He's having the worst day of his life. Over, and over...

                                     

 

Άλλη μία όχι ακριβώς Χριστουγεννιάτικη ταινία που όμως προτιμώ να τη βλέπω αυτή την εποχή. Στο κάτω κάτω χιόνι έχει, γλυκιά ιστορία είναι, μυρίζει κάπως σαν παραμύθι. So, why not?? Μιλάω για τη μέρα της Μαρμότας. Παρένθεση για να πω πως η μαρμότα είναι το τελειότερο ζώο στον πλανήτη και θα έπρεπε να λατρεύεται ως θεότητα! Πάμε στην ταινία τώρα. Ο uber cool Bill Murray είναι ένας στρυφνός, κυνικός, ψωνισμένος, αγενής μετεωρολόγος που κάθε χρόνο πάει στο υπέροχο Punxsutawney για να καλύψει την Μέρα της Μαρμότας. Αυτή τη φορά όμως το σύμπαν αποφάσισε να τον τιμωρήσει για τη μιζέρια που κουβαλάει και έτσι ζει την ίδια μέρα ξανά και ξανά και ξανά...

Η ταινία πέρα από τους δικούς μου προσωπικούς λόγους που με έχουν αφήσει αιώνια κολλημένη μαζί της είναι ένας μικρός θησαυρός. Αυθεντικά αστεία, με δυο τρεις ξεκαρδιστικές στιγμές. Συγκινητική, τρυφερή αλλά όχι γλυκανάλατη. Ένας άνθρωπος εγκλωβισμένος αιώνια στην ίδια μέρα, να τη ζει από την αρχή μέχρι να αλλάξει ειλικρινά και ολοκληρωτικά. Και αυτή η αλλαγή δεν είναι καθόλου εύκολη. Στην αρχή θα διασκεδάσει με την κατάσταση(η σκηνή που σκάει στο σινεμά ντυμένος cowboy-"Call me Bronco"- απλά ανεκτίμητη). Στη συνέχεια θα προσπαθήσει να την εκμεταλλευτεί, μετά θα απογοητευτεί και στο τέλος θα το πάρει απόφαση. Έτσι θα είναι η ζωή του από εδώ και πέρα...
   

Από τη λίγες ταινίες που λειτουργεί τόσο καλά σε δύο διαφορετικά επίπεδα. Από τη μία παρακολουθούμε την καθ΄όλα σοβαρή μεταστροφή του χαρακτήρα. Η οποία γίνεται υπολογισμένα και με συνέπεια. Ο ήρωας αντίθετα με αυτό που θα περιμέναμε(και που θα μας έκανε να βγάλουμε το DVD) απολαμβάνει στο έπακρο την τιμωρία του, την εκμεταλλεύεται μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο και μόνο αφού συνειδητοποιήσει πως δεν έχει μείνει τίποτα άλλο να πάρει απ΄αυτή, θα βουλιάξει στον εφιάλτη. Από την άλλη η ιδέα της επανάληψης της μέρας στρώνει το έδαφος για αμέτρητα ξεκαρδιστικά σκηνικά με αποκορύφωμα τις συναντήσεις με τον Ned(γελάω μόνη μου μόνο που τις σκέφτομαι). Κάπως έτσι έχουμε την ιδανική συνταγή με τις σωστές δόσεις χαβαλέ και δράματος.
 

Για τον Bill Murray ότι και να γράψω είναι λίγο. Ειδικά εδώ έχει πάρει την ταινία στους ώμους του κι έχει φύγει. Ειλικρινά δεν παίζει να υπάρχει άλλος πιο κατάλληλος για το ρόλο. Η Andie MacDowell είναι υπέροχη αν και ο χαρακτήρας της Ρίτα μου φαίνεται αβάσταχτα ενοχλητικός. Κάπως έτσι λοιπόν, με ένα ιδιοφυές σενάριο(σκέψου το για λίγο) και έναν πρωταγωνιστή που προσθέτει τελειότητα οπουδήποτε εμφανίζεται δεν θα μπορούσε αυτή η ταινία να μην είναι εξαιρετική επιλογή.  Η μελαγχολία που κουβαλάει ταιριάζει ιδανικά στο κλίμα των ημερών όπως και η γλύκα που σου αφήνει στο τέλος. Και ξέρεις ε; Μια φορά δεν είναι ποτέ αρκετή. Και ξανά, και ξανά, και ξανά...

           

They call themselves "The Goonies"...

                                    

Εννοείται πως κάθε χρόνο βλέπω τις αγαπημένες μου Χριστουγεννιάτικες ταινίες όμως γι΄αυτές τα έχουμε πει αρκετές φορές. Φέτος είπα να δω και κάτι που είχα να δω από τότε που ήμουν παιδί και που θυμάμαι ότι λάτρευα. Τα Goonies! Ναι ξέρω δεν έχει δέντρα και χιόνια και Αη Βασίληδες αλλά στην τελική τι πιο ταιριαστό στο κλίμα των Χριστουγέννων από μια καθαρόαιμη παιδική περιπέτεια; Τα Goonies είναι μια φανταστική ομάδα από συμπαθέστατα πιτσιρίκια. Δεν είναι τα cool παιδιά της περιοχής(το άκρως αντίθετο θα λέγαμε) αλλά σε κερδίζουν με την απίστευτη ικανότητά τους να ελκύουν μπελάδες.

Προκειμένου να βρουν χρήματα για να σώσουν τα σπίτια τους και να μην αναγκαστούν να μετακομίσουν αρχίζουν να ψάχνουν έναν μυθικό θησαυρό. Κάπου στην πορεία θα βρεθούν στο δρόμο μια οικογένειας κακοποιών και το τρελό κυνηγητό αρχίζει. Σαν περιπέτεια λειτουργεί άψογα. Κάθε φορά που νομίζεις πως έχουν φτάσει στο τέλος, κάτι ξεφυτρώνει και το τρέξιμο συνεχίζεται. Υπόγειες στοές, σπηλιές, νεκροί πειρατές, αραχνιασμένες αλλά καθόλα ενεργές παγίδες, συνεχώς κάτι συμβαίνει. Θυμάσαι εκείνη την πρώτη φορά που το έβλεπες με τα μάτια γουρλωμένα και το στόμα ανοιχτό; Τότε που πίστευες ότι όλα αυτά μπορούν να συμβούν και που ζήλευες την τύχη των Goonies να ζήσουν μια τέτοια μεγαλειώδη περιπέτεια... Και το εκπληκτικό είναι πως τόσα χρόνια μετά το έβλεπα με τον ίδιο παιδικό ενθουσιασμό. Λίγες ταινίες το κάνουν αυτό.

Επίσης δεν γίνεται να μιλάμε γι΄αυτή την ταινία και να μην αναφερθώ στα τρία αγαπημένα μου Goonies. Ο μικρός θεούλης Data με τις απίθανες εφευρέσεις. Τι κι αν δεν λειτουργούν σχεδόν ποτέ. Θα το κάνουν όταν πρέπει και θα του σώσουν τη ζωή! Φανταστικός είναι επίσης ο Σλοθ! Την πρώτη φορά που το είδα θυμάμαι πως είχα τρομάξει όταν εμφανίστηκε και μετά που αποδείχτηκε καλός ήμουν γεμάτη τύψεις. Τώρα πια αποτελεί ένα από τα πιο γλυκά κομμάτια των παιδικών μου αναμνήσεων. Α είπα ότι κουνάει τα αυτιά του στα καλά καθούμενα; Αλήθεια το κάνει! Last αλλά σε καμία μα καμία περίπτωση least ο Chunk! Σαν τώρα θυμάμαι πόσο είχα φοβηθεί ως παιδί στη σκηνή με το μίξερ. Κι ο Chunk φοβήθηκε τόσο πολύ που εξομολογήθηκε όλα όσα έχει κάνει στη ζωή του. Τέλειος!

Πραγματικά χαίρομαι απίστευτα που τη θυμήθηκα και που την είδα ξανά! Καλά Χριστούγεννα κλπ :)

This Is the Way the World Ends

       

 Dexter: Season 6 Episode 12

    

Sneak Peek: Le gamin au vélo

      

Θεωρώ το Le gamin au vélo την μοναδική ταινία των αδερφών Νταρντέν που έχω δει και το λέω γιατί ίσως έχει σημασία στο πως μου φάνηκε η ταινία. Πρακτικά έχω δει κάποιες κλασσικές τους πριν χρόνια(ή καλύτερα μου είχαν βάλει να δω) αλλά τα μυαλά μου ήταν αλλού και δεν θυμάμαι τίποτα. Λοιπόν μου άρεσε! Η συγκρατημένη αισιοδοξία της, τα ζεστά της χρώματα, οι "χαμηλόφωνες" ερμηνείες. Και συνήθως εγώ με κάτι τέτοιες ταινίες βαριέμαι. Αυτή εδώ όμως αποφεύγει τους εκβιαστικούς μελοδραματισμούς και η ιστορία του μικρού Cyril έχει ενδιαφέρον από πολλές απόψεις. Ο Cyril έχει γνωρίσει μόνο την απόρριψη οπότε την αποδοχή δεν μπορεί να τη διαχειριστεί. Είτε που θα σε ακολουθήσει τυφλά, είτε που θα τεστάρει τις αντοχές σου στο έπακρο. Μου άρεσε ιδιαίτερα που οι Νταρντέν αποτύπωσαν και τις δύο δυνατές αντιδράσεις. Αισιόδοξο μεν αλλά σκληρό ανά στιγμές φιλμ κουβαλάει κάτι από παραμύθι που πάντα(πόσο μάλλον τέτοιες μέρες) είναι καλοδεχούμενο. Δείτε το και τέτοια :)

   

Ricochet Rabbit

 

Dexter: Season 6 Episode 10

 

Immortals

                                           

Ψιτ εσύ σεναριογράφος; Θέλουμε blockbuster τύπου 300 για να βγάλουμε φράγκα. Μέχρι αύριο στις τρεις να έχεις έτοιμο το σενάριο. Η αλήθεια είναι πως δεν είναι και ιδιαίτερα δύσκολο κάτι τέτοιο. Διαλέγουμε random ήρωα από την ελληνική μυθολογία. Η κληρωτίδα έβγαλε τον Θησέα. Κρατάμε μόνο το όνομα και τον Μινώταυρο. Για την ακρίβεια μόνο τα κέρατα και την αγελαδόφατσα και τα φοράμε στους αντίπαλους. Ο ήρωας είναι outsider αλλά τρομερός πολεμιστής με γοητευτικό χαμόγελο(Gerard γεννιέσαι πάντως καλέ μου, δεν γίνεσαι). Ο κακός είναι ο Μίκι Ρουρκ οπότε δεν χρειάζεται κάτι άλλο να τον προσδιορίσει. Ας βρούμε κι ένα λόγο για να πλακωθούν στα μπουνίδια. Ο κακός λοιπόν ψάχνει να βρει το Τόξο της Ηπείρου με το οποίο θα ελευθερώσει τους Τιτάνες. Αυτοί είναι φυλακισμένοι σε ένα αιώνιο υπόγειο ποδοσφαιράκι(που μάλλον επειδή δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί το ποδόσφαιρο, κανείς δεν αξιοποιεί). Στο ενδιάμεσο σκοτώνει τη μάνα του Θησέα. Πετάμε και τη Freida Pinto κάπου εκεί γύρω κι έτοιμη η ταινία...

Όλο αυτό το ποτ πουρί μυθολογίας, χωρίς ίχνος συνοχής ή ενδιαφέροντος υπό άλλες συνθήκες θα οδηγούσε σε ποστ κραξίματος(ή σε μη ποστ). Έλα όμως που βγαίνοντας από την αίθουσα ένιωθα μόνο ευγνωμοσύνη για τους κύριους Parlapanides(στο imdb τους βρήκα, ιδέα δεν έχω τι είναι) και το ανόητο σενάριό τους. Απλά και μόνο που υπήρχε κάτι να σκηνοθετήσει ο Tarsem Singh φτάνει! Οπτικό υπερθέαμα... Και δεν αναφέρομαι σε εφέ κλπ. Απλά μια σειρά από πανέμορφες εικαστικά εικόνες. Σαν πίνακες ζωγραφικής. Απίστευτα χρώματα, συμμετρία, κίνηση... Δυσκολεύομαι και να το περιγράψω. Και απλά αρκεί η πρώτη σκηνή για να σε μαγέψει. Όσο διαρκεί η ταινία δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από την οθόνη και δεν σε ενοχλεί ούτε η έλλειψη σεναρίου, ούτε τα αλλόκοτα αρχαία ελληνικά(;) της Pinto, ούτε ο Ρουρκ που φτύνει αριστερά και δεξιά(κάνε λίγο κράτει βρε αγόρι μου, τα πάντα έφαγες).

Το μόνο πράγμα που σε στιγμές με έβγαζε εκτός κλίματος ήταν η μουσική. Για την οποία όμως είχα σχηματίσει τόσο κακή γνώμη από το trailer που τελικά μέχρι και αυτή ήταν ανώτερη των προσδοκιών μου. Με λίγα λόγια μου άρεσε πραγματικά πολύ και να τη δείτε όλοι. Αρκεί να μη μου έρθετε εδώ μετά και μου κάνετε συγκρίσεις με τους 300 γιατί δαγκώνω... Άλλο πράγμα το ένα, άλλο πράγμα το άλλο. Το κάθε ένα γαμάτο με τον τρόπο του.

       

The Adventures of Tintin: The Secret of The Unicorn

                        

Η αλήθεια είναι πως από τον Τεν Τεν δεν περίμενα σπουδαία πράγματα. Κάτι που τον είχα συνηθίσει χάρτινο, ζωγραφιστό και δισδιάστατο. Κάτι που το κόμικ παρά του ότι σαν παιδί ήταν ίσως το αγαπημένο μου εκ των υστέρων ανακάλυψα ότι κουβαλάει τόσα πολλά στερεότυπα που τελικά ίσως δεν είναι όσο αθώο φαίνεται. Διάφορα τελοσπάντον μου είχαν ξινίσει και μπήκα στην αίθουσα με άπειρες επιφυλάξεις. Οι τίτλοι αρχής ήταν αρκετοί για να τις διαλύσουν!! Θα έλεγα ότι είναι εκπληκτικοί αλλά ίσως είναι λίγο. Από το Buried νομίζω είχα να δω κάτι τόσο καλό(μπορεί να κάνω και λάθος βέβαια).

Και μετά έρχεται η απίθανη αισθητική του να κλέψει την παράσταση. Αυτό που στο Polar Express έμοιαζε ψυχρό και ελαφρά creepy εδώ ταίριαζε υπέροχα. Και ήταν τόσο αληθοφανές. Σημειώνω πως δεν το είδα 3D αλλά και πάλι υπήρξαν σκηνές που μου φαινόταν σαν να είμαι μέρος τους. Και πόσο αφράτος ήταν ο Μιλού!! Τον θέλω σπίτι μου... Γενικά σαν θέαμα μου άρεσε πάρα πολύ και με κέρδισε και με την παιδικότητά του. Βγαλμένο από άλλες εποχές, διασκεδαστικό και με πολλή δράση (κάτι που δεν περίμενα) σε κάνει να χάνεις την αίσθηση του χρόνου. Πραγματικά κυλάει σαν νεράκι! Μου θύμισε πάρα πολύ τα συναισθήματα που μου είχε προκαλέσει και το Super 8.

Αστείο, απίστευτα διασκεδαστικό, πραγματική έκπληξη. Γιατί όταν κάτι το έχεις γνωρίσει παιδί μέσα στο κεφάλι σου μοιάζει τεράστιο και υπέροχο. Τον ενθουσιασμό που ένιωθες τότε που ξεφύλλιζες κάθε νέο τεύχος που έπεφτε στα χέρια σου είναι δύσκολο να τον νικήσει κάτι τώρα που -πως να το κάνουμε- έχεις απαιτήσεις. Για μένα δεν το πέτυχε απόλυτα αλλά εκτιμώ απεριόριστα το ότι με γύρισε πίσω! Αυτός ακριβώς είναι ο Steven Spielberg που μου αρέσει. Δράση Indiana Jones και feeling Ε.Τ., what's not to like about it?

    

Hands

            

Sons of Anarchy: Season 04 Episode 10

Just Let Go

               

Dexter: Season 6 Episode 6

     

Always check your candy...

                           

Αυτή η ανάρτηση προοριζόταν για το ΣΚ αλλά το ρούτερ με πρόδωσε!

Βλακείες σαν τον Άγιο Βαλεντίνο ξέρουμε να κάνουμε εισαγωγή. Cool γιορτές σαν το Halloween δεν μας έκοψε να φέρουμε :( Εμείς δεν μασάμε όμως και τουλάχιστον σχετική ταινιούλα βλέπουμε κάθε χρόνο. Φέτος διαλέξαμε να μην κινηθούμε κλασσικά βλέποντας για χιλιοστή φορά το αριστούργημα του Κάρπεντερ αλλά να κάνουμε τη διαφορά με κάτι πιο καινούριο. Και το Trick R Treat αποδείχτηκε ιδανική περίπτωση ταινίας. Πρόκειται για διαφορετικές ιστορίες που συνδέονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μεταξύ του. "Περίεργα" περιστατικά που συμβαίνουν στην ίδια πόλη την ίδια νύχτα, τη νύχτα του Halloween...

Δεν πρόκειται για κάποιο σούπερ τρομακτικό θρίλερ. Όμως έχει εκπληκτική ατμόσφαιρα. Σε βάζει τόσο πολύ στο κλίμα αυτής της υπέροχης γιορτής. Αν ήξερα πως μυρίζουν οι κολοκύθες θα τις μύριζα στον αέρα όσο έβλεπα την ταινία. Γενικά λοιπόν μου άφησε όμορφη αίσθηση. Είναι βέβαια από τις ταινίες που θέλει παρέα. Είτε για να κανιβαλίσετε όλοι μαζί, είτε για να τρομάξετε ο ένας τον άλλο. Είχα καιρό να δω τόσο καλό "παρεϊστικο" θρίλερ. Έχει σκηνές πραγματικά καλογυρισμένες. Αν δεν είσαι πολύ τραγί σαν εμένα ίσως και να τρομάξεις σε κάποια σημεία. Έχει όμως και κάποιες γραφικές στιγμές που δεν μπορείς να ξεπεράσεις εύκολα. Τα όρια ανάμεσα στο camp και το κιτς είναι δυσδιάκριτα και δεν ξέρω πως τυχαίνει τον τελευταίο καιρό αλλά πάνω τους στρογγυλοκάθεται η Anna Paquin.

Πάντως το ότι έχει ανακατέψει φαντάσματα, serial killers, βαμπίρ, λυκάνθρωπους, τους θρύλους του Halloween και παρ΄όλα αυτά δεν βγαίνει μπουκωμένο είναι αξιοσημείωτο. Και τελικά μιλάμε για ένα καλό θρίλερ που συστήνω ανεπιφύλακτα. Εξάλλου όπως ολόσωστα σημειώνεται σε ένα από τα πόστερ της ταινίας "Η καλύτερη Halloween movie τα τελευταία 30 χρόνια". Α! Και μην ξεχνάμε το κωλόπαιδο τον Σαμ που σε κάνει να τρομάζεις απλά με την ύπαρξή του.