Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010

Πλάνα αρχείου: Informers inform, burglars burgle, murderers murder, lovers love...

                                                                                   
I don't know if I'm unhappy because I'm not free, or if I'm not free because I'm unhappy. 

Δεν πρόκειται για εξαιρετικές ερμηνείες. Δεν πρόκειται για ένα εξαιρετικό σενάριο. Ούτε καν για μία πρωτότυπη ιδέα. Πρόκειται όμως για μία ταινία σταθμό... Είναι η πρώτη μεγάλου μήκους του αγαπημένου Jean-Luc Godard.


Το A Bout de Souffle είναι η ταινία που αναφέρεται πάντα σε μια συζήτηση για τη nouvelle-vague. Είναι μία ταινία που ενώ χαλαρά μπορεί να χαρακτηριστεί μέτρια είναι ένα μικρό αριστούργημα και αυτό γιατί μας χάρισε πολλές καινοτομίες που θα τιμηθούν πολλάκις από τους μετέπειτα δημιουργούς! Ο Quentin του είχε αφιερώσει το Reservoir Dogs(όπου η επιρροή του Godard είναι παραπάνω από προφανής) και ονόμασε την εταιρία παραγωγής του(A Band Apart) από το Bande a part.


Καινοτομίες σε επίπεδο μοντάζ οι οποίες μάλιστα ίσως ήταν και τυχαίες καθώς το στυλ "απλά πετάω ότι δεν μου αρέσει χωρίς περαιτέρω επεξεργασία" είναι περισσότερο πιθανό να οφείλεται σε οικονομικούς λόγους. Εκ των υστέρων όμως το ταχύτατο αυτό μοντάζ κάνει απλά υπέροχη την ταινία... Έδωσε επίσης μια διαφορετική τελείως άποψη στην κινηματογράφηση των εσωτερικών χώρων.


Η υπόθεση είναι η εξής απλή: Ένας κλέφτης αυτοκινήτων σκοτώνει έναν αστυνομικό. Έτσι προσπαθεί να πείσει μια Αμερικανίδα να τον ακολουθήσει στην Ιταλία. Μία ακόμη εξαιρετική κινηματογράφηση του Παρισιού(δύσκολα θα φαινόταν αντιαισθητική μία τόσο όμορφη πόλη), πολύ καλές jazz επιλογές...απλά υπέροχη! Ο έρωτας και η προδοσία πάντα ήταν έννοιες αλληλένδετες...έτσι κι εδώ!


Ο Belmondo στον πλέον φλύαρο(μέχρι βλακείας όμως) ρόλο. Φαφλατάς, αλαζονικός με αστείρευτη σιγουριά και αυτοπεποίθηση δεν μπορεί παρά να γίνει τελικά απίστευτα γοητευτικός(εγώ βέβαια απορώ πως αυτός ο άντρας θεωρούνταν ωραίος!). Στο πλευρό του η τρομερά γλυκιά Jean Seberg με το υπέροχο κούρεμα είναι κι αυτή πραγματικά γοητευτική... Ένας πολύ ενδιαφέρον παραλληλισμός που μπορεί να γίνει είναι αυτός ανάμεσα στη σχέση του Michel Poiccard με την Αμερικανίδα Patricia Franchini και σε αυτή του Αμερικάνικου και Γαλλικού κινηματογράφου!


Σε όλες τις ταινίες του Godard μου κάνει αίσθηση το πόσο προσωπικές είναι... Μυρίζουν Godard και αναγνωρίζονται σε δευτερόλεπτα. Πάντα το εκτιμάω αυτό σε ένα σκηνοθέτη.

11 σχόλια:

  1. περιμένω μπας και το βρω σε dvd...δεν θέλω να το δω από το net.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εξαιρετικό και το DVD της Criterion αν δεν χαλιέσαι με τους αγγλικούς subs…
    Και ναι, φυσικά πουλάω μούρη… ;)

    Την καλησπέρα μου…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κι εγώ πήρα το DVD(νομίζω όχι το ίδιο με σένα Chris) από το Μάντσεστερ. Ακόμη δεν το είδα αλλά με εκφράζει τόσο αυτή η ταινία αυτή την περίοδο που θα το κάνω :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μμμμμ, τότε να φύγεις! Μόλις βάλω air-condition θα σε φωνάξω :Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σιγά σιγά γίνεσαι αγαπημένη μου blogger με αυτά, το ξέρεις ε; :Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ευχαριστώ πολύ αν και για κάποιο λόγο η λέξη blogger δεν μου αρέσει καθόλου :Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Η πρωτη και καλυτερη ταινια του Γκονταρ.Υπεροχη,νοσταλγικη ατμοσφαιρα των 60ς,καταπληκτικος Μπελμοντο,εξοχο φιναλε,αψογη σκηνοθεσια.Αναρχικο κλιμα.
    Μεσα στις 20 καλυτερες ταινιες ολων των εποχων.
    Βαθμος:5(:Αριστουργημα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή