She's Not There

     

True Blood: Season 4 Episode 1

It's their night to come alive...

                                                                   
Πέρασε καιρός ε; Είναι που περνάω καλά!!! Είχα πολύ καιρό βρει αυτή την ταινία η οποία για κάποιο λόγο νόμιζα πως είναι και σοβαρή αλλά δεν την είχα δει. Ένα καμένο μεσημέρι λοιπόν από τα πολλά αυτού του μήνα είπαμε να τη δούμε. Δεν ξέρω αν κάναμε καλά ή κακά. Δεν ξέρω αν μου άρεσε ή όχι. Ξέρω όμως ότι γέλασα πολύ. Και πως είναι μια κακή ταινία... Αλλά ξέρεις μωρέ, κάπου τα όρια ανάμεσα σε κακή ταινία και "καλή" κακή ταινία είναι δυσδιάκριτα. Και μερικές φορές περνάς τόσο καλά που δυσκολεύεσαι να παραδεχτείς ότι δεν βλέπεται. Μία τέτοια ταινία είναι λοιπόν το Dance of the Dead.

Το prom πλησιάζει και όλοι ψάχνουν συνοδό. Όμως τα σχέδια χαλάνε οι νεκροί που διάλεξαν τη στιγμή να βγουν από τους τάφους. Εδώ και καιρό που και που ξεμύτιζε κανένας αλλά ο νεκροθάφτης φρόντιζε να το κρύβει. Αντί ας πούμε να ειδοποιήσει κάποιον... Θα φοβόταν μην τον κατηγορήσουν ότι δεν κάνει καλά τη δουλειά του και οι δυσαρεστημένοι πελάτες...σηκώνονται και φεύγουν. Τη μέρα θα σώσει μια (τι άλλο) αλλοπρόσαλλη ομάδα. Εχθροί θα συμφιλιωθούν, τα φλωράκια θα γίνουν άντρες και θα χτυπήσουν τις καλύτερες γκόμενες και φυσικά για όλα ευθύνεται ένα πυρηνικό εργοστάσιο! Ευτυχώς από θέμα σεναρίου δεν προσπαθεί να πρωτοτυπήσει.

Αν με ρωτάς νομίζω πως τελικά την βρίσκω κακή. Κυρίως για ένα λόγο. Πρόκειται για μια συνειδητά κακή ταινία. Και όταν γίνεται αυτό θέλει τσαχπινιές, να κλείνει το μάτι στον θεατή, να μπορεί να κάνει τους φανς του Ρομέρο να χαμογελούν. Εδώ όμως απλά τους έλειπαν λεφτά και ταλέντο και είπαν "δεν βαριέσαι b-movie είναι σιγά μην κουραστούμε". Ε αυτό είναι απαράδεκτο.  Θα γελάσω με τις γραφικότητες του σεναρίου, τις τραγικές ερμηνείες και τα εφέ της πλάκας και θα περάσω καλά αλλά και πάλι για πέταμα θα την έχω την ταινία. Γιατί άλλο να είναι μια ταινία τόσο κακή που είναι καλή καταλάθος(ο σκηνοθέτης έχει την εντύπωση ότι πρόκειται για το Νονό των zombie movies) και άλλο κάτι σαν αυτό εδώ που γεννήθηκε ζητώντας κράξιμο.

Πρωτοτυπία: 0/10 Δεν υπάρχει δευτερόλεπτο που να μην σου θυμίζει κάτι!
Γέλιο: 7/10 Όταν θέλει να σε κάνει να γελάσεις δεν το καταφέρνει. Όταν δεν θέλει όμως...τότε είναι που κλαις από τα γέλια!
Αίμα: 7/10 Το πάλεψαν αρκετά ας μην τους αδικήσω!
Καλτίλα: 2/10 Θα θελε αλλά μπαααα!

New Series 2011(part 2)

                                              

The Killing

Να πω την αλήθεια άργησα να το συμπαθήσω. Σιγά σιγά με κέρδισε όμως. Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές, η ιστορία δεν χάνει το ενδιαφέρον της, οι ανατροπές εξυπηρετούν το σενάριο και όχι το σοκ, χαρακτήρες που έχουν να δώσουν πράγματα... Από εκεί και πέρα προσωπικά δεν βρίσκω ότι αναπτύσσονται όσο θα μπορούσαν αλλά πρόκειται για καλή αστυνομική σειρά!

Body of Proof

Κλασσική procedural σειρούλα που απευθύνεται μόνο στους φανς του είδους. Οι χαρακτήρες έχουν τη φάση τους αλλά κακά τα ψέμματα, δεν είναι ούτε CSI(το παλιό, το καλό), ούτε Bones, πόσο μάλλον Criminal Minds... Πάντως όσοι βλέπουμε τέτοιες σειρές συνηθίζουμε να τις βλέπουμε όλες και να τις απολαμβάνουμε!

Game of Thrones

Το HBO το έκανε πάλι το θαύμα του. Δυνατή σειρά, εντυπωσιακή. Εξαιρετικό σενάριο, ίντριγκες, χαρακτήρες με ενδιαφέρον, λύκοι, πολεμιστές... Γενικά είναι διασκεδαστική σειρά και με κόλλησε και μένα που τα επικά δεν τα πολυγουστάρω. Ωραίοι άντρες και γυναίκες. Σκηνικά, κουστούμια...ναι ok...HBO είπαμε! Το μόνο αρνητικό για μένα είναι τα cliffhanger στο τέλος των επεισοδίων. Νιώθω πως δεν απευθύνεται σε ηλίθιους τηλεθεατές για να έχει ανάγκη να πετάει καρότα. Σε κερδίζει ούτως ή άλλως!

The Chicago Code

Σπουδαία σειρά που δυστυχώς κόπηκε. Δεν έχει το βάρος του Shield αλλά κόπηκε και νωρίς για να γίνει τέτοια σύγκριση. Ήρωες με βάθος, που οι ιστορίες τους γίνονται γρήγορα δικές σου και παρά τα λίγα επεισόδια καταφέρνουν να σε κερδίσουν. Το στόρι χτίζεται σταθερά, κάνοντας κάθε επεισόδιο πιο συναρπαστικό. Στα συν το Σικάγο το οποίο είναι τα θεμέλια και το οξυγόνο της σειράς και όχι απλά κι αόριστα η πόλη στην οποία διαδραματίζεται η σειρά!

                 

Megan Is Missing

                                                  

Στο τρομερά καλό κι ενδιαφέρον blog Horror Club διάβασα review για μια πολλά υποσχόμενη ταινία και αποφάσισα να την ψάξω. Πρόκειται για την ιστορία μιας έφηβης που εξαφανίζεται. Το πρωτότυπο είναι πως η ταινία αποτελείται αποκλειστικά από (υποτίθεται αληθινά) βίντεο καταγεγραμμένα από την ίδια, τη καλύτερη φίλη της, τους γνωστούς της και τα κανάλια. Η Megan είναι ξεκάθαρα κάπως...προχωρημένη για την ηλικία της(για να το πω ευγενικά) και κάπως ηλίθια. Έτσι δεν διστάζει να κλείσει ραντεβού μέσω ίντερνετ με έναν άγνωστο, έχοντας ενημερώσει μόνο την κολλητή της. Way to go girl!!!

Μια σειρά από βίντεο παρελαύνουν μπροστά σου. Βίντεο τόσο αληθινά και ταυτόχρονα τόσο εξωφρενικά που απλά απορείς "what's wrong with these kids". Ορκίζομαι η δική μας γενιά δεν ήταν έτσι... Τι στα κομμάτια έγινε στο ενδιάμεσο; Είναι σχεδόν εκνευριστικό να παρακολουθείς το πόσο αφελείς και θρασείς μπορούν να είναι οι σημερινοί έφηβοι. Θέλεις απλά να βγεις από το σπίτι και να χαστουκίσεις τον πρώτο δεκατριάχρονο που θα δεις! Ουσιαστικά λοιπόν η ταινία είναι ένα είδος mockumentary που μέχρι κάποιο σημείο μπορεί να περάσει αληθινό. Μετά γίνεται τόσο σκληρό και ωμό που ευτυχώς γίνεται ξεκάθαρο πως πρόκειται για ταινία!

Περιέχει πραγματικά δύσκολες σκηνές που αρκετοί θα βρουν ενοχλητικές. Όπως γράφουν και στο Horror Club "If this movie doesn't make you feel dirty enough to live in a shower for 3 days after watching it, you're probably a serial killer". Αν λοιπόν δεν νιώσεις άσχημα βλέποντάς το ίσως χρειαστεί να το ψάξεις το ζήτημα. Από την άλλη, όπως πολύ εύστοχα αναφέρεται και στο review μπορεί να μην πρόκειται για καμιά σπουδαία ταινία, και μπορεί να γίνεται πραγματικά σκληρή...όμως θα έπρεπε να τη δείχνουν σε όλα τα δεκατριάχρονα κοριτσάκια. Πραγματικά περνάει μηνύματα που ίσως έκαναν καλό σε μικρότερες ηλικίες, οπότε γι΄αυτό και μόνο αξίζει.

                

If you always want what you can't have, what do you want when you can have anything?

                                                           

Υπάρχουν κάποιες ταινίες που είναι φτιαγμένες για να κάνουν το μυαλό σου να πονάει! Και αν μπορούσαμε να πούμε πως μια ταινία είναι ο βασιλιάς τους, αυτή είναι το Primer που κατάφερε να μπερδέψει ακόμη και μένα(που είμαι τρομερά έξυπνη κλπ). Θυμάμαι την πρώτη φορά που το είχα δει... Απλά άκουγα ένα μπιζζζζζζζζζζ μέσα στο κεφάλι μου! Από τότε την είδα κι άλλες φορές και γενικά μου αρέσει πολύ αλλά ακόμη μπερδεύομαι! Τι να κάνεις όμως, όλοι αυτοί οι φυσικομαθηματικοί όροι σε εμάς τους άσχετους μας πέφτουν κάπως σαν πέτρα στο στομάχι.

Για όσους δεν ξέρουν, παρακολουθούμε κάποιους νεαρούς επιστήμονες που πειραματίζονται με ένα περίεργο κουτί και τελικά καταλήγουν να κόβουν βόλτες στο χρόνο! Εδώ όμως δεν έχουμε να κάνουμε με χαβαλέ, ταξίδια μπρος και πίσω αλλά με τρομερά ακριβείς φυσικομαθηματικές υποθέσεις. Ουσιαστικά αλλάζουν την ταχύτητα που κινείται ο χρόνος οπότε ο εαυτός τους που βρίσκεται έξω από το κουτί συλλέγει πληροφορίες για την κίνηση των μετοχών τις οποίες εκμεταλλεύεται ο εαυτός τους που είναι μέσα στο κουτί και δημιουργεί ένα εναλλακτικό μέλλον στο οποίο μπορεί να πλουτίσει και να είναι ευτυχισμένος όσο ο πραγματικό του εαυτός αναλώνεται σε μια λούπα χωρίς τέλος! Κι επειδή κανείς μας δεν κατάλαβε τίποτα, πάρτε και σχεδιάγραμμα:

Και τώρα που έγραψα την παραπάνω παράγραφο πόνεσε λίγο το μυαλό μου. Κι έχω δει πολλά διαγράμματα και timelines της ταινίας αλλά και πάλι μου φαίνεται δύσκολο! Είναι πραγματικά μπροστά και έχουν προβλέψει τα πάντα. Φυσικά και θα γίνουν λάθη που θα οδηγήσουν σε χρονικά παράδοξα αλλά δεν θα τα χρησιμοποιήσουν για να δημιουργήσουν τεράστια δράματα. Εξάλλου νομίζω πως ο θεατής ποτέ δεν δένεται πραγματικά με τους χαρακτήρες. Κυρίως από το άγχος μη χάσει κάτι και μετά δεν καταλαβαίνει το παραμικρό. Και αυτό θεωρητικά είναι μειονέκτημα αλλά προσωπικά γι΄αυτό γουστάρω την ταινία. Γιατί απευθύνεται σε πολύ ειδικό κοινό και το σέβεται. Σπάνια σπαταλάει χρόνο να σου εξηγήσει έννοιες και θεωρίες. Αν δεν πιάνεις δυο τρία πράγματα δεν είναι για σένα. Πάτα stop και δες κάτι άλλο. Ούτε κυνηγάει θεατές, ούτε υπόσχεται κάτι που δεν μπορεί να προσφέρει. Τίμια πράγματα!

Ε και προφανώς το μεγάλο προσόν της ταινίας είναι το πόσο καλομελετημένη είναι επιστημονικά. Πιστευτή, χωρίς εντυπωσιασμούς και το κυριότερο χωρίς λάθη(ή τουλάχιστον εγώ δεν παρατήρησα κάτι). Οι χαρακτήρες μου είναι πολύ συμπαθείς και τους βρήκα και τρομερά ενδιαφέροντες. Για τη σκηνοθεσία δεν είναι να λέμε πολλά πράγματα καθώς την παράσταση έκλεψε από πολύ νωρίς το σενάριο. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορούσα να προσέξω τίποτα άλλο πέρα από αυτό! Όσοι την έχετε δει πάρτε και το πιο γνωστό διάγραμμα που επεξηγεί την ταινία και ανοίξτε την πόρτα στον πονοκέφαλο:

         

Πλάνα αρχείου: What's in Mexico? Mexicans...

                                              
Δύο αδέρφια που τους κυνηγάει ο κόσμος όλος, θέλουν διαφύγουν στο Μεξικό... What's in Mexico? Mexicans για να μη ρωτάτε τα αυτονόητα! Θα κρατήσουν όμηρο έναν άντρα με τα δύο παιδιά του και θα κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για επιζήσουν! Βέβαια δεν υπολόγισαν ότι θα πέσουν πάνω σε...βαμπίρ!

Ωραία ταινία αλλά κάπως άνιση. Το πρώτο μέρος είναι εξαιρετικό. Σπιντάτοι διάλογοι, φοβερός Clooney, ένας Quentin επικίνδυνα αισθησιακός και υπέροχα διαστροφικός, τέλεια μουσική και γενικά η cool αισθητική του Rodriguez βρίσκεται παντού! Και τότε βγαίνει η Salma Hayek... Η πιο αισθησιακή σκηνή που έχω δει ποτέ σε ταινία! Βέβαια προσωπικά θέλω να την σπάσω στο ξύλο που βάζει το πόδι της στο στόμα του καλού μου αλλά δεν μπορώ να μην παραδεχτώ ότι είναι θεά! Μετά από αυτό η ταινία αρχίζει να χάνει λίγο χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι απολαυστική! Παρά την φασαρία και κάποιες σεναριακές ευκολίες οι καινούριοι χαρακτήρες αποτελούν την επιτομή του cool και οι ατάκες σε αποζημιώνουν με το παραπάνω!

Μετά το Pulp Fiction (και κάποιες σκηνές από το Reservoir Dogs) το From Dusk Till Dawn έχει τους καλύτερους διαλόγους που έχει γράψει ο Quentin... Ατάκες κλασσικές που πολλοί κολλημένοι τις χρησιμοποιούμε καθημερινά και που σε κάνουν για μια ακόμη φορά να αναγνωρίζεις την ευφυΐα του! Το πρώτο μέρος μου άρεσε περισσότερο αλλά το δεύτερο είναι Tarantino! Για την ακρίβεια είναι ότι γουστάρει ο Tarantino να βλέπει! Ένας ακόμη μικρός φόρος τιμής στις horror cult ταινίες που λατρεύει: gore, βία, black humor(το αγαπημένο μου) κ.λ.π. καθιστούν την ταινία αυθεντικό Tarantino κι ας μην είναι δική του η σκηνοθεσία... Εγώ το έχω δεδομένο ότι είχε λόγο κι εκεί...

Είναι η αγαπημένη μου ταινία από τον Rodriguez. Κυρίως λόγω του θεού αλλά και για την cult αισθητική της που λατρεύω. Είναι η απόδειξη πως μία αποτυχημένη και γελοία ιστορία μπορεί χάρη σε ένα εξαιρετικό σενάριο, έναν καλό σκηνοθέτη κι ένα πολλά υποσχόμενο cast να χαρίσει στιγμές διασκέδασης που θα μείνουν αξέχαστες! Βασικά την λατρεύω γιατί κανείς δεν την πήρε στα σοβαρά! Όλοι κάνουν την πλάκα τους και περνάνε τέλεια...

Υ.Γ.1: Αξίζει τρελά το ντοκιμαντέρ (κάτι σαν Making of για το From Dusk Till Dawn) Full Tilt Boogie

Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σε Αγνωστα(not) Νερά

                                     

Συμπτωματικά τελείως εχθές ξαναείδα το επεισόδιο του How I Met Your Mother με το τέλειο teacup pig! Σε αυτό το επεισόδιο, για τους μη γνώστες, βλέπουμε πως κάποιοι άνθρωποι χρησιμοποιώντας την απαράδεκτη δικαιολογία "I can't be with you...right now" εκμεταλλεύονται αυτόν που είναι ερωτευμένος μαζί τους ώστε να είναι πάντα εκεί, να τους φτιάχνει κέικ και να τους πλένει τα ρούχα. Ε κάτι τέτοιο είναι και οι Πειρατές της Καραϊβικής! Σε κάθε νέα ταινία μπαίνεις με ύφος teacup pig στην αίθουσα και περιμένεις αυτό που τότε, το πρώτο μέρος σου έταξε... Αμ δε. Πλέον το μάθαμε και όσοι συνεχίζουμε να πηγαίνουμε το κάνουμε κάπως μαζοχιστικά πια.

Το τέταρτο μέρος δεν είναι τίποτα που δεν περίμενες. Είναι κακό. Είναι βαρετό. Και τελικά είναι ένα κολάζ από σκηνές των προηγούμενων τριών ταινιών! Η απουσία των γλυκανάλατων Bloom και Knightley με είχε γεμίσει ελπίδα αλλά τελικά το πρώτο μέρος το βρήκα αβάσταχτο. Και by the way είμαι μεγάλη φαν των ταινιών! Το δεύτερο μισό σε κάνει να μην κλαις πολύ τα λεφτά σου. Η δράση δεν του λείπει, ίσα ίσα έχει τόση πολύ που μπουχτίζεις και η ιστορία πάει και πάει και πάει. Αλλά στην τελική χαζομάρα να γκρινιάζω. Περιπετειούλα με τον Johnny Depp δεν είναι ποτέ για πέταμα γιατί hello είναι με τον Johnny Depp.

Ο οποίος Johnny Depp ήταν η πρώτη φορά που μου φάνηκε να βαριέται τόσο πολύ. Πάλι βέβαια κλέβει την παράσταση αλλά περνάει κι αυτός ελαφρώς αδιάφορα. Πιο αδιάφορη όμως ήταν η Penelope Cruz. Απαράδεκτη! Και πάλι δεν σε πειράζει πολύ γιατί τουλάχιστον έχουν καλή χημεία και σαν ζευγάρι χαίρεσαι να τους βλέπεις. Πάντα υποκλίνομαι στην εμφάνιση του Keith Richards και ως συνήθως εξαιρετικός ήταν και ο Geoffrey Rush. Κάτι καινούριοι δεν μου τράβηξαν την προσοχή και οι κακοί δεν ήταν ιδιαίτερα πειστικοί. Επίσης τι παίζει με τους Ισπανούς; Για ποιο λόγο υπάρχουν στην ταινία; Πόση φάση θα είχε να μας έδειχνε το ισπανικό πλήρωμα εν πλω κι όχι για πέντε λεπτά στο τέλος... Αν κατάλαβε κανείς τι δουλειά είχαν εκεί ας μου πει και μένα!

Αν είναι χειρότερο από το τρίτο είναι νωρίς να το πω. Σίγουρα όμως έλειπε κι εδώ το χιούμορ. Με δύο(2) πραγματικά καλές ατάκες και άλλες τρεις-τέσσερις αρκετά αστείες δεν κάνεις δουλειά... Άντε να τελειώνει αυτό το κακό να έχει και ο Depp περισσότερο χρόνο για καλές δουλειές(σαν το Tourist!) να σταματήσω κι εγώ να πηγαίνω ιδεοψυχαναγκαστικά στο σινεμά με το που βγαίνει καινούρια συνέχεια του πανηγυριού. Όλα τα παραπάνω βέβαια δεν σημαίνουν ότι δεν πέρασα καλά απλά νιώθω ότι η μέρα που το teacup pig θα σταματήσει να κοιτάει με παραπονεμένο ύφος και θα την κάνει για αλλού δεν αργεί!

ΥΓ: Για να καταλαβαινόμαστε εδώ έχει teacup pigs :)

                      

Πλάνα αρχείου: Peter Fonda drivin' hard!! Susan George ridin' easy

  

Είναι κλασσική. Αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι. Περί ορέξεως... Ο Larry και ο Deke ληστεύουν με τον πλέον εύκολο, γρήγορο και ανώδυνο τρόπο ένα κατάστημα. Έχουν έτοιμο σχέδιο διαφυγής όμως υπολόγιζαν χωρίς τη Mary η οποία τους φορτώθηκε με το έτσι θέλω. Αρχίζει λοιπόν κυνηγητό με την αστυνομία, γκάζια, σκόνη... Τα γνωστά.

Ο Larry δεν είναι και ο πιο διακριτικός οδηγός. Γρήγορος κι ευέλικτος μεν, φασαριόζος και ριψοκίνδυνος δε. Αν έπαιζε GTA θα ήταν ο τύπος παίκτη που δεν ξέρει σε πιο πλήκτρο αντιστοιχεί το φρένο, που στέκεται με το αυτόματο στη μέση του δρόμου και καθαρίζει όποιον βρει, αυτός που έχει αποκτήσει περήφανα τον μεγαλύτερο αριθμό από εκείνα τα αστεράκια που δηλώνουν σε τι βαθμό σε κυνηγάει η αστυνομία. Ο Larry δρα παρορμητικά, έχει καλά αντανακλαστικά αλλά δεν τον λες και φοβερά έξυπνο.

Ο φίλος του ο Deke από την άλλη είναι πιο μεθοδικός. Οργανωτικός, έξυπνος, προνοητικός. Ο φλύαρος Larry και ο λιγομίλητος Deke .Οι δυο τους είναι το τέλειο δίδυμο. Βέβαια το ότι είναι τόσο διαφορετικοί θα τους προκαλέσει μερικά προβλήματα αλλά όχι πολύ σοβαρά.

Και στη μέση η Mary. Η Mary είναι η κοπέλα του Larry ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων. Είναι το πιο σπαστικό είδος γυναίκας αλλά ο Larry κάτι της βρίσκει. Τους κατσικώθηκε επειδή έτσι γούσταρε, είναι γκρινιάρα, κλαψιάρα και μιλάει συνέχεια. Τσακώνεται όλη την ώρα με τον Larry αλλά αυτός συνεχίζει να μην την πετάει από το αμάξι. Άντρες τι περιμένεις... Από την άλλη ο Deke δεν την πάει και πολύ (αρχικά τουλάχιστον) αλλά γκόμενα του φίλου του είναι, τι μπορεί να κάνει;

Δεν είναι κακή ταινία σε καμία περίπτωση. Απλά ίσως ήθελα περισσότερη δράση. Το κυνηγητό περιορίζεται σε μερικά κλασικά σκηνικά και γενικά η ζωή του Larry δεν γίνεται και ιδιαίτερα δύσκολη. Εκτός από το τελευταίο δεκάλεπτο όπου θα αντιμετωπίσει αρκετά έξυπνους και ικανούς οδηγούς(όχι μόνο αυτοκινήτων). Από κει και πέρα είναι κλασικό carsploitation φιλμάκι με τις απαραίτητες σεναριακές ευκολίες και το μηδενιστικό φινάλε, το οποίο όμως ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να δεις... Ο Peter Fonda είναι φοβερός όπως και ο Adam Roarke. Αρκετά καλή και η Susan George. Σε μερικές στιγμές επίσης έχει ξεκαρδιστικούς και πολύ έξυπνους διαλόγους!

It's not the House thats Haunted...

                                                                       

Κάθε φορά που βγαίνει καινούρια ταινία τρόμου περιμένω τα χειρότερα! Η πραγματικά καλή τελευταία του είδους ήταν το Ορφανοτροφείο στο οποίο είχα τρομάξει μια δυο φορές και ταυτόχρονα ήταν εξαιρετική σε όλα τα επίπεδα. Όμως πέρα από κάτι ιαπωνικές που επαναλήφθηκαν μέχρι αηδίας, τα πράγματα είναι μίζερα και βαρετά. Έτσι και από το Insidious περίμενα τα χειρότερα και πήγα περισσότερο για το φαν κι επειδή είχα να πατήσω σε σκοτεινή αίθουσα δυο εβδομάδες. Έλα όμως που από τους τίτλους αρχής ήταν φανερό πως κάτι καλό θα συμβεί και κυρίως κάτι πολύ πολύ τρομακτικό! Και πραγματικά εξελίχθηκε σε μια πολύ δυνατή ταινία που προσφέρει έντονα συναισθήματα και αληθινό τρόμο...
                             

Ζευγάρι μετακομίζει με τα τρία του παιδιά σε καινούριο σπίτι. Πατώματα τρίζουν, πράγματα μετακινούνται, ψίθυροι ακούγονται. Το έχεις δει άπειρες φορές και λογικά για να βρίσκεσαι να παρακολουθείς αυτή την ταινία το αγαπάς. Όμως είσαι χαλαρός, τίποτα δεν θα είναι πραγματικά απειλητικό για το θεατή, θα περάσεις καλά, ίσως και να γελάσεις και θα συνεχίσεις το βράδυ σου. Όταν όμως ο μικρός γιος της οικογένειας πέφτει σ΄ένα ανεξήγητο κώμα, το πράγμα ξεφεύγει. Σκοτεινές παρουσίες βγαλμένες από τους χειρότερους εφιάλτες κάνουν την εμφάνισή τους, τα όρια της λογικής αρχίζουν να κάμπτονται, η ένταση ανεβαίνει. Γιατί αυτή εδώ η ταινία δεν μένει σε απλά τριξίματα και καθημερινούς ήχους παλιών(και μη) σπιτιών αλλά δείχνει το κακό κατά πρόσωπο. Απερίγραπτες μορφές που μου θύμισαν τρομερά David Lynch και συγκεκριμένα τον μυστικιστικό ονειρικό κόσμο του Twin Peaks...

Ο James Wan έχει κάνει εκπληκτική δουλειά. Ατμόσφαιρα που θυμίζει τους παλιούς αγαπημένους του είδους. Όλη η ταινία κουβαλάει κάτι παλιό που αυτόματα καθιστά τον τρόμο μονόδρομο. Ταυτόχρονα χρησιμοποιεί τους φωτισμούς με μεγάλη επιδεξιότητα βάζοντας σε, σε έναν εφιαλτικό κόσμο από τον οποίο δεν μπορείς να ξεφύγεις. Ειδικά οι σεκάνς των ονείρων είναι μαγικές. Ο θεατής μπαίνει σ΄έναν κόσμο όπου τίποτα δεν είναι φιλικό και κυρίως τίποτα δεν είναι σίγουρο. Οι γωνίες λήψεις είναι οι καλύτερες δυνατές, κάνοντας τα πάντα να φαντάζουν πιο απειλητικά, πιο σκοτεινά. Και κάπου πριν το τέλος νιώθεις την καρδιά σου έτοιμη να σπάσει, η ανάσα σου σταματάει και μερικές φορές πιάνεις τον εαυτό σου ν΄ ανυπομονεί να τελειώσει, ν΄ανάψουν τα φώτα και να νιώσεις σιγουριά... Αμ δε! Μέχρι το τελευταίο βασανιστικό δευτερόλεπτο τα πάντα είναι δυνατά. Καμιά σιγουριά, καμία δικλείδα ασφαλείας. Είναι από τις ταινίες αυτές που τις νιώθεις στο δέρμα σου και αυτό το βρίσκω ανεκτίμητο. Χρόνια είχα να δω κάτι τόσο δυνατό και νομίζω δεν είμαι η μόνη. Επιτέλους, γνήσιος τρόμος από τα παλιά!

Easter Egg: Η ζωγραφιά του Jigsaw στον πίνακα του σχολείου :)

                                                               

You're so cool...

                                                                               

ΥΓ: Τα ξαναλέμε σε μια βδομάδα :)