Πλάνα αρχείου: Informers inform, burglars burgle, murderers murder, lovers love...

                                                                                   

I don't know if I'm unhappy because I'm not free, or if I'm not free because I'm unhappy. 

Δεν πρόκειται για εξαιρετικές ερμηνείες. Δεν πρόκειται για ένα εξαιρετικό σενάριο. Ούτε καν για μία πρωτότυπη ιδέα. Πρόκειται όμως για μία ταινία σταθμό... Είναι η πρώτη μεγάλου μήκους του αγαπημένου Jean-Luc Godard.


Το A Bout de Souffle είναι η ταινία που αναφέρεται πάντα σε μια συζήτηση για τη nouvelle-vague. Είναι μία ταινία που ενώ χαλαρά μπορεί να χαρακτηριστεί μέτρια είναι ένα μικρό αριστούργημα και αυτό γιατί μας χάρισε πολλές καινοτομίες που θα τιμηθούν πολλάκις από τους μετέπειτα δημιουργούς! Ο Quentin του είχε αφιερώσει το Reservoir Dogs(όπου η επιρροή του Godard είναι παραπάνω από προφανής) και ονόμασε την εταιρία παραγωγής του(A Band Apart) από το Bande a part.


Καινοτομίες σε επίπεδο μοντάζ οι οποίες μάλιστα ίσως ήταν και τυχαίες καθώς το στυλ "απλά πετάω ότι δεν μου αρέσει χωρίς περαιτέρω επεξεργασία" είναι περισσότερο πιθανό να οφείλεται σε οικονομικούς λόγους. Εκ των υστέρων όμως το ταχύτατο αυτό μοντάζ κάνει απλά υπέροχη την ταινία... Έδωσε επίσης μια διαφορετική τελείως άποψη στην κινηματογράφηση των εσωτερικών χώρων.


Η υπόθεση είναι η εξής απλή: Ένας κλέφτης αυτοκινήτων σκοτώνει έναν αστυνομικό. Έτσι προσπαθεί να πείσει μια Αμερικανίδα να τον ακολουθήσει στην Ιταλία. Μία ακόμη εξαιρετική κινηματογράφηση του Παρισιού(δύσκολα θα φαινόταν αντιαισθητική μία τόσο όμορφη πόλη), πολύ καλές jazz επιλογές...απλά υπέροχη! Ο έρωτας και η προδοσία πάντα ήταν έννοιες αλληλένδετες...έτσι κι εδώ!


Ο Belmondo στον πλέον φλύαρο(μέχρι βλακείας όμως) ρόλο. Φαφλατάς, αλαζονικός με αστείρευτη σιγουριά και αυτοπεποίθηση δεν μπορεί παρά να γίνει τελικά απίστευτα γοητευτικός(εγώ βέβαια απορώ πως αυτός ο άντρας θεωρούνταν ωραίος!). Στο πλευρό του η τρομερά γλυκιά Jean Seberg με το υπέροχο κούρεμα είναι κι αυτή πραγματικά γοητευτική... Ένας πολύ ενδιαφέρον παραλληλισμός που μπορεί να γίνει είναι αυτός ανάμεσα στη σχέση του Michel Poiccard με την Αμερικανίδα Patricia Franchini και σε αυτή του Αμερικάνικου και Γαλλικού κινηματογράφου!


Σε όλες τις ταινίες του Godard μου κάνει αίσθηση το πόσο προσωπικές είναι... Μυρίζουν Godard και αναγνωρίζονται σε δευτερόλεπτα. Πάντα το εκτιμάω αυτό σε ένα σκηνοθέτη.

Alphaville, une étrange aventure de Lemmy Caution

Δεν θα πω πολλά κυρίως γιατί δεν θα τα γράψω καλά και δεν αξίζει σε τέτοια ταινία. Ο Godard με κύριο εργαλείο τον ήχο και απίθανη χρήση του φωτός μας μετέφερε ένα σπαρακτικό νουάρ. Σε έναν πλανήτη όπου το δάκρυ και το συναίσθημα είναι όχι απλά απαγορευμένα αλλά έννοιες ακατανόητες. Εκεί που η άρνηση και η κατάφαση είναι μπερδεμένες, που αναμνήσεις έχουν αποκοιμηθεί και λέξεις όπως "συνείδηση" έχουν ξεχαστεί, καταφέρνει να ζεστάνει την καρδιά σου. Και μια υπέροχη καλλιτεχνικά σκηνή που είναι από τις αγαπημένες μου και πάντα με ανατριχιάζει και με συγκινεί...

You cant't go home

Battlestar Galactica: Season 1 Episode 5 

Πρόσκληση σε δείπνο...

                                                                           
Έκλεψα την ιδέα από αυτό το ποστ του Γιάννης Βασιλείου (παρεμπιπτόντως είναι από τα πιο αστεία blogs που έχω πετύχει) και σκεφτόμουν με ποιους διάσημους θα ήθελα να αράξω σε ταβερνάκι ή μπαρ ή σινεμά ή γήπεδο ή κάπου τελοσπάντων... Με έναν πρόχειρο απολογισμό:

Σε ένα εναλλακτικό σύμπαν λοιπόν θα ήθελα να πίνω τον πρώτο εσπρέσο της ημέρας στη Ρώμη με τον Martin Scorsese. Εγώ να πίνω αυτός να μιλάει. Δεν με νοιάζει τι ακριβώς θα λέει, από αυτόν τον άνθρωπο μόνο να μάθεις μπορείς!

Και αφού είμαστε στη Ρώμη θα μπορούσα να περπατήσω με την Αγία Τριάδα του horror Argento-Fulci-Bava και με τον τελευταίο να κάνω και ένα τουρ στα μνημεία, να τραβήξει αυτός τις φωτογραφίες και αυτή η υπέροχη πόλη να αλλάξει για πάντα στα μάτια μου! Και μια και είμαι εκεί θα ήθελα να αφιερώσω μια νύχτα και μια μέρα(και τα πάντα όλα) στους δύο ωραιότερους Ιταλούς τον Fabio Cannavaro και τον καλό μου τον Gigi.

Και τσουπ μετά να πεταχτώ στο Λονδίνο για ατέλειωτο πιώμα με Guy Richie, Simon Pegg και Nick Frost. Να μη σταματάω να γελάω μέχρι το πρωί... Μετά αεροπλάνο για Γαλλία. Bistro, καφές και κρουασάν με Godart, Melville και Truffaut. Για να ανέβει η ποιότητα και το επίπεδο. Βόλτες μέχρι το απόγευμα και  μετά έξοδος με δύο ακόμη μεγάλους έρωτές μου, Vincent Cassel και Jean Reno (είναι κούκλοι και οι δύο και δεν ακούω κουβέντα). Κάπου εδώ μπορώ να πεταχτώ και στο σπίτι του Depp για πολύ κρασί και συζήτηση για ώρες(κάτι μου λέει ότι ή απίστευτα cool θα είναι η απόλυτα βαρετός).

Και αφού μπουχτίσω από τις Ευρώπες, υπερατλαντικό ταξιδάκι και έφτασα USA. Θα περάσω μια βόλτα από τον Tim και την Helena(με γλυκά και τα συναφή μη με πουν και γύφτο). Δεν ξέρω αν θα περάσω καλά αλλά θέλω να ψαχουλέψω τα σπίτια τους(διάβασα ότι μένουν σε διαφορετικά, που είναι δίπλα μεταξύ τους κι έχουν κι ένα τρίτο που κάθονται με τα παιδιά τους). Μετά θα αράξω σε ένα εστιατόριο με την πιο cool παρέα που μπορώ να φανταστώ: Neil Patrick Harris, Zack Gallifinakis, Tina Fay και John Cleese(θα κάνει έναν κόπο να πεταχτεί, εδώ άλλους τους ανέστησα).

Μετά ποτά με Robert Rodriguez, Eli Roth και Quentin Tarantino με ατέλειωτη κινηματογραφική συζήτηση. Εννοείται μετακομίζω στο σπίτι του τελευταίου και μου δείχνει κάθε μέρα ταινίες και μου μιλάει γι΄αυτές και φυσικά με ερωτεύεται μέχρι θανάτου, μη σου πω γράφει και ολόκληρη ταινία για πάρτη μου!  Με αφήνει να ακουμπάω τα DVD του και να διαβάζω τα βιβλία του και να ακούω τις μουσικές του και μου χαρίζει έναν τόνο κινηματογραφικά memorabilia. Έρχεται και στην Ελλάδα το καλοκαίρι, ενθουσιάζεται με την cult φάτσα του Καραγκούνη και τον παίρνει για την επόμενη ταινία του!

I'll Be There For You...

                                                                          
Μία ολόκληρη δεκαετία με γέλιο και συγκίνηση. Μια δεκαετία παρέα με την πιο απίθανη συντροφιά. Μία δεκαετία γεμάτη ατάκες που όχι μόνο μνημονεύουμε ακόμη αλλά πολλοί από μας ακόμη χρησιμοποιούμε! Αυτά είναι τα Φιλαράκια!

Αν μου ζητούσαν να αναφέρω κάποιες στιγμές σταθμούς στην τηλεόραση, αυτή η σειρά αναμφισβήτητα είναι μία από αυτές. Από τις λίγες σειρές που έκανε εκατομμύρια από εμάς να κλάψουμε στο φινάλε της. Όχι γιατί ήταν συγκινητικό ή συγκλονιστικό, αλλά γιατί έκλεινε μια πόρτα, ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας. Μετά τι;

Πέντε και ένας απίθανοι χαρακτήρες. Με τη σειρά που τους συμπαθώ:

Τζόι Τριμπιάνι!!! Μορφή. Νέος, ωραίος, χαζούλης, αγαπησιάρης! Όλοι θέλουμε έναν Τζόι για φίλο(χα εγώ έχω). Λατρεύει το φαΐ και το sex(όταν τον έβαλαν να διαλέξει ζήτησε girls on bread), είναι πάντα εκεί για τους φίλους του. Ηλιθιωδώς αθώος και γι΄αυτό όλοι τον αγαπάνε. Αγαπημένη στιγμή: Η Ρέιτσελ έχει μετακομίσει σπίτι του και από συνήθεια όταν τις πέφτουν μακαρόνια στο χαλί σκίζεται να τα μαζέψει και ζητάει άπειρα συγγνώμη. Ο Τζόι της λέει να χαλαρώσει γιατί εδώ είναι το σπίτι του Τζόι και δεν χωράνε υστερίες για την καθαριότητα και για να της το αποδείξει ρίχνει κάτω μια πιρουνιά ακόμη μακαρόνια. Η Ρέιτσελ χαίρεται και πετάει παιδιάστικα κι άλλα κάτω για να ακούσει ότι "here is Joey's, we don't waste food" πριν τον δει να τα μαζεύει και να τα βάζει πίσω στο πιάτο του!

Φίμπι Μπουφέ. Αλλόκοτη, αλαφροΐσκιωτη, μια παράξενη φιγούρα που όμως μέσα στην παράνοιά της έχει εκλάμψεις σοφίας, όταν χρειάζεται! Δίνει στην παρέα έναν ευχάριστο τόνο, τους κάνει να ξεχνάνε τα προβλήματά τους και φτιάχνει τα καλύτερα μπισκότα! Αγαπημένη στιγμή: Όταν πριν τον γάμο του με τη Μόνικα ο Τσάντλερ νομίζοντας ότι είναι έγκυος(η Μόνικα, όχι ο ίδιος) έχει πάθει κρίση πανικού και κρύβεται. Κάποια στιγμή τον βρίσκουν χαλαρό και έτοιμο για να παντρευτεί και τους δείχνει ότι αγόρασε ένα παιδικό ρουχαλάκι λέγοντας ότι δεν μπορεί να είναι τρομακτικό κάτι που χωράει εδώ μέσα. Και η θεά Phebe απαντάει "You obviously didn't see Chuckie 3".

Τσάντλερ Μπινγκ. Από το επώνυμό του καταλαβαίνεις ότι είναι ο γελοίος της παρέας. Με ένα χιούμορ περίεργο, άλλοτε πανέξυπνο, άλλοτε πανηλίθιο ακροβατεί ανάμεσα στο γελοίο και το αστείο! Δεν τον παίρνουν στα σοβαρά, αλλά όταν χρειάζεται σηκώνει το ανάστημά του και αγγίζει τις καρδιές μας! Αγαπημένη στιγμή: Do they know that we know that they know κ.λπ. και καταλήγει να φιλιέται με την Pheobe και τελικά να λέει ότι είναι ερωτευμένος με τη Μόνικα!

Μόνικα Γκέλερ. Μανιακή με την τάξη και την καθαριότητα, δεν θέλει να χάνει και είναι τόσο ανταγωνιστική που μετατρέπει το πιο διασκεδαστικό παιχνίδι σε βασανιστήριο. Χαλαρώνει σπάνια αλλά για κάποιο λόγο είναι απίστευτα συμπαθητική. Μαζί με τον Τσάντλερ είναι ίσως το πιο ταιριαστό ζευγάρι της τηλεόρασης. Δεν ξεχνάω το σκηνικό με τις μπότες(τόσο αληθινό που πόνεσα) αλλά όταν αρρώστησε ήταν απόλαυση:

Ρέιτσελ Γριν. Μανιακή με τη μόδα, κακομαθημένη, δεν έχει ιδέα από την πραγματική ζωή. Θα κατσικωθεί στην παρέα με το έτσι θέλω για να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της. Είναι η αρχή και το τέλος της ιστορίας τους. Γλυκιά, πεισματάρα και αξιολάτρευτη την λατρεύουν τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες! Αγαπημένη στιγμή: Όταν είχε αγοράσει εκείνο το ανεκδιήγητο γατί!

Και τέλος ο μισητός μου Ρος Γκέλερ. Σπαστικός, βλάκας, μίζερος. Πολλοί τον συμπαθούν περισσότερο από όλους αλλά εγώ ποτέ δεν τον συμπάθησα. Όμως έχει τις καλύτερες στιγμές, έχει βγάλει το περισσότερο γέλιο και οι τρεις μνημειώδεις στιγμές της σειράς του ανήκουν ολοκληρωτικά:
Pivot
Ounaghi
We were on a break!

Bonus(τον αναγνωρίζετε προφανώς):

Στα θετικά:
+ Ατέλειωτο γέλιο
+ Συγκίνηση
+ Απίστευτο δέσιμο με τους χαρακτήρες
+ Τα τρομερά guest(ξεχνιέται ο De Vito στρίπερ;)


Στα αρνητικά:
- Το "ελαφρύ" της υπόθεσης
- Το ότι τελείωσαν
- Ο Ρος
(Τίποτα δεν είναι πραγματικά αρνητικό, προφανώς!)

Δεν έχω να πω τίποτα άλλο γι΄αυτή τη σειρά, μόνο ότι όσες φορές και να τη δω δεν βαριέμαι.Γελάω απίστευτα ακόμη και σήμερα που ξέρω όλες τις ατάκες απ΄έξω. Σειρά φαινόμενο, που δεν την έχει πλησιάσει καμία άλλη κωμωδία και ας λένε ότι θέλουν οι ποιοτικοί. Αν η τηλεόραση δεν προσφέρει γέλιο δεν έχει λόγω ύπαρξης. Η δουλειά της είναι να σε χαλαρώνει και να σε ξεκουράζει και όσο κι αν καλές, βαριές σειρές είναι ευχάριστη έκπληξη χωρίς τις κωμωδίες δεν θα ήταν τόσο...άμεσο μέσο!

Σε όσους άρεσαν τα Φιλαράκια θα λατρέψετε το How I Met Your Mother, τα Φιλαράκια των 00's!

The Imaginarium of Doctor Parnassus

                                                                           
Είδα επιτέλους το Imaginarium of Doctor Parnassus. Και μου άρεσε τόσο πολύ. Ένα παράξενο παραμύθι με κόσμους να μπερδεύονται μεταξύ τους, όνειρα και πραγματικότητα να γίνονται ένα και ταξιδιάρικη διάθεση. Σκοτεινό αλλά αισιόδοξο, με εικόνες που μαγνητίζουν, ωραίες μουσικές...

Η ιστορία μικρή σημασία έχει, κι όμως είναι ενδιαφέρουσα. Άλλωστε πως να μην είναι όταν
περιλαμβάνει στοιχήματα με το διάολο, συμφωνίες μαζί του και απίθανα σούρτα φέρτα στο υποσυνείδητο... Ο Terri Gilliam είχε καιρό να μας χαρίσει κάτι τόσο όμορφο. Ίσως κάπως ανολοκλήρωτο αλλά και πάλι όμορφο. Οι χαρακτήρες κλέβουν την παράσταση, κυρίως με τις ερμηνείες και όχι τόσο λόγω σεναρίου(είναι αρκετά κλισέ εκτός ίσως από τον Τόνι).

Με τον Heith Ledger να είναι εξαιρετικός. Κινήσεις, μορφασμοί, αυτή η υπέροχη προφορά... Η σκιά του είναι βαριά πάνω από την ταινία και ίσως ο λόγος που δεν την απόλαυσα όσο θα ήθελα. Είναι γεγονός ότι στο μεγαλύτερο μέρος της δεν γίνεται να μη σκέφτεσαι πόσα πολλά είχε ακόμη να δώσει αυτός ο άνθρωπος! Οι αντικαταστάτες του εμφανίζονται με τη σειρά και όσο αλλάζουν τόσο η δυναμική ελαττώνεται. Ο Johnny Depp είναι υπέροχος και τόσο τρομακτικά ίδιος σε φάσεις. Ο Jude Law τελευταία ανεβαίνει στα μάτια μου ενώ ο Colin Farrell δεν μου άρεσε ιδιαίτερα.

Πλάκα έπαθα και με τους Christopher Plummer και Tom Waits(λογικό άλλωστε), όπως και με το απίστευτο πρόσωπο της Lily Cole. Πόσο όμορφη είναι; Σαν ψεύτικη σχεδόν! Γέλασα κιόλας σε αρκετά σημεία. Γενικά την χάρηκα πολύ την ταινία παρά το πλάκωμα που ένιωθα λόγω Χιθ. Και τώρα περιμένουμε το επόμενο παραμυθένιο ταξίδι από τον μάστερ του είδους, Tim Burton που θα μας μεταφέρει στη χώρα των θαυμάτων.

Don't you get it? You're a rat in a maze...

                                                         

Τι να πω για αυτόν τον άνθρωπο. Τόσο ταλέντο, τόση ευφυΐα, τόση όρεξη πάντα. Είναι φαινόμενο! Προφανώς μόλις γύρισα από Shutter Island και το μόνο που έχω να πω είναι πως πρόκειται για hell of an island!


Όχι απλά τεχνικά άψογη σκηνοθεσία. Σκηνοθεσία που έχει υιοθετήσει και εναλλάσσει στυλ από σκηνή σε σκηνή και όμως τόσο δεμένη. Από το πρώτο πλάνο σε καθηλώνει. Είχε πλάκα γιατί είχα ψιλοξεχάσει τι πήγαινα να δω, είχα μπει και σε mood για θριλεράκι και ξεκινάει η ταινία και τα΄χασα. Α ναι ρε Scorsese βλέπω!

Επιβλητική, σκοτεινή με έναν κεντρικό χαρακτήρα υπέροχο. Πολύ καλά γραμμένο, ακόμη καλύτερα ερμηνευμένο και στο τέλος τόσο εντυπωσιακό. Η πραγματικότητα και η ψευδαίσθηση έννοιες αλληλένδετες σε όλη την ταινία και ο Τεντ ο μόνος αληθινός. Σε αυτόν θα βασιστείς σαν θεατής, αυτός θα σε πάρει μαζί του και η αλήθεια του είναι και δική σου αλήθεια.

Φοβερή και η μουσική επένδυση. Κάνει την καρδιά σου να χτυπάει, βοηθάει να είσαι συνέχεια σε εγρήγορση και ξυπνάει και έναν μικρό φόβο. Δεν είναι τρομακτική ταινία, είναι όμως πολύ ατμοσφαιρική. Το μόνο που μπορεί να τρομάξει είναι το πόσο αληθινή είναι.

Για τη φωτογραφία δεν τολμάω καν να μιλήσω. Υπεύθυνος είναι άλλωστε ο θεϊκός(και λόγω ταλέντου και κυρίως λόγω εμφάνισης) Robert Richardson. Πολύ αγαπημένος μου και ξεδιάντροπα καλός στη δουλειά του.

Ένα ταξίδι στα βαθύτερα της ψυχής μας, ένα μικρό σχόλιο στην παράνοια της εποχής (δεν μπορείς να μη χαμογελάσεις μπροστά στο φόβο των ηρώων για πυρηνικό όλεθρο). Επίσης πρόκειται για απόλυτα υπολογισμένη ταινία. Η παραμικρή λεπτομέρεια έχει λόγο ύπαρξης και στο τέλος δεν μπορείς να μη μείνεις βαθιά ικανοποιημένος. Ελάχιστα με χάλασε η προβλεψιμότητα του φινάλε, αλλά πόση λίγη σημασία έχει όταν όχι μόνο εντάσσεται στην ιστορία αλλά βλέπεις ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος!

Όσοι δεν το έχετε δει καλό είναι να μη διαβάσετε τα σχόλια.

Nip/Tuck, Caprica, Lost

 Σπόιλερς για τα Nip/Tuck, Caprica και Lost.

Precious

                                                          
Ακούστηκε πολύ αυτή η ταινία. Τελικά ήρθε, την είδαμε, τι καταλάβαμε; Γροθιά στο στομάχι και άλλα τέτοια εντυπωσιακά ακούγονται αλλά που τα είδαν; Για τη Μονάκριβη και το δράμα της λέω που κρατεί μια αιωνιότητα και για την ίδια και(κυρίως) για το θεατή.

Η Precious έχει να αντιμετωπίσει όλα τα κακά της μοίρας της. Ο πατέρας τη βιάζει και μένει έγκυος για δεύτερη φορά(και το πρώτο του πατέρα της είναι), η μάνα της της πετάει στο κεφάλι ότι βρει μπροστά της και της φέρεται με το χειρότερο τρόπο, η ίδια δεν ξέρει να διαβάζει, την κοροϊδεύουν στο δρόμο και γενικά το κασελάκι της λείπει. Αποφασίζει να πάει σε εναλλακτικό σχολείο, με εναλλακτική καθηγήτρια για να μπορέσει να σταθεί στα πόδια της και να διεκδικήσει τα δικαιώματά της και ότι τελοσπάντων της αξίζει.

Δεν λέω ότι είναι κακή ταινία. Μια χαρά είναι αλλά φίλε τόση ταλαιπώρια τόση ώρα ε δεν παλεύεται. Και να έλεγα ότι με αφορούσε, ότι με έκανε η Precious να την πονέσω, να την καταλάβω, ε δεν το έκανε. Βαρέθηκα κατά κύριο λόγο. Μου φάνηκε εκβιαστική ανά σημεία, θα μου πεις είναι το θέμα τέτοιο. Επίσης μου φάνηκε ουτοπική, καθόλου ρεαλιστική όπως έλεγαν πολλοί. Αισιόδοξη μέσα στη μαυρίλα της αλλά πραγματικά το όλο νόημα το βρήκα λίγο αφελές. Ψάξε μέσα σου να βρεις το διαμάντι που κρύβεις και θα οι δουν και οι άλλοι! Αν δεν θέλει ο άλλος να το δει, στη μούρη να του το βάλεις χαμπάρι δεν θα πάρει!

Στα θετικά οι εκλάμψεις έξυπνου χιούμορ και οι απίθανες σκηνές των ονείρων. Πρωτότυπες, φρέσκες και ίσως οι μόνες που χάρηκα. Οι ερμηνείες πολύ καλές, η Mo'Nique δίνει ρεσιτάλ αλλά μόνο σε εκείνον το απίθανο μονόλογο στο τέλος. Αυτά δεν ήταν αρκετά για να μου κόψουν το χασμουρητό. Μπορεί η ταινία να είναι μια χαρά και να μην άγγιξε εμένα, δεν ξέρω.

Από τις οσκαρικές το Hurt Locker και το Blind Side μου έχουν μείνει αλλά ξέρω εκ των προτέρων ότι δε ν θα μου αρέσουν, οπότε τις ψιλοαποφεύγω...

Οι αγαπημένες μου τηλεοπτικές στιγμές...

Αφού τέλειωσε και ο Aldo το Dexter και θα έχουμε να συζητάμε ας γράψω για τις αγαπημένες μου τηλεοπτικές σαιζόν! Επειδή θα ήταν εντελώς άδικο να παραθέσω ένα Top-10 με τις αγαπημένες μου, καθώς θα περιελάμβανε μόνο τρεις σειρές σκέφτηκα να βάλω όσες σαιζόν έχω στο μυαλό μου βαθμολογήσει με 8 και πάνω! Βέβαια δεν έχει τελειώσει η έκτη και τελευταία του Lost(για την οποία έχω μεγάλες προσδοκίες) αλλά είχα ψιλοετοιμάσει το ποστ και δεν μπορούσα να περιμένω!

Δεν είναι με σειρά προτεραιότητας...
Αν δεν θέλετε να ξέρετε απολύτως τίποτα ίσως βρείτε spoilers. Γενικά ήμουν προσεκτική(στα σχόλια μάλλον δεν θα είμαστε βέβαια), εκτός από τα βίντεο προφανώς!