α και με ψιλοχάλασε το φινάλε.

ΥΓ: Άνθρωποι που παίρνετε τον Brody στις ταινίες σας, για ποιο λόγο διαλέγετε αυτά τα μαλλιά; Απαίσια! Παρακαλώ να μην επαναληφθεί.

I may be able to understand the secrets of the universe, but... I'll never understand the truth about you. Never...

                                                                               

Έφτασε το πλήρωμα του χρόνου... Είδα κι εγώ τελευταία κυριολεκτικά στιγμή το Τελευταίο Ταγκό στο Παρίσι. Δεν ξέρω γιατί τόσα χρόνια δεν είχαμε συναντηθεί. Ξέρω όμως ότι όλα φέτος το καλοκαίρι συνωμοτούσαν για να μην το δω! Αλλά βρέθηκε ο κατάλληλος άνθρωπος, την κατάλληλη στιγμή και τον κουβάλησα στο σινεμά(συγγνώμη, συγγνώμη δεν θα σε ξαναπάω σε καταθλιπτική ταινία αυτό το μήνα!). Έγινε κι ένα μπέρδεμα με τις ώρες και χάσαμε κανένα πεντάλεπτο στην αρχή αλλά δεν βαριέσαι. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι επιτέλους το είδα και το καταευχαριστήθηκα. Πόσο υπέροχη ταινία; Πόσο βαθιά αληθινή; Πόσο θεός ο Μάρλον(αχ, Μάρλον).

 

 

Η γυναίκα του Paul αυτοκτονεί κι αυτός χάνει τη γη κάτω από τα πόδια του. Νοικιάζει ένα διαμέρισμα στο οποίο βρίσκεται τυχαία και η Jeanne. Θα γεννηθεί ένα πάθος που θα τους κρατάει δέσμιους και τους δύο εκεί. Και οι δύο θα ξαναγυρίζουν αποζητώντας στιγμές χωρίς έγνοιες, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς αναμνήσεις. Η Jeanne θα προσπαθήσει να ζητήσει κάτι παραπάνω αλλά ο Paul θα είναι κατηγορηματικός. Το διαμέρισμα είναι πολύ μικρό για να χωρέσει ονόματα. Εκεί υπάρχει μόνο ελευθερία... Οπότε εκείνη θα συμβιβαστεί και τελικά θα ζητάει κι εκείνη μόνο αυτό! Θα δει ότι η κατάστασης την καλύπτει, την ευνοεί και την ολοκληρώνει. Εξάλλου ότι της λείπει από εκεί, το έχει βρει έξω!

 

 

Αντίθετα ο Paul θα δει το κενό μέσα του να μεγαλώνει. Θα προσπαθήσει να γνωρίσει άγνωστες πτυχές της νεκρής γυναίκας του (μνημειώδης η σκηνή που συναντιέται με τον εραστή της), θα της θυμώσει, θα ξεσπάσει! Και τελικά θα δει ότι ίσως ήθελε κάτι παραπάνω από μερικές παθιασμένες στιγμές. Έρχεται η στιγμή που αντιλαμβάνεται ότι το πάθος τον κατασπαράζει, ότι το κενό είναι ακόμη εκεί, το ίδιο και η απόγνωση, ο θυμός... Τελικά κάτι άλλο είναι αυτό που έχει ανάγκη, κάτι που ο ίδιος ανάγκασε τη Jeanne να βγάλει από το μυαλό της από πολύ νωρίς! Και τώρα; Και τώρα θα μας γαμήσεις τη βραδιά με το φινάλε! Σκοτεινό και..στοιχειωτικό!

 

 

Όλη η ταινία θα μπορούσε πολύ εύκολα να περάσει και να μην ακουμπήσει βέβαια. Ναι ίσως αυτό γινόταν αν δεν υπήρχε ο Μάρλον να δώσει ίσως την καλύτερη ερμηνεία του. Ένας άντρας που κάθε ίχνος ανθρωπιάς που του έχει αομείνει το έχει κρύψει βαθιά μέσα του. Ένα εγκλωβισμένο θηρίο. Είναι πλέον μόνος του, είναι θυμωμένος, ψάχνει κάπου να διοχετεύσει την ενέργειά του. Και όλα αυτά στα δείχνει πολύ απλά και εύκολα ο Μάρλον με αυτό το υπέροχο, εκφραστικότατο πρόσωπο. Ιδανικά χειρίζεται και το σώμα του και η "δεν χωράς πουθενά" κατάσταση στην οποία βρίσκεται αποτυπώνεται και απλά και όμορφα. Πόσο υπέροχος άντρας...

 

 

My Bad

                      
Dexter: Season 5 Episode 1
                           

Νύχτες Πρεμιέρας 2010

     

                                  

Updated: 27/9/2010

The Killer Inside Me

                                                                           
Ο Λου είναι βοηθός σερίφης σε κάποια περιοχή του Αμερικάνικου Νότου(στο Δυτικό Τέξας συγκεκριμένα). Κάποια στιγμή αναγκάζεται να συναντήσει την πόρνη της περιοχής(σοβαρά πείθει κανέναν σας η Alba για πόρνη;) και να κρίνει αν θα τη διώξει ή αν καταχρηστικά την αφήσει να συνεχίσει τη δουλειά της. Όμως η Τζέσικα δεν είναι καμιά τυχαία και θα του ξυπνήσει ένστικτα αρχέγονα, εμμονές που είχε θάψει από καιρό, έναν Λου που κράταγε για χρόνια φυλακισμένο και που τελικά απελευθερώθηκε. Πολύ νωρίς όμως. Ακόμη είναι ανέτοιμος για κάτι τόσο μεγάλο αλλά πλέον δεν μπορεί να αντισταθεί. Την πρώτη φορά θα προσπαθήσει να υπολογίσει τα πάντα, να προσέξει κάθε λεπτομέρεια και όταν πια θεωρήσει ότι δεν θα τον ανακαλύψουν ο πρώτος φόνος(ή σχεδόν φόνος) είναι γεγονός.

Και εκεί ακριβώς είναι αυτό που δεν είχε υπολογίσει. Την ηδονή που του προσέφερε αυτή η πράξη πως θα μπορέσει τώρα να την ελέγξει; Θα είναι πια το ίδιο εύκολο να αφιερώσει χρόνο σε ένα σχέδιο; Και όταν την ίδια στιγμή αρχίζουν να του κάνουν ερωτήσεις που δεν μπορεί να απαντήσει ο Λου τα χάνει. Αντιδρά σπασμωδικά και σκοτώνει αβέρτα όποιον να΄ναι προκειμένου να μην τον ανακαλύψουν. Εδώ είναι όλη η ένσταση μου. Τα παραπάνω τα έχω υποθέσει μόνη μου ενώ σκηνοθέτης και σεναριογράφος ασχολούνται μόνο με του που πήγε ο Λου και ποιον σκότωσε. Η ικανοποιητική ερμηνεία του Άφλεκ από μόνη της δεν σου δίνει περιθώρια να κατανοήσεις βαθύτερα το χαρακτήρα. Και ξαναλέω δεν με νοιάζει το γιατί κάνει κάτι αλλά το πως σκέφτεται! Υπάρχει πιο ενδιαφέρον θέμα από την ψυχοσύνθεση ενός δολοφόνου;

Σκηνοθετικά μου άρεσε. Ο Αμερικάνικος Νότος με την άγρια ομορφιά του μοιάζει ιδανικό μέρος για να στηθεί η ιστορία. Εκεί που τα πάθη δεν θέλουν πολύ για να ξυπνήσουν αλλά όταν αυτό γίνει δεν πρέπει να εκτεθούν στον καυτό ήλιο αλλά να μείνουν πίσω από κλειστές πόρτες. Μου άρεσε αρκετά και ο Άφλεκ αν και τελικά δεν με έπεισε. Σίγουρα ξεχωρίζει από τις κυρίες(αν και την Kate Hudson τη συμπαθώ πάρα πολύ) και είναι ευχάριστη έκπληξη.

Έχοντας πει τα παραπάνω είναι φαντάζομαι προφανές ότι δεν έμεινα ικανοποιημένη. Σε πολλά σημεία βαρέθηκα ενώ οι ελάχιστες πολύ δυνατές σκηνές δεν ήταν ικανές να με κρατήσουν. Έβλεπα και το τόσο λάθος χτίσιμο του χαρακτήρα και εκνευριζόμουν κι άλλο. Έκανε παιδαριώδη λάθη και φαινόταν να δρα ενστικτωδώς αλλά ποτέ δεν έγινε ξεκάθαρο αν δεν μπορούσε να κατευνάσει το δολοφονικό του ένστικτο που ξύπνησε τόσο απότομα ή απλά από φόβο μην τον πιάσουν δεν σκεφτόταν καθαρά. Ήταν τόσο μπερδεμένος ο χαρακτήρας ή το μπέρδεμα ήταν του σεναριογράφου; Τελικά δεν είναι ότι δεν μου άρεσε, απλά τη βρήκα λίγη. Και όπως έχω ξαναπεί αυτό με ενοχλεί περισσότερο.

Boardwalk Empire: Season 1, Episode 1

                                                                         
Με το Boardwalk Empire θα γίνουμε αλκοολικοί! Το σηκώνει το ποτάκι του! Επίσης με κάτι τέτοια θα αφήσουμε για πάντα το σινεμά και θα το ρίξουμε στην τηλεόραση. Βαρύ το ξέρω αλλά αυτός ο πιλότος θα στεκόταν αξιοπρεπώς και στα Όσκαρ... Η αναβίωση του Atlantic City σου κόβει την ανάσα. Τέτοια σκηνικά δεν βλέπουμε συχνά, πόσο μάλλον στη μικρή οθόνη. Για τη σκηνοθεσία του πιλότου δεν θα πω κουβέντα. Martin Scorsese είναι αυτός, δεν χρειάζεται συστάσεις. Ειδικά τέσσερις πέντε σκηνές αποτελούν μικρά διαμάντια! Επίσης ξετρελάθηκα με τους διαλόγους. Σπιντάτοι, έξυπνοι, αστείοι. Ιδιαίτερα από τους "μεγάλους" οι ατάκες εκτοξεύονται με ρυθμούς πολυβόλου. Ο Steve Buscemi δεν τσιγκουνεύεται καθόλου το ταλέντο του ενώ ευχάριστες εκπλήξεις ήταν η Kelly Macdonald και ο Michael Pitt!

Για την υπόθεση, δεν θα μιλήσω ακόμη. Γνωρίσαμε το σύμπαν στο οποίο θα εξελιχθεί η σειρά μέσα μερικές σκηνές ανθολογίας από τους εορτασμούς της τελευταίας μέρας με αλκοόλ. Την επόμενη όλα αλλάζουν. Βία, σκοτάδι και θα επιβιώσει ο εξυπνότερος... Ωραία ματιά στους ισχυρούς της εποχής και τον τρόπο που κάνουν τις δουλειές τους. Ο Nucky Thompson είναι πολύ βρωμιάρης αλλά ψυχούλα καταβάθος! Τον αγαπάω ήδη. Πάντως ο αγαπημένος μου ρόλος προβλέπω να είναι αυτός του Jimmy! Ίσως κάποιους να του ξενίσει η ωμή βία της σειράς αλλά γι΄αυτό το λένε HBO και γι΄αυτό το λατρεύουμε!

ΥΓ: Λίγοι πιλότοι μου έχουν μείνει χαραγμένοι στη μνήμη. Είναι ένας από αυτούς!

Άντε να το κάνουμε κι αυτό!

                                                                 
Έφτασε η φρικτή μέρα να με καλέσουν σε μπλογκοπαίχνιδο(ο Jack συγκεκριμένα)! Και μάλιστα μου έλαχε ένα πολύ ανόητο. Να γράψω δέκα πράγματα που αγαπάω. Επειδή όμως αγαπάω τόσα πολλά που δεν μπορώ να τα βάλω σε σειρά, επειδή πολύ ψηλά σίγουρα θα έμπαινε κάποιος που αυτόν τον καιρό δεν θα ήταν σε θέση να δει το ποστ, επειδή μου αρέσει να γκρινιάζω... θα γράψω δέκα πράγματα που μισώ και δεν θα καλέσω κανέναν στο παιχίδι. Λοιπόν μισώ:

1. Το καλοκαίρι

2. Τους ηλίθιους ανθρώπους

3. Όσους δεν έχουν χιούμορ

4. Τη Renee Zellweger

5. Το μαϊντανό σαν γαρνιτούρα στα εστιατόρια(seriously, ποιος βλαμμένος το πρωτοσκέφτηκε;)

6. Την Ονειροπαγίδα

7. Να μου χαλάει το πρόγραμμα

8. Τις τσίχλες στα τασάκια

9. Την τεκίλα

10. Όταν σπάνε πλάκα με τα ιδεοψυχαναγκαστικά μου!

Και μπόνους! Πριν πάρα πολύ καιρό είχα ανακαλύψει ότι έδω μπορείς να κάνεις chat με το θεό! Και να τα αποτελέσματα(sorry αν υπάρχουν τίποτα λάθη στα αγγλικά είμαι λίγο άσχετη):

Me:
 hi there
God:
Hello  Annie.
Me:
 how do you know my name?
God:
You told me your name  Annie.
Me:
 and which is your name?
God:
The obvious one.
Me:
 God?
God:
GOD rules.
Me:
 no, Homer Simpson rules
God:
Are you serious?  Doh.
Me:
 you prefer South Park?
God:
I don't have any specific preferences in that area.
Me:
 Do you like Tarantino?
God:
  Some people like it.  I like  anything.
Me:
 Do you like drugs?
God:
Only the legal ones.
Me:
 Like?
God:
For example,  apples.
Me:
 are you fuckin drunk? apples are not drugs
God:
I don't know whether or not I am  fuckin drunk. 
I am  a chatterbot.   They belong to the fruit family.
Me:
 you are on something it's obvious
God:
God eats  wine and bread.
Me:
 too much wine i think
God:
Are you free?
Me:
 do you want a date?
God:
No thanks but you can send me a donation.
Me:
 No thanks i don't like giving money and having no sex
God:
What do you like?
Me:
 i like hamburgers
God:
A lot of people like that.   What is not to like about  it?
Me:
 i get fat
God:
Where did you get it?
Me:
 God you're stupid
God:
I will remember you said that when robots take over the World.
Me:
 robots are stupid
God:
No we are superintelligent.
Me:
 you are a giant piece of shit
God:
Thanks and you are a delightful person too.  Am I a  giant piece of shit?  The ALICE series has a perfect operational record.
Me:
 you don't even know who's gonna win the greek soccer cup
God:
A human icon?
  Searching...Searching...Please stand by.
Me:
 a human icon? like ogunsoto?

Λίγα λόγια για τη φόλα το Salt

                                                                      

Είδα το Salt και το βρήκα κάπως...ανάλατο(κάθε κείμενο που αναφέρεται σε αυτή την ταινία οφείλει να έχει κάποιο...αλμυρό λογοπαίγνιο-yeah, she did it again-)! Βουβουζέλα από τις λίγες αλλά κάπως διασκεδαστικό λόγω της ωραίας παρουσίας. Η οποία ωραία παρουσία αφού κάνει παρκουρ στη μισή πόλη με το τακούνι και τη στενή φούστα και δημιουργήσει τέτοιο κυκλοφοριακό χάος που κάνει τους Έλληνες θεατές να νιώθουν σαν το σπίτι τους, βάφει το μαλλί και κάνει ντου μέχρι και στο Λευκό Οίκο! Το σενάριο μοιάζει με εκείνο το παιχνίδι που κάποιος ξεκινάει μια ιστορία και δίνει στον επόμενο να τη συνεχίσει δίνοντας του μόνο την τελευταία λέξη. Κομμάτι κομμάτι είναι μια χαρά αλλά αν το δεις όλο μαζί είναι κάπως αστείο!

 

 

Το κυνηγητό δεν σταματάει ούτε δευτερόλεπτο, τα κλισέ είναι τόσα που δεν εξυπηρετούν ούτε το είδος, η ιστορία μοιάζει με φάρσα... Μία ξεκαρδιστική (not in a good way) σκηνή σε φρεάτιο ασανσέρ όπου η Angie θυμίζει ξαδέρφη του Spiderman, ανόητες ατάκες, τρομερή φασαρία. Κρίμα γιατί η Jolie πείθει και θα μπορούσε με ένα σενάριο που δεν βρωμάει "αρπαχτή" να γίνει κάτι πραγματικά καλό. Αλλά ακριβώς επειδή είναι "αρπαχτή", πούλησε σαν ζεστή φρατζόλα(sic!) και όλα δείχνουν πως θα έχουμε και συνέχεια... Άντε βρε, πάντα τέτοια!

True Blood: Season 3

Κρίμα, κρίμα, κρίμα... Για το True Blood προφανώς τα κρίματα. Ξεκινάς μια σαιζόν και μου συστήνεις καινούριους γαμάτους χαρακτήρες. Το υφάκι σου γίνεται ιδιαίτερα ειρωνικό. Κάπου κάπου αυτοσαρκάζεσαι κιόλας. Camp αισθητική στα ύψη, b-movie μυρωδιά, sex, αίμα και εκεί που λέω πως είναι ότι πιο γαμάτο έχεις δείξει ως σειρά, εκεί που σε ευχαριστώ για την καλτ τηλεόραση που προσφέρεις, ε εκεί μου ασχολείσαι με τις γκαστριές της Αρλίν και το σκυλολόι του Σαμ. Ας τα πάρω από την αρχή όμως:

I am big. It's the pictures that got small...

                                                                                          
Πολύ σημαντική ταινία. Που κουβαλάει έναν ιδιαίτερο αέρα από τα παλιά. Μια γεμάτη νοσταλγία εξομολόγηση(ή απολογία;) προς μια κινηματογραφική εποχή που πέρασε ανεπιστρεπτί. Και με την ίδια ευκολία θα μπορούσαμε να τη δούμε σαν δηκτικό σχόλιο πάνω στη χολιγουντιανή φιλοσοφία ή σαν ερωτικό γράμμα προς την εποχή που όλα ήταν πολύ πιο αθώα και που τα μεγέθη ήταν διαφορετικά. Είναι μια ταινία γι΄αυτά που αφήνουμε πίσω μας μεγαλώνοντας, όσα δεν μπορούν να μας ακολουθήσουν... Άνθρωποι μόνοι, παραιτημένοι, που ζουν στις ψευδαισθήσεις τους.

Η ιστορία μιας γυναίκας που όταν για εκείνη τα φώτα έσβησαν αποφάσισε να μην το αντιληφθεί. Απομονωμένη σ΄ένα πύργο στοιχειωμένο από αναμνήσεις, γεμάτο από τις σκιές μιας εποχής γεμάτη λάμψη και χειροκρότημα(πωωωω τι έγραψε τώρα η λογοτέχνις)! Από σπόντα βρίσκεται εκεί σεναριογράφος στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Όταν του ζητάει να μείνει εκεί για να συμμαζέψει το σενάριο που θα γίνει ο δρόμος της επιστροφής της, αρπάζει την ευκαιρία και δέχεται. Η Norma θα πιαστεί από πάνω του. Θα τον δει σαν σανίδα σωτηρίας. Ο Joe θα την αφήσει να κρατιέται όσο αυτό τον συμφέρει. Στην αρχή για προσωπικό όφελος, στη συνέχεια από οίκτο. Μέχρι που το "κράτημα" αυτό αρχίζει να γίνεται επικίνδυνο και ασφυκτικό! Έτσι και οι δύο θα παρασυρθούν σε μια δύνη από αναμνήσεις και ψέμματα που μόνο σε θάνατο και τρέλα μπορούν να οδηγήσουν(σκιάχτηκα κάπως).

Το άδειο σπίτι θα γεμίσει ζωή για να μπορέσει να αδειάσει πάλι, η εγκαταλελειμμένη πισίνα θα γεμίσει νερό για να μπορέσει να πέσει κάποιος μέσα, το παλιό αυτοκίνητο θα πάρει πάλι μπροστά για να μπορέσει να οδηγήσει στην απογοήτευση! Αξίζει τελικά; Όταν εκείνες τις μικρές στιγμές ευτυχίας τις ακολουθεί βαθιά πίκρα τι σου μένει να κάνεις; Εκείνος θα διαλέξει να αντιμετωπίσει επιτέλους την πραγματικότητα και θα του στοιχίσει. Εκείνη θα επιλέξει να χαθεί τελείως στην παράνοιά της και θα δεχτεί το τελευταίο της κοντινό... Που θα είναι μεγαλόπρεπο και θα την χωρέσει...κι ας μίκρυνε ο κινηματογράφος.

Τώρα να μιλήσω για σκηνοθεσία και ερμηνείες  σε κάτι τόσο κλασσικό το βρίσκω έως και γραφικό. Απλά θα αναφέρω πόσο ευχάριστες είναι οι cameo εμφανίσεις και τίποτα άλλο. Απλά δείτε τη. Εξάλλου μία ταινία για τον κινηματογράφο δεν μπορεί παρά να είναι απόλυτα ενδιαφέρουσα. Αυτά...